Μεταξύ απελπισίας και ευτελισμού

Σε μία συνεδρίαση του Κοινοβουλίου, η προεδρεύουσα, απευθυνόμενη προς την πλευρά της αντιπολίτευσης, απευθύνεται λέγοντας ''δώστε πόνο''.

Στην ίδια συνεδρίαση, βουλευτής απουσιάζει από την συζήτηση για να πιει ''γκαζόζα''.

Και, μέσα σ' όλα, βουλευτές που ανήκουν σε κόμμα της αντιπολίτευσης δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Δεν είναι γνωστό αν έχει συμβεί ποτέ κάτι ανάλογο στα χρονικά του κοινοβουλευτικού συστήματος της χώρας.

Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της πολιτικής ζωής του τόπου το τελευταίο διάστημα. Μίας εικόνας που, από τη μία, προκαλεί απελπισία και, από την άλλη, δείχνει ότι τα πάντα έχουν φτάσει στο κατώτατο σημείο απαξίωσης.

Δυστυχώς, οι προαναφερόμενοι κάνουν το οτιδήποτε για να κεντρίσουν την προσοχή με τα καμώματά τους. Αρχικά, η ατμόσφαιρα της Βουλής δημιουργούσε μία αίσθηση γραφικότητας. Πλέον, αυτή έχει μετατραπεί σε απόγνωση και απαξίωση. Η θετική άποψη του εκλογικού σώματος για το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στα τάρταρα. Ποιος θα πάρει στα σοβαρά το όλο θέαμα..;

Ταυτόχρονα, δύο βουλευτές κόμματος που διέρρηξε την σχέση του με την κυβέρνηση παρέχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Κι όλα αυτά την στιγμή που ο ένας εξ' αυτών διεμήνυε συνεχώς ότι θα παραδώσει την έδρα, μετά την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Όλα σ' ένα. Και η πίτα κομμένη και ο σκύλος χορτάτος...

Η παραγωγή πολιτικής έχει πάει περίπατο. Το πεζοδρόμιο έχει μεταφερθεί στη δημόσια συζήτηση εδώ και καιρό. Όλα αυτά από ανθρώπους που κοιμήθηκαν πολίτες και ξύπνησαν βουλευτές...

Η χώρα έχει ανάγκη από πολιτική με ουσία. Οι προκλήσεις είναι τεράστιες σε όλα τα επίπεδα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να περιμένει. Έχουν την υποχρέωση να κοιτάξουν τους πολίτες στα μάτια, έστω για μία φορά...


                                                                                                                                          Ι. Διαμάντης



                                                                                                                                     

Πληρες κειμενο

Προς αναζήτηση προσανατολισμού

Τον τελευταίο καιρό γίνεται μεγάλη συζήτηση στη δημόσια σφαίρα περί προοδευτικότητας και '' συγκρότησης προοδευτικών μετώπων''. Η έννοια χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους σημερινούς ιθύνοντες, ιδιαίτερα λόγω των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.

Τι συνιστά, όμως, πρόοδο στην Ελλάδα του 2019;

Η φορολογική πολιτική που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί προοδευτική. Αν αναλογιστούμε ότι η αναλογία είναι 1 ευρώ στους άμεσους και 1,5 ευρώ στους έμμεσους, καταλαβαίνουμε του λόγου το αληθές. Ας μην ξεχνάμε ότι η έμμεση φορολογία αφορά τους πάντες, ανεξαρτήτως εισοδήματος.

Με βάση το προηγούμενο: πρόοδος δεν είναι τα μερίσματα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την ανάγκη προστασίας των πιο ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, ιδίως στην περίοδο της κρίσης. Μόνο που το συγκεκριμένο μέτρο διαχειρίζεται μία δυσμενή κατάσταση, χωρίς δυνατότητα ανάκαμψης της κατάστασης των ανθρώπων που το λαμβάνουν.

Ακόμη, η κατάσταση στο Hot Spot της Μόριας και σε άλλα δεν είναι πρόοδος. Παρά την άκαμπτη στάση χωρών της Ε.Ε., οι εικόνες που έρχονται στη δημοσιότητα προκαλούν θλίψη. Δεν αρμόζουν σε ανθρώπους ξεριζωμένους και χιλιοταλαιπωρημένους, στην προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο. Κυρίως, δεν είναι ανθρωπισμός.

Πρόοδο δεν συνιστά, τέλος, η ανάσυρση από τα συρτάρια των πιο συντηρητικών μεθόδων διακυβέρνησης. Οι πελατειακές σχέσεις είναι εδώ και μένουν ισχυρές. Βασικό συστατικό της κρίσης, η εξυπηρέτηση των  ''ημετέρων'' δεν μπορεί να έχει θέση σε μία προοδευτική αντίληψη των πραγμάτων.

Οι πολιτικές έννοιες είναι σημαντικές, μόνο που αποδεικνύονται στην πράξη. Εκεί αποδεικνύεται τι είναι τι.


Ι. Διαμάντης  

Πληρες κειμενο

Μία διαρκής στασιμότητα

Στις 20 Αυγούστου του 2018 έληξε επίσημα το Τρίτο Μνημόνιο. Άπαντες στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία αναφέρθηκαν με διθυραμβικά σχόλια στο γεγονός,προαναγγέλοντας την λήξη των βασάνων της κοινωνίας. Κάθε αναφορά περιείχε σχόλια για τους ''παλιούς'' που ''οδήγησαν την χώρα στα βράχια και την εποπτεία''.

Το ερώτημα, όμως, είναι προφανές: έχουμε τελειώσει με την κρίση; Η απάντηση είναι-το λιγότερο- επιφυλακτική.

Η χώρα έχει εμφανίσει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία έχουν επιτευχθεί κυρίως μέσα από την πολύ υψηλή φορολογία. Παράλληλα,υπάρχει ήδη δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του 2022 και 2,5% το 2060. Δεν είναι λίγοι όσοι επισημαίνουν ότι τα προαναφερθέντα ''στραγγίζουν'' την πραγματική οικονομία.

Το άλλο μεγάλο μέτωπο είναι εκείνο της ανάπτυξης. Η χθεσινή ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ έδειξε τον ρυθμό ανάπτυξης για το β' τρίμηνο του 2018 στο 1,8%, έναντι 2,3% που ήταν ο αρχικός στόχος. Ας μην ξεχνάμε ότι το κυβερνητικό αφήγημα έχει βασίσει πολλά στον τομέα αυτό. Την ίδια στιγμή,η επένδυση του Ελληνικού, μία από τις μεγαλύτερες αστικές αναπλάσεις των τελευταίων ετών,προσκρούει στις συμπληγάδες των πολλαπλών αρμοδιοτήτων.

Μέσα σ'όλα, το μεγαλύτερο κοινωνικό ζήτημα,το λεγόμενο ''brain drain'', συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Το πιο ικανό, δημιουργικό και δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας τραβάει τον δρόμο της ξενιτιάς. Όχι μόνο για ένα καλύτερο οικονομικά μέλλον,αλλά για να αποκτήσει τις ευκαιρίες που δεν προσφέρει μία χώρα κολλημένη στη λάσπη.

Αρκετοί δείκτες και ακόμα περισσότεροι άνθρωποι δεν ευημερούν. Η ''έξοδος από τα Μνημόνια'' πρέπει να συνοδεύεται από απτά αποτελέσματα. Κανένα διάγγελμα από κάποιο γραφικό τοπίο δεν μπορεί να απαντήσει στην δύσκολη πραγματικότητα, ούτε να την τιθασεύσει με λόγια ειπωμένα πολλές φορές.

Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί ανάγνωση των αιτιών της. Δεν είναι θέμα ''παλιού'' και ''καινούργιου''. Είναι βαθύτατα νοοτροπιών και αντιλήψεων.

 
                                                                                                                             Ι. Διαμάντης 

Πληρες κειμενο

Eλευθερία δεν είναι το τυπικό τέλος των μνημονίων, αλλά η Εφαρμογή της ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ και Δημοκρατίας

   Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο νοιώθω έντονα και πιστεύω με ακλόνητη πίστη, συλλογιζόμενος και τις εγκληματικές παραλήψεις που στοίχισαν τη ζωή σε 96 συνανθρώπους και συμπολίτες μας, ότι όχι μόνο στο Μαξίμου (και πάντα, διαχρονικά στο Μαξίμου), αλλά και στην ευρύτερη αντιπολίτευση, ασχολούνται δεκάδες άνθρωποι- ειδικοί και μη- με τα επικοινωνιακά «σερβιρίσματα» του κάθε γεγονότος, τραγικού ή μη. Ωραία... δουλειά και αυτή. Και αρκετά προσοδοφόρα.

Έχει περάσει λίγος καιρός από την παράδοση της μισής Μακεδονίας στα Σκόπια και ακόμα λιγότερος από τη τραγική φωτιά στο Μάτι, αλλά η κοινή γνώμη ξάφνου στράφηκε στο διάγγελμα του Α.Τσίπρα. Ένα ακόμα από τα πολλά διαγγέλματα που μας έχει συνηθίσει εδώ και 3,5 χρόνια. Λόγια παχιά, μεγάλα, που στοχεύουν στο θυμικό μας, που έχουν στόχο απλά και μόνο την ωραιοποίηση μιας άρρωστης και τραγικής κατάστασης που σοβεί 10 τουλάχιστον χρόνια τώρα.

Αναλογιζόμενος (με κίνδυνο να με χαρακτηρίσουν λαϊκιστή- δεκάρα δεν τους δίνω βέβαια) το πόσοι άνθρωποι άμεσα ή έμμεσα έχουν χάσει τη ζωή τους (ή τη λογική τους) όλα αυτά τα 8,5 μνημονιακά χρόνια του μαύρου, αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να σχολιάσω όσα βλέπω. Να σχολιάσω τι; Αφού όλα αυτά τραγικά που έχουμε ζήσει μια δεκαετία τώρα, τα ΜΜΕ της χώρας μας τα έχουν ήδη παρουσιάσει ως κάτι το φυσιολογικό και το αναγκαίο μην ξεχνιόμαστε. Τα έχετε και έχουμε... χωνέψει ως κάτι το φυσιολογικό, το αναπόφευκτο.

Να το πιάσεις από που; Από σκοπιά Πολιτική; Κοινωνική; Οικονομική; Παντού ηθική σήψη, διαφθορά, αναξιοκρατία, έλλειψη Δικαιοσύνης- Αξιοκρατίας, σοβαρού σχεδίου, έλλειψη Ονείρου. Πάνω από όλα έλλειψη Δικαιοσύνης, εκεί θα επιμείνω. Έλλειψη του αισθήματος του λεγομένου «κοινού περί Δικαίου». Σε κάθε πράξη, σε κάθε εργασία, σε κάθε αρμό της κοινωνίας.

Με μια πρόταση για να το συμπυκνώσω: Έλλειψη Παιδείας, κακή νοοτροπία.

Αυτή η αιτία έχει προκαλέσει όλη την ανήκεστο βλάβη, μην το ψάχνουμε πολύ.

Η κομματοκρατία- που πάντοτε υπήρχε- έχει σαν μπαμπούλας κυριεύσει την νοοτροπία της ημιμαθούς νεοελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά πλέον έχουμε περάσει και σε άλλη φάση.

Μια φάση πρωτόγνωρη που οι «προηγούμενοι» δεν τόλμησαν είτε από συμφέρον, είτε από απλή ατολμία (γιατί δεν πιστεύω ότι μπορεί να είναι από πραγματική πίστη), να πιάσουν.

Οτιδήποτε λοιπόν μπορεί ΑΓΝΑ και πατριωτικά να χαρακτηριστεί εθνικό κληροδότημα, Ιστορικό κεκτημένο, δηλαδή η Πίστη σε ανώτερες- ιερές Αξίες, τίθεται σε μια λογική «διαπραγμάτευσης» χάριν μιας νέας πραγματικότητας. Κάποιος που θα το δει με στενομυαλιά και a priori κομματική εγκάθετη και διαστρεβλωμένη ματιά, θα κολλήσει μια ταμπέλα σε όποιον τα αναφέρει, εν προκειμένω στον υπογράφοντα.

Όμως με μια πιο αποστασιοποιημένη και καθαρή ματιά, θα δούμε ότι γίνεται προσπάθεια να ξεθεμελιωθούν με επιμονή αλλά και πονηριά, οι αξίες που το ελληνικό Έθνος πρέσβευε στο διάβα των αιώνων. Θρησκεία; Πατρίδα; Οικογένεια; Ως έννοιες, θεωρούνται από κάποιους απλά παρωχημένες. Και αντ΄ όλων αυτών, ΤΙ;

Ακόμα και η λέξη φιλότιμο, η έννοια της τιμιότητας, έχει περάσει στην συνείδηση της κοινωνίας πλέον ως κάτι το άγνωστο. Το περασμένο. Η έννοια της Δικαιοσύνης πάντα παρέπεμπε στην ιδέα της επιβολής (με κάθε μέσο) του... δικαίου του δυνατού, επάνω στον αδύναμο, τον αδύνατο. Ένας τόπος που έχει χάσει την ιστορική του ταυτότητα, το λιμάνι του.

Μια νέα γενιά χιλιοκαμμένη, γεμάτη γνώσεις και εφόδια, χωρίς αξιοπρεπές μέλλον, που έχει καταντήσει ΙΚΕΤΗΣ για μια οποιαδήποτε θέση εργασίας για λίγα ευρώ. Κι όταν επικρατούν τέτοιες συνθήκες δεν υπάρχει η Ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Οι Θεσμοί, ΟΛΟΙ, πλήρως απαξιωμένοι στις συνειδήσεις των πολιτών, του συνόλου της κοινωνίας επί της ουσίας.

Από ΠΟΥ θα πιαστείς για παρηγοριά;

Και θα ασχοληθούμε με τα διαγγέλματα που λένε τι;

Ό,τι απλά η χώρα θα δανείζεται φθηνότερα από τις αγορές;  Ό,τι ο χρόνος αποπληρωμής των υπέρογκων δανείων θα επιμηκυνθεί; Όχι, δεν είναι έτσι οι Νίκες. Δεν είναι έτσι η Ανάσταση.

Οι νίκες απαιτούν μεγάλο Αγώνα, απαιτούν να νικήσεις το θεριό της αδικίας, της ΜΗ δικαιοσύνης, της αναξιοκρατίας (ενίοτε δε και της αναξιοπρέπειας), απαιτούν μεγάλες θυσίες, που όμοιές τους δεν θα έχουν ξαναγίνει στη σύγχρονη Ιστορία, για να κερδίσουμε μια θέση στον Ήλιο.

Δεν χτυπούν έτσι εύκολα χαρμόσυνα οι καμπάνες, με πέντε- δέκα αράδες ειπωμένες από έναν ακριτικό τόπο.

Μόνο η εφαρμογή της Δικαιοσύνης σε όλες τις εκφάνσεις, σε κάθε ενέργεια, ΧΩΡΙΣ κομματικούς εγκάθετους όλων των κομμάτων στο προσκήνιο, μπορεί να φέρει ελπίδα πραγματικής προοπτικής.

Ποιος άραγε το ΑΝΤΕΧΕΙ; Βαστάς να το κάνεις;




Μ. Κυριακού 

Πληρες κειμενο

Τι είδους κρίση έχουμε;

Κλείνουμε σχεδόν μία δεκαετία από την έναρξη της κρίσης. Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι η κρίση είναι οικονομική. Οι εκτιμήσεις περί εξόδου από εκείνη είναι πολλαπλές. Έχουμε, όμως, μόνο οικονομική κρίση;

Η κρίση δεν είναι αποκλειστικά οικονομική. Είναι -κατά κύριο λόγο- ηθική και κοινωνική. Συνολικές αντιλήψεις και συμπεριφορές συνθέτουν ένα μείγμα καχυποψίας απέναντι στο οτιδήποτε βρίσκεται έξω από εμάς.

Ακόμα και αν δεν το παραδεχόμαστε, οι περισσότεροι μεγαλώνουμε από μικροί με το εξής ιδίωμα: ''Είναι κακός ο κόσμος έξω''. Από την στιγμή που αυτό γίνεται βίωμα από την μικρή ηλικία, τα περιθώρια σκέψης και δράσης είναι , σχεδόν, συγκεκριμένα. Τι μένει, επομένως; Να πράξουμε κακόβουλα, διότι όλοι σκέφτονται έτσι. Αν δεν κοιτάξουμε να ''βολευτούμε'' εμείς με τον οιονδήποτε τρόπο, θα το κάνει κάποιος άλλος. Και ίσως μείνουμε με το τίποτα...

Αμέσως, φτάνουμε σε μία άλλη παρεμφερή φράση: ''Έξω είναι ζούγκλα...Όλοι έτσι κάνουν...''. Αυτομάτως έχουμε δημιουργήσει μία κοινωνία-αρένα στην οποία κυριαρχεί η επιβίωση. Εκεί κάνουμε ο,τι περνά από το χέρι μας προκειμένου να ζήσουμε. Μόνο που σε μία ζούγκλα ζουν και κυριαρχούν τα ''θηρία''. Τα μικρότερα -σε διαμέτρημα και δυνάμεις- ζώα δεν τα καταφέρνουν. Κάτι τέτοιο γινόμαστε κι εμείς...

Το να επιστήσουμε την προσοχή για τους κινδύνους της καθημερινότητας είναι ένα πράγμα. Η παρουσίαση, όμως, του κόσμου ως ύποπτου είναι εξ' ορισμού κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτό κατηγοριοποιεί, αρχικά, τον συνάνθρωπο. Αργότερα φτάνει σε υψηλότερα κλιμάκια, όπως λ.χ. το κράτος και οι θεσμοί του. Φτιάχνουμε κράτος το οποίο απομυζούμε για ίδιον όφελος σε όλα τα επίπεδά του. 

Οφείλουμε να δημιουργήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη δεν περιλαμβάνει αγάπη ή μίσος, αλλά ειλικρίνεια. Αν αλλάξουμε αυτό, θα κάνουμε το πρώτο βήμα. Και το μέλλον θα μοιάζει ασφαλώς πιο ευοίωνο για όλους...

Πληρες κειμενο

Ας δούμε ξανά τον εαυτό μας

Τις τελευταίες ημέρες η κοινή γνώμη στην Ελλάδα συγκλονίζεται από την κακοποίηση ζώου σε στρατιωτική μονάδα. Ίσως ένα από τα πολλά, δεδομένου του εύρους των ποσοστών που παρατηρούνται -και- σ'αυτόν τον τομέα στην Ελλάδα.

Το συγκεκριμένο περιστατικό έρχεται να επιβεβαιώσει το βασικό στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας των πολιτών αυτής της χώρας: την έλλειψη παιδείας. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας επήλθε προ ολίγων ετών. Όμως, είναι από αρκετούς παραδεκτό ότι η ηθική μας χρεοκοπία έχει προηγηθεί προ πολλού καιρού. Σ'εκείνη αποδίδεται η βασική αιτία για την οριστική κατάρρευσή μας.

Δυστυχώς, ολόκληρες γενιές συμπολιτών έμαθαν και, εξακολουθούν να το πράττουν, σε συνθήκες γενικευμένης ασυδοσίας. Ένα χαρακτηριστικό αυτής της συμπεριφοράς είναι η καταπάτηση οτιδήποτε σχετίζεται με τον δημόσιο χώρο. Ένα εξ'αυτών είναι η κακοποίηση ζώων. Η στάθμευση σε οποιαδήποτε γωνιά των δρόμων, οι '' νταήδες'' του πεζοδρομίου κ.α. φανερώνουν ότι σε τούτο τον τόπο τα όρια της κοινωνικής συμπεριφοράς είναι ακαθόριστα. Εν πολλοίς, είναι ανύπαρκτα. Μάθαμε να ζούμε ασύδοτα. Γιατί '' είναι δικαίωμά μας''.

Μέσα σ'αυτή την πραγματικότητα το σχολείο οφείλει να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο. Χρέος του δεν πρέπει να είναι αποκλειστικά και μόνο η προετοιμασία της επόμενης γενιάς επιστημόνων, αλλά και η καλλιέργεια παιδείας. Πεπαιδευμένοι πολίτες ίσον υπεύθυνοι πολίτες. Με άλλα λόγια, η ευθύνη εμφυτεύει το ίδιο το αίσθημα της αυτοσυγκράτησης και του σεβασμού. Άλλωστε, πώς αλλιώς δύνανται να αλλάξουν παθογένειες και πρακτικές που συντηρούν ένα συνεχές τέλμα;

Η διαδικασία είναι δύσκολη. Ο δρόμος είναι ανηφορικός. Παρά ταύτα, αρχίζοντας ήδη από την πολύ μικρή ηλικία μπορεί να μπει το λιθαράκι μιας συνολικότερης αλλαγής. Τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας είναι εκείνα που μπορούν να δώσουν την ώθηση για τα μεγαλύτερα.



                                                                                                                             Ι. Διαμάντης

Πληρες κειμενο

Καταστροφική η διαχρονική μετάθεση ευθυνών

  Δεν είναι η πρώτη φορά μα δυστυχώς ούτε και η τελευταία (τολμώ να το προβλέψω) που τα γρανάζια του πολύπλοκου κρατικού μηχανισμού «συγκρούονται» μεταξύ τους ύστερα από μια φυσική καταστροφή που μας βρήκε όλους απροετοίμαστους. Ποιος φταίει (πέρα από μερικούς πολίτες που έχτισαν σπίτια αυθαίρετα πάνω σε ρέματα), τελικά για αυτή τη πρόσφατη τραγωδία στη Μάνδρα (και για όλες τις προηγούμενες εδώ και δεκαετίες);

Η Περιφέρεια; Το υπουργείο Εσωτερικών; Το υπουργείο Περιβάλλοντος; Ο... δασάρχης (που έχει γίνει διάσημος τελευταία); Οι δήμαρχοι; Ποιος; Αυτό δεν έχει καμία σημασία αν ήδη έχει χαθεί ο έλεγχος με 19 νεκρούς. Μιλάμε για μια τραγωδία με διεθνή απήχηση.

Το εύκολο είναι να κάνει κανείς κριτική σε όποιον έχει ρόλο θεσμικό. Το να ρίχνεις κεραυνούς και αναθέματα, είτε είσαι πολιτικός και στρέφεσαι κατά ενός άλλου πολιτικού και κόμματος, είτε να είσαι ΜΜΕ και να βρίζεις τους πάντες, ή πολίτης που βρίζεις Θεούς και δαίμονες (άλλοτε δικαίως και άλλοτε αδίκως) είναι το εύκολο και το σύνηθες στη χώρα μας.

Το πραγματικά δύσκολο είναι ψύχραιμα να αποτιμήσεις τα γεγονότα και τα λάθη ιδίως αν είσαι σε υπεύθυνη θέση και να πάρεις πρωτοβουλίες: πρώτον για να βοηθήσεις έμπρακτα, άμεσα και ουσιαστικά από το πόστο σου τους πληγέντες και δεύτερον την ίδια ώρα να προτείνεις επίσημα, θεσμικά και υπεύθυνα να ανοίξει αύριο στη Βουλή, ενώπιον όλων, ένα εθνικό σχέδιο οργανωμένης αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων και έκτακτων καταστάσεων στο μέλλον που θα έχει ισχύ μόνιμη- διαχρονική.

Τα πράγματα μερικές φορές είναι πιο απλά απ΄ ό,τι φανταζόμαστε. Θέμα μονάχα βούλησης είναι.

Όταν ο ένας μεταθέτει τις πρωταρχικές ευθύνες στον άλλον αυτό δείχνει δυο πράγματα: ευθυνοφοβία και έλλειψη βούλησης, το λιγότερο.

Αν χρειαστεί, για το καλό όλων και του τόπου, πρέπει μέσα από τις απαραίτητες διαδικασίες να απλοποιηθεί και η Νομοθεσία. Σε κάθε περίπτωση τέτοια δηλαδή να είναι ο νόμος ξεκάθαρος για πάντα: Πρώτον υπεύθυνος για τον συντονισμό είναι αυτός, ύστερα ο άλλος κτλ. Και να καθορίζονται και οι ενδεχόμενες συνεργασίες φορέων και υπηρεσιών από πριν.

Κανείς μας δεν μπορεί να πει ότι δεν έχει μερίδιο ευθύνης: Οι πολιτικοί που έχουν την εξουσία αργούν να δράσουν από κομβικές θέσεις. Η αντιπολίτευση γενικώς διαχρονικά μπορεί να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού για την επόμενη μέρα (μη συμπεριλαμβανομένων εξαιρέσεων).
Οι δημοσιογράφοι σχεδόν ποτέ δεν πιάνουν την ουσία του προβλήματος που θα συμβάλλει στη λύση παρά μόνο κάνουν κριτική για λογαριασμό άλλων συμφερόντων μερικές φορές δυστυχώς. Άλλοι κρατικοί φορείς, μπορεί να έχουν παγιδευτεί από μια ακραία γραφειοκρατική λογική ή να μην έχουν καν συναίσθηση της ευθύνης τους. Τέλος, οι πολίτες, όλοι μας, συνεχίζουμε μια νοοτροπία αδιαφορίας, ωχαδερφισμού και προσωπικών επιδιώξεων.

Μια για πάντα να το καταλάβουμε όλοι μας: Είναι καταστροφική η διαχρονική μετάθεση ευθυνών.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών; Η λήθη όλων. Δηλαδή μόλις περάσει η μπόρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά), το ξεχνάμε, πάμε παρακάτω και δεν κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ, το παραμικρό ως αλλαγή. Όχι φυσικά μόνο για αυτά τα ζητήματα...
Και άντε πάλι μετά από ένα διάστημα και άντε πάλι, λες και ο χρόνος έχει παγώσει οριστικά σε αυτόν τον τόπο... Δεν είναι φυσιολογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι σε πολλές χώρες του εξωτερικού αυτά τα προβλήματα τα έχουν εδώ και δεκαετίες ξεπεράσει.

Όμως επειδή είμαστε από χρόνια στα κόκκινα σε αυτή τη χώρα και οι κίνδυνοι είναι πολλοί και πολύ μεγάλοι εδώ που φτάσαμε, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Πλέον όχι, δεν το δικαιούμαστε.





Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

Τραγωδία μετά παραλείψεων

Αρχικά, να εκφράσουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας γι'αυτή την ανείπωτη τραγωδία. Τα όσα έχουμε παρακολουθήσει από τους τηλεοπτικούς δέκτες είναι ενδεικτικά του μεγέθους της καταστροφής στην Δυτική Αττική.

Κάπου εκεί,όμως,ξεκινά η συνήθης -σε όλους- συζήτηση περί ευθυνών.Δεν είναι άδικο όσοι υποστηρίζουν πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή περί απόδοσής τους. Εξάλλου,είναι μια κουβέντα που θα μπορούσε να έρθει στο προσκήνιο καιρό πριν.

Στην συγκεκριμένη τραγωδία,ήρθαμε αντιμέτωποι με την ιστορία. Με άλλα λόγια,αντικρίσαμε κατάματα τις επιλογές και τις πράξεις πολλών δεκαετιών. Οι περισσότεροι κάνουν αναφορά σε μπαζωμένα ρέματα και χτισμένα αυθαίρετα στην περιοχή. Αλήθεια,πόσα άλλα μπαζωμένα ρέματα υπάρχουν σε αρκετά άλλα σημεία του λεκανοπεδίου της Αττικής με δρόμους να μετατρέπονται σε ποτάμια με την πρώτη δυνατή βροχή; Ή με κίνδυνο να αντιμετωπίσουμε ξανά τέτοιες τραγωδίες; Οι παροικούντες των Αθηνών γνωρίζουν...

Δυστυχώς, αυτό το οποίο πληρώνουμε είναι ένα αναπτυξιακό πρότυπο που βασίστηκε για δεκαετίες στην πυκνή και,ενδεχομένως,άναρχη δόμηση. Σε ο,τι με άλλα λόγια θα ονομάζαμε ''εκτεταμένη τσιμεντοποίηση''. Δίχως μακροπρόθεσμο σχέδιο. Κυρίως,όμως,δίχως σεβασμό στην φύση και στην ιστορική κληρονομιά αυτής της πόλης. Με τις συνέπειες αυτού του φαινομένου να είναι τοις πάσι φανερές.

Σ'αυτό το σημείο,ας δούμε πώς υλοποιήθηκαν σχέδια δημιουργίας πρωτευουσών άλλων χωρών της Ευρώπης. Μία ματιά σε πόλεις όπως το Βερολίνο,το Άμστερνταμ,η Βιέννη κ.α. μπορεί να δείξει τον τρόπο με τον οποίο μία πρωτεύουσα αναδεικνύεται μέσα από την ίδια την φυσική ιστορία της. Το σπουδαιότερο,παραδείγματα όπως τα προηγούμενα φανερώνουν αυτό που εκείνοι θα χαρακτήριζαν με άλλα λόγια ''βιώσιμη ανάπτυξη''. Ένας σχεδιασμός που έχει αποδειχθεί πολλάκις λειτουργικός,αν σκεφθούμε ότι η Ολλανδία βρίσκεται κάτω από την στάθμη της θάλασσας. Ή μήπως οι βροχές δεν συναντώνται εξίσου σε εκείνες τις πόλεις;

Γεγονότα σαν αυτό είναι δύσκολο να αποκωδικοποιηθούν άμεσα. Όμως,επιβάλλεται να γίνει συζήτηση για την αποτροπή ανάλογων περιστατικών. Για όσα μπορούν να αλλάξουν την πόλη.Για όσα συνιστούν πραγματική ''ποιότητα ζωής''.


                                                                                                                              Ι.Διαμάντης

Πληρες κειμενο

Η κρίση ταυτότητας της κεντροαριστεράς πανευρωπαϊκά και η απειλή της ακροδεξιάς

  Πολύς λόγος γίνεται πλέον σχετικά με την πολιτική στρατηγική που ακολουθεί η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία. Όχι μόνο στην Ελλάδα, όπου η Δημοκρατική Συμπαράταξη κάτω από νέα δεδομένα ψάχνει το πολιτικό στίγμα και κατεύθυνσή της, αλλά και εν γένει στην Ευρώπη.
Σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη Ευρώπη με δομικά προβλήματα, κρίσεις, αβεβαιότητα, αστάθμητους παράγοντες και ανισότητες, όπου προστέθηκε εσχάτως και ένα ακόμα πρόβλημα, αυτό του διαρκώς αυξανόμενου ακροδεξιού κινδύνου, η σοσιαλδημοκρατία καλείται να παίξει ξανά τον ρόλο της.

Τα παλαιότερα- προ της οικονομικής κρίσης- χρόνια, η πολιτική ατμομηχανή της ανάπτυξης ήταν τα κόμματα που κινούνταν στον σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Στη Γαλλία, στη Σουηδία και σε πολλές ακόμα χώρες. Πολιτικές που διακατέχονταν από μια ισορροπία ανάμεσα στις ιδιωτικές επενδύσεις (ελεύθερη οικονομία) και ταυτόχρονα στην προστασία των κοινωνικά αδύναμων πολιτών και άσκηση κοινωνικής πολιτικής.

Ήρθε αυτή η κρίση εξ Αμερικής προερχόμενη το 2008 και... μόλυνε την Ευρώπη. Δημιούργησε τοξικά ομόλογα στις τράπεζες και επηρεάστηκαν τα δημοσιονομικά πολλών χωρών της Γηραιάς Ηπείρου, ειδικά των οικονομικά αδύναμων χωρών όπου δεν είχαν τα εργαλεία και την δύναμη (πχ. οικονομική αυτάρκεια, δυνατό τραπεζικό σύστημα) να ανταπεξέλθουν.

Μοιραία λοιπόν οι κοινωνικοοικονομικές ανισότητες αυξήθηκαν ραγδαία, η διαφορά μεταξύ ευρωπαϊκού νότου και βορρά έγινε πιο αισθητή και μεγάλη, μέσα σε ένα έτσι κι αλλιώς στρεβλό γραφειοκρατικό ευρωπλαίσιο. Μέσα στις συνθήκες αυτές, πολιτικές σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα δεν θα μπορούσαν να στεριώσουν, καθώς ήδη ένας αέρας νεο- φιλελεύθερος έπνεε ήδη παντού. Στο τραπεζικό σύστημα, στους επενδυτές, στα χρηματιστήρια, στην άσκηση πολιτικών των Θεσμών αλλά και των εθνικών κυβερνήσεων. Μια εξαιρετικά σκληρή δημοσιονομική πολιτική βασισμένη στην διαρκή και μόνο λιτότητα χωρίς αναπτυξιακές δικλείδες επιβλήθηκε από τις Βρυξέλλες δια μέσω Βερολίνου, χωρίς να υπάρχει ισχυρός αντίλογος που να μεταφράζεται σε εναλλακτικό προγραμματικό πλαίσιο εκ μέρους του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας πρωτίστως και της αριστεράς.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το ποσοστό που πέτυχε στις φετινές Γερμανικές εκλογές το SPD, ποσοστό αρκετά χαμηλότερο των προσδοκιών των στελεχών και οπαδών του. Το ίδιο περίπου συνέβη και στην Γαλλία, για τους ίδιους λόγους, με το κόμμα του Ολάντ να συντρίβεται με διαρροή ψηφοφόρων στο κεντρώο κόμμα του Μακρόν και όχι μόνο όμως.

Στην Ελλάδα, το τότε ΠΑΣΟΚ υπέστη ιστορική καθίζηση ήδη από το 2012 αφού εκούσια ή ακούσια εφάρμοσε ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Κόμματα της δεξιάς επικράτησαν και στην Ιβηρική χερσόνησο σε Πορτογαλία και Ισπανία, εφαρμόζοντας πολιτικές μέσα στα στενά πλαίσια που ορίζει το διευθυντήριο των Βρυξελλών και η Φρανκφούρτη.

Και ύστερα από αυτά πολλοί ισχυρίζονται ότι η σοσιαλδημοκρατία καλείται να πάρει θέση συνεργασίας στη νέα εποχή που διαμορφώνεται. Σε πολλές χώρες, όπως και στην Ελλάδα πριν λίγα χρόνια, όπως και στη Γερμανία μέχρι πρότινος τα κόμματα της κεντροαριστεράς έγιναν απλά οι ελάσσονες συμπληρωματικοί πόλοι των συντηρητικών- κυρίαρχων- παρατάξεων. Έτσι απογοήτευσαν έτη περισσότερο τους παραδοσιακούς και παλιούς ψηφοφόρους τους.

Το ερώτημα πλέον είναι εάν συνολικά η κεντροαριστερά στην Ευρώπη θα έπρεπε να επιδιώξει συνεργασίες σε κοινή προγραμματική βάση με την Ευρωπαϊκή Αριστερά. Όντως είναι ένα εύλογο ερώτημα που θέτουν τελευταία πολλοί (πχ στην Ελλάδα αυτή είναι η απορία και... αιτίαση του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΗΣΥ, τους λένε «θα πάτε πάλι με την δεξιά»;), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και η απάντηση είναι απλή.

Υπάρχουν και κάποιοι, όπως εγώ προσωπικά, που πιστεύω ότι η κεντροαριστερά πρέπει να αναδιαμορφώσει μια νέα πολιτική στρατηγική που να περιλαμβάνει σαφείς θέσεις, λύσεις, προτάσεις που να ανταποκρίνονται στα σύγχρονα πολιτικοοικονομικά δεδομένα και συνθήκες. Χρειάζεται σαφώς δηλαδή μια προγραμματική αναπροσαρμογή, με κύριο γνώμονα την κοινωνική μέριμνα και την προστασία των ευάλωτων. Και αυτό να γίνει σε ευρωπαϊκή κοινή βάση.
Θα έλεγα ότι σε έναν βαθμό αυτές οι προτάσεις θα πρέπει να είναι ενάντια στην δημοσιονομική πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα στην Ευρώπη, χωρίς όμως παράλληλα αριστερές ιδεοληψίες και στρεβλώσεις.

Με όμως ή χωρίς την συνεργασία με την ευρωαριστερά, τα κεντροαριστερά κόμματα (αυτό είναι το σημαντικό) είναι επείγον και άμεσα απαραίτητο να κάνουν ένα μεγάλο ανάχωμα στην νέα άνοδο του φασισμού, ώστε να αποφύγουμε στο μέλλον μια τραγική επανάληψη της Ιστορίας...




Μίμης Κ. 

Πληρες κειμενο

Αντί συγχαρητηρίων...

Η Εθνική Ομάδα μπάσκετ των γυναικών κατέλαβε την τέταρτη θέση στο Eurobasket της Τσεχίας.Πετυχαίνοντας μία σειρά από ανατροπές και αποκλείοντας χώρες με πιο ενεργή δραστηριότητα σε επίπεδο γυναικών στο μπάσκετ(Σερβία,Ρωσία,Τουρκία),έφτασε πάρα πολύ κοντά στην κατάκτηση ενός μεταλλίου για πρώτη φορά στην ιστορία.

Η ιστορία έγραψε.Όμως,δεν είναι λίγες οι μεριές που οφείλουν να δουν την πραγματικότητα.Πιο απλά,το παρόν και το μέλλον.

Μία σημαντική μερίδα των ΜΜΕ ασχολήθηκε με την διοργάνωση κατά την διάρκειά της.Αλήθεια,πόσοι πληροφορήθηκαν για το πότε θα διεξαγόταν η διοργάνωση;Πόσοι έμαθαν ότι η Ελλάδα θα λάμβανε μέρος στην μεγαλύτερη μπασκετική γιορτή της Ευρώπης;Πόσοι γνωρίζαμε για το πότε ξεκίνησε η προετοιμασία για αυτό το τόσο σημαντικό τουρνουά;Την ίδια στιγμή,η προβολή τέτοιων διοργανώσεων σε άλλες χώρες είναι σαφώς μεγαλύτερη.

Από την μεριά της,η Πολιτεία μπορεί να ζυγίσει την κατάσταση διαφορετικά.Για παράδειγμα,υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στα σχολεία δεν προσεγγίζεται από την πρακτική του διάσταση.Ποια είναι αυτή;Αρχικά,το να καταδείξει την σημασία της κίνησης από την μικρή ηλικία για μια σειρά από ευεργετικούς λόγους.Έπειτα,το να δώσει το ερέθισμα προκειμένου να ασχοληθούν όλο και περισσότερα παιδιά με τον αθλητισμό.

Η Ομοσπονδία οφείλει,από την πλευρά της,την πραγματικότητα.Είναι δεδομένο ότι οι περικοπές στους πόρους της Ομοσπονδίας κάνει την συγκεκριμένη επιτυχία ακόμα μεγαλύτερη.Παρ'όλα αυτά,η προβολή του μπάσκετ γυναικών είναι μικρότερη σε σχέση με χώρες όπως η Ρωσία,η Τουρκία κ.α.Είναι,επίσης,γεγονός ότι οι περισσότερες εκ των αθλητριών αγωνίζονται στο εγχώριο πρωτάθλημα,όπως και το ότι οι περισσότεροι εκ των αγώνων διεξάγονται με πολύ λίγους θεατές στις κερκίδες.Κατ'αυτόν τον τρόπο,υπάρχει η δυνατότητα να γεμίσουν τα γήπεδα,ιδιαίτερα με μικρά παιδιά.

Παράλληλα,μία ακόμα διοργάνωση βρέθηκε στο επίκεντρο σε κοινωνικό επίπεδο.Όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν,έτσι και σε αυτή την διοργάνωση δεν έλειψαν τα σχόλια σεξιστικού χαρακτήρα,ανώνυμα και επώνυμα.Τις τελευταίες δεκαετίες η αντίληψη για τον γυναικείο αθλητισμό έχει αλλάξει.Παρά ταύτα,υπάρχουν ''ταμπού'',τα οποία ακόμα και την σήμερον εποχή,δεν έχουν ''σπάσει'' στην ελληνική κοινωνία.

Η χώρα μας έχει γνωρίσει πολλές αθλητικές επιτυχίες στο παρελθόν.Κάποιες αξιοποιήθηκαν στο έπακρο.Άλλες δεν γνώρισαν την προσοχή που τους αναλογούσε.Ας αποτελέσει αυτή η επιτυχία το έναυσμα για να αναπτυχθεί και το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα,όπως και για να γνωρίσει άνθιση ο γυναικείος ομαδικός αθλητισμός στο σύνολό του.

Πληρες κειμενο

7 χρόνια μνημόνια, 7 χρόνια πόνος

Επτά χρόνια συμπληρώθηκαν σαν σήμερα από τη μέρα που ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο, την υπαγωγή της Ελλάδας στο μνημόνιο (είχε ονομαστεί τότε μηχανισμός στήριξης)...

Εκείνη την ημέρα, ΚΑΝΕΙΣ μας πραγματικά δεν μπορούσε να φανταστεί τι σήμαινε αυτή η κίνηση, τι τρομακτική μεταβολή (προς το χειρότερο) θα έπαιρνε στα επόμενα χρόνια η ζωή στην Ελλάδα.

Ποιος έφταιγε που φτάσαμε εκεί που ουσιαστικά ήταν σαν να είχαμε κηρύξει χρεοκοπία;
Όλοι όσοι κυβέρνησαν μέχρι τότε.
Όλοι ήξεραν τι θα ερχόταν. Απλά έκαναν, όοοολα τα προηγούμενα χρόνια ότι δεν το έβλεπαν. Εθελοτυφλούσαν. Μοίραζαν δεξιά και αριστερά ό,τι μπορούσαν στον κόσμο, τυφλωμένοι από την γλύκα της εξουσίας. Ο κόσμος με τη σειρά του, τυφλωμένος από αρκετές παροχές, δεν μπορούσε να διακρίνει ότι ο δρόμος οδηγεί μπροστά σε μια τραγική αδιέξοδο.
Διόριζαν οι μεν, διόριζαν οι δε, άντε πάλι η ίδια σειρά κτλ κτλ...
Άφησαν τη χώρα χωρίς βιομηχανία. Ο πρωτογενής τομέας την ίδια ώρα μαράζωσε. Και με ευθύνη της Ευρώπης.
Η σκανδαλολογία και τελικά τα ίδια τα σκάνδαλα (κάποιες πολλές δεκάδες), μόλυναν μέχρι το μεδούλι το πολιτικό σύστημα και ό,τι μπορούμε να ονομάζουμε ενεργό πολιτική. Σκάνδαλα μεγατόνων όπου οι πρωταγωνιστές τους, είναι εκεί και την επόμενη μέρα...
Ένας τρελός λογαριασμός, κάποια μέρα ζητήθηκε από δανειστές. Η κύρια ευθύνη προφανώς και είναι στην Ελλάδα. Γιατί αν οι πάντες συνετά και με αίσθηση ευθύνης δρούσαν τόσα χρόνια, εάν το μικροκομματικό όφελος δεν ήταν η υπέρτατη υποχρέωση, δεν θα άνοιγαν ποτέ μα ποτέ οι πύλες της οικονομικής ΚΟΛΑΣΕΩΣ.
 Δευτερεύουσα ευθύνη έχουν και οι έξω. Οι έξω που έχουν στήσει έναν γιγαντιαίο εισπρακτικό μηχανισμό για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, χωρίς όρους προστασίας των αδύναμων (και με λάθος μακροοικονομικές προβλέψεις)...
Δεν τους νοιάζει εάν τα παίρνουν από τα συνήθη υποζύγια, αρκεί να τα παίρνουν. Δεν έχει σημασία εάν δεν πληρώνει, δεν αγγίζεται και ίσως φοροδιαφεύγει κάποιος πλούσιος, ας τα πάρουμε από έναν μικρομεσαίο μισθωτό (αρκεί να τα πάρουμε).
Οι εδώ φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί εφαρμόζουν ένα πολύ πολύ σκληρό πρόγραμμα. Υπάρχουν μέτρα που έχουν καταπέσει σε ανώτατα Δικαστήρια της χώρας και όμως ο κόσμος συνεχίζει εις το διηνεκές να πληρώνει (σπίτια- τέλος η ουσιαστική ιδιοκατοίκηση- χωράφια, αυτοκίνητα, τα πάντα φορολογούνται αγρίως).
Όλοι οι πολίτες φοβούνται μήπως απολέσουν τα πλέον βασικά δικαιώματα στο μέλλον.
Τα κοινωνικά- οικονομικά κεκτημένα, μοιάζουν σαν ένα σκαρί όπου το τραντάζουν κάθε μέρα σφοδροί άνεμοι. Και όλοι αναρωτιούνται: Ως πότε; Μέχρι που; Γιατί;
Αισθάνεσαι πολλές φορές μέσα σου ότι εφαρμόζεται μια λογική συλλογικής ευθύνης.
Κάποιοι έφαγαν. Και σε κατώτερες βαθμίδες. Και πολίτες λαμόγια υπάρχουν και άνθρωποι του κομματικού σωλήνα, και άλλοι απλοί γλείφτες.
Υπάρχουν όμως και πάρα πολλοί συμπολίτες με ήθος, αξιοπρέπεια, αρχές, πραγματικά ελεύθεροι, μορφωμένοι και αξιοπρεπείς άνθρωποι. Άνθρωποι γενικώς με συναίσθηση ευθύνης. Επιστήμονες και άλλοι.
Όλοι αυτοί ένα ζητούν και το δικαιούνται: Μια αξιοπρεπή ζωή και τίποτα παραπάνω. Γιατί δεν χρωστάνε σε κανέναν...
Όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 έως σήμερα επικαλούνται τα υψηλά πλεονάσματα ως όρο και μέσο για να ξεφύγουμε από την τρομερή οικονομική μέγγενη. Μακάρι να ήταν μόνο αυτό το κριτήριο...

Όταν έχεις ένα... τιτανομέγιστο χρέος που δεν απομειώνεται (ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ουσιαστικά οι εταίροι να μπουν σε αυτή τη διαδικασία για πολλούς λόγους, μερικοί εκ των οποίων είναι προφανείς).
Όταν οι εργασιακές σχέσεις έχουν καεί και χρειάζονται τρομερές υπερβάσεις για να επιστρέψουμε στα παλιά δεδομένα.
Όταν η χώρα ΔΕΝ παράγει ΤΙΠΟΤΑ (ενώ θα μπορούσε να παράγει τα πάντα...).
Όταν η φορολογία επιχειρήσεων είναι ΣΤΑ ΥΨΗ γιατί ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση, διαχρονικά, δεν θέλει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, ούτε φυσικά τους κομματικούς στρατούς
(που είναι στηρίγματα)  και να παύσει αυτή τη πλύση εγκεφάλου που ξεκινά από χώρους που δεν θα έπρεπε (πχ. Πανεπιστήμια και κομματικοί στρατοί αρχόμενοι- προς Θεού δεν είμαστε κατά της πολιτικής σκέψης και της πολιτικοποίησης, άλλα όχι με όρους κομματικού σωλήνα, σε μια ζαλισμένη νέα γενιά...).
Όταν-ΚΥΡΙΩΣ- η Παιδεία σου δεν είναι Παιδεία αλλά στείρα εκπαίδευση (η βάση όλων των δεινών).
Όταν ΟΛΟΙ οι Επιστήμονες φεύγουν με τρομακτικούς ρυθμούς για το εξωτερικό....
Σε ΤΙ μέλλον μπορείς να προσδοκάς;
Και τουλάχιστον να πεις με ότι αλλάζουμε εποχή;
Ό,τι αποδόθηκε η Δικαιοσύνη- ω πόσο μα πόσο απαραίτητη σε τέτοιους καιρούς- και οι όποιοι ένοχοι κρίθηκαν δίκαια αλλά και αυστηρά... Για να προχωρήσουμε στην ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ.

Η Ελλάδα- έτσι το έχω στο μυαλό μου ως εικόνα- είναι σαν ένα μικρό καράβι που πλέει σε έναν φουρτουνιασμένο ωκεανό, με επιβάτες που δεν έχουν ευθύνη κι όμως είναι εκεί και γύρω υπάρχουν 4-5 μεγάλα καράβια που απλά εξασφαλίζουν μόνο την αποφυγή βύθισης, ωστόσο το σκαρί αρχίζει και μπάζει. Όλοι το βλέπουν, αλλά δεν ανησυχούν...
Σκέψου ένα μικρό πλοίο με πρόβλημα στον σκελετό από τα τρομερά κύματα που προσδοκούμε να περάσει τον Ατλαντικό και να φτάσει από την Ευρώπη στην Αμερική...
Περιμένουμε από αέρος μια βοήθεια να μας σώσει. Η στεριά έχει ήδη απομακρυνθεί πολύ.
Κάποιοι έφτασαν το πλοίο εκεί, ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ για τις μελλοντικές συνέπειες.
Και είχαν στις πλάτες τους ένα Έθνος με τεράστια Ιστορία και έναν ολάκερο λαό.
Βοήθειά μας...
Ποτέ ξανά τέτοιες μέρες με μνημόνια υποθήκευσης των πάντων.



Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

ΝΑΙ, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι !

  Επτά (7) χρόνια μετά τη δημιουργία του παρόντος blog, ναι, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι.

Γιατί;

Διότι μέσα σε μια διαδικτυακή ζούγκλα, εμείς επιβιώνουμε με ΜΟΝΑΔΙΚΗ σημαία μας το ήθος, την αξιοπρέπεια, την αλήθεια, την ανεξαρτησία, την σεμνότητα.

Γιατί ποτέ δεν ανταλλάξαμε μερικές εκατοντάδες παραπάνω κλικς με την ανεξαρτησία μας και την αξιοπρέπειά μας.

Γιατί δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ όσο υπάρχουμε από εδώ, όργανο συμφερόντων (αντιλαμβάνεστε τι εννοώ).

Γιατί δεν οικειοποιηθήκαμε ΠΟΤΕ τη δουλειά άλλων, μα ποτέ (σεβόμενοι τη δουλειά τους, καθώς και τη δημοσιογραφική δεοντολογία).

Γιατί δεν έχουμε καμία κομματική, ομαδική, οπαδική κτλ εξάρτηση. Η μόνη μας… εξάρτηση είναι η Αλήθεια! Και την έχουμε απόλυτη ανάγκη στις μέρες που βασιλεύει το ψέμα και η… μαεστρική παραπληροφόρηση.

Γιατί είμαστε μια παρέα φίλων που είδαμε το εγχείρημά μας, τη σκέψη μας να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, με πολύ κόπο, με καθημερινή κατάθεση ψυχής (και όχι κατάθεση σε λογαριασμό μας).

Γιατί για ένα blog που ξεκίνησε από το μηδέν κυριολεκτικά, οι 47.000 αναρτήσεις περίπου, τα 2 και κάτι εκατομμύρια προβολές, και κοντά στις 20 αποκλειστικές συνεντεύξεις, δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα μεγέθη (για blogs).

Γιατί ΕΣΕΙΣ και μόνο ΕΣΕΙΣ οι αναγνώστες είστε ο λόγος για να συνεχίζουμε τη προσπάθεια και η μοναδική μας δύναμη και κίνητρο! Και αυτό το εννοούμε! Και το ξέρετε!

Γιατί έχουμε προσαρμόσει όλη τη καθημερινότητά μας γύρω από το μεράκι μας!

Γιατί όσες φορές (2-3) προσπάθησαν οι θρασύδειλοι, με επιχειρήματα του πισινού, να μας βλάψουν, για δήθεν ευθύνες μας (μας βγήκαν και κατήγοροι), όταν είχαμε έτοιμα τα ατράνταχτα επιχειρήματα υπέρ μας και τους τα στείλαμε, και όταν τους είπαμε ότι θα απευθυνθούμε στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος (όπως και είχαμε κάνει), κρύφτηκαν και έκλειναν λογαριασμούς από το Facebook (!)

ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ, Δεν χρωστάμε πουθενά και σε κανέναν και θα υπάρχουμε για όσο αντέχουμε και γουστάρουμε!

Έχουμε ονειρευτεί ένα πολύ μεγαλύτερο blog από θέμα διαδραστικότητας με τους αναγνώστες μας, ένα πολύ μεγαλύτερο blog με αποκλειστικά θέματα.

Σε συνθήκες τραγικές για τη χώρα, κάνουμε κάθε μέρα προσπάθειες με μόνο σύμμαχο την αντοχή μας, την υπομονή μας και το μεράκι μας.

Πιστεύω ετούτος ο χρόνος να είναι ο πιο ουσιαστικός όλων! Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να πετύχουμε το όνειρό μας!

Είμαστε σε καλό δρόμο, γιατί τους τελευταίους 12 μήνες, με πολλή δουλειά και συγκεκριμένες αλλαγές, έχουμε σημειώσει πραγματική πρόοδο και αυτό φαίνεται στα νούμερα επισκεψιμότητας!

Και σήμερα όμως που λέει ο λόγος να σταματούσαμε τη λειτουργία μας, και πάλι περήφανος θα ήμουν! Γιατί ΚΑΤΙ κάναμε, γιατί τα δώσαμε όλα!

Και θυμηθείτε το: Χωρίς banners και οικονομικές βοήθειες! Ούτε καν οι διαφημίσεις google δεν μας αποδίδουν (λόγω κρίσης)!

ΤΣΑΜΠΑ γράφουμε, γιατί γουστάρουμε! Γιατί το giabit.blogspot.gr, είναι σαν παιδί μας που το βλέπουμε να μεγαλώνει!

Γιατί η χαρά της δημιουργίας σε ένα περιβάλλον ανεξάρτητο, δεν εξαγοράζεται με όλα τα λεφτά του πλανήτη!

Γιατί 7 χρόνια είναι ένα κομμάτι από τις ζωές μας!

ΥΓ: Προσωπικά, αυτό το blog, το έχω σε περίοπτη θέση στο βιογραφικό μου. Είναι ό,τι πιο δικό μου/ μας έχω/έχουμε κάνει. Και πολλές φορές με κράτησε όρθιο ψυχολογικά, από πίκρες επαγγελματικές. Είναι η παρηγοριά μου. Και όχι μόνο δική μου! Επομένως είναι… δύσκολο να εγκαταλείψω τη προσπάθεια!

ΥΓ.2: Ένα τεράστιο ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου στον «Γενικό», στον Σπύρο, στον Θοδωρή, στον Γιάννη, στον Ασημάκη, στην Κάλι, στον Φάνη, στην Πέρσα, στην Νανά, στην Αλεξία, στην Πέννυ οι οποίοι στο παρελθόν, αλλά μερικοί από αυτούς και μέχρι σήμερα, συμβάλλουν με δική τους θέληση (γιατί το θεωρούν δικό τους παιδί) στην καθημερινή ροή ειδήσεων του blog ΜΑΣ! Δεν το ξεχνάω ποτέ αυτό.

ΥΓ.3: Σε μια χώρα που αιμορραγεί, οι προσπάθειες οι καθαρές, οι τίμιες, ΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ που θέλουν να δημιουργούν (χωρίς εξαρτήσεις), θα έπρεπε να στηρίζονται. Αλλά η Ελλάδα, δεν νοιάζεται. Και να διώξει τα παιδιά της στο εξωτερικό τι έγινε; Ψηλά γράμματα…….

ΥΓ.4: Συκοφάντες, κακόβουλοι και θρασύδειλοι του βόθρου πάντα θα υπάρχουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους αγνοούμε. Κι αν χρειαστεί να τους επιστρέφουμε αυτά τα βρώμικα που μας πετούν!

ΥΓ.5: Ο αγώνας και το ταξίδι μας συνεχίζεται. Και θα συνεχιστεί όσο θα υπάρχει κίνητρο και όνειρο! Μέσα καιρούς πολύ δύσκολους…

Mίμης Κ.

Πληρες κειμενο

Το 2016 να γίνουν πράξη τα όνειρα που έμειναν... μισά! Καλή χρονιά!

   Φίλες και φίλοι αναγνώστες του blog μας, να ευχηθούμε ειλικρινά σε όλους εσάς προσωπικά και στις οικογένειές σας, υγεία και χαμόγελο. Περισσότερο ευχάριστες να είναι οι στιγμές μας μέσα στον χρόνο που έρχεται σε λίγες ώρες από τώρα...

Έχουμε απόλυτη ανάγκη την υγεία (προϋπόθεση όλων), έχουμε απόλυτη ανάγκη την εργασία, έχουμε απόλυτη ανάγκη την δημιουργία, μα, περισσότερο απ όλα, την αγάπη, την στήριξη από συνανθρώπους, αλλά και την ειρήνη σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί το 2015 έγιναν τρομακτικά αρνητικά πράγματα, έως και απίστευτα, πρωτοφανή.
Ας ευχηθούμε με όλη τη δύναμη που διαθέτει η ψυχή μας, να μπει ένα τέλος στην παράνοια...

Όσον αφορά στα της χώρας μας, ας ευχηθούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, να μπει αυτός ο λεγόμενος πάτος στο βαρέλι. Και για να μπει, πρέπει να μπουν όρια συγκεκριμένα σε εταίρους, τρόικες, θεσμούς, όπως κι αν αυτοί λέγονται. Δεν μας φταίει σε τίποτα ο συνταξιούχος, ο άνεργος και ο απλός μισθωτός, να πληρώνουν αμαρτίες άλλων, πραγματικά ενόχων και υπεύθυνων της οικονομικής και όχι μόνο καταστροφής.

Όρια σε αυτούς που επιβάλλουν τα πάντα απ΄ έξω και πραγματικές τομές με δική μας βούληση στο εσωτερικό. Στην υγεία, στη παιδεία, στην δημόσια διοίκηση, παντού. Και για να γίνει αυτό, θέλει πολλά. Τόλμη, κόκκινες γραμμές, εναλλακτικά σχέδια για την ανάπτυξη (αλήθεια η μείωση φορολογίας δεν αποτελεί κίνητρο για επενδύσεις και εν συνεχεία δεν μπορεί να επιτευχθεί η ανάπτυξη, έστω μικρή για αρχή, μέσω της μείωσης ανεργίας λόγω νέων θέσεων εργασίας και γενικώς επενδύσεις...;). Μερικές φορές, για να μην κάνουμε οικονομική ανάλυση (δεν είναι της παρούσης) τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από ό,τι τα βλέπουμε... Αλλά χρειάζεται τόλμη, πλάνο, συνέπεια, συνέχεια, βούληση και φαντασία...

Μακάρι να γίνουν αλλαγές, γιατί η χώρα είναι πλέον σαν την άνυδρη γη.... Διψάει για τομές, διψάει για κοινωνική δικαιοσύνη, διψάει για απονομή δικαιοσύνης ώστε να ικανοποιηθεί και το «κοινό περί δικαίου αίσθημα», διψάει, τέλος, για αξιοπρέπεια σε όλες τις εκφάνσεις της. Εθνική ανεξαρτησία, αλλά και ακόμα μεγαλύτερη λαϊκή κυριαρχία.

Πέρα από αυτά όμως, για να αλλάξει ο κόσμος, πρέπει να αλλάξει ο εαυτός μας πρώτα. Ας σκεφτούμε όλοι που υστερούμε, που... βαριόμαστε, που εθελοτυφλούμε, ώστε να κάνουμε την καθημερινότητά μας πιο παραγωγική και, το ευκταίο είναι, να προσφέρουμε από τη καρδιά μας, όσο μπορούμε περισσότερο. Πριν και πάνω απ΄ όλα στον συνάνθρωπό μας. Το στοίχημα εντέλει δηλαδή, δεν είναι μόνο να γίνεις πιο διαβασμένος άνθρωπος- πολίτης, πιο ενεργός, αλλά και ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ άνθρωπος.

Όλα αυτά που προανέφερα, σε προσωπικό και εθνικό όμως επίπεδο, τα έχουμε μεγάλη ανάγκη. Αν και ποτέ δεν αμφέβαλλα προσωπικά για την έμπρακτη αλληλεγγύη που επιδεικνύουν οι Έλληνες. Το αποδεικνύουν κάθε μέρα οι νησιώτες στο Αιγαίο, βοηθώντας τους κατατρεγμένους πρόσφυγες να επιβιώσουν...Μεγάλη ιστορία, δίνουμε το παράδειγμα πάλι στον κόσμο.

Τέλος, θέλω να αναφερθώ λίγο και στο μπλογκ. Διανύουμε ήδη τον έκτο (6ο) χρόνο λειτουργίας μας. Είμαστε ένα μικρό και ταπεινό blog και δουλεύουμε έντιμα και αξιοπρεπώς κάθε μέρα για την σφαιρική ενημέρωσή σας, έστω μέσω αναδημοσιεύσεων. Σεβόμαστε την δουλειά των άλλων και δεν... κλέβουμε θέματα να τα παρουσιάζουμε για δικά μας όπως κατά κόρον κάνουν άλλοι, δεν μας νοιάζει ο εντυπωσιασμός και το ψευτοθέαμα για παραπάνω κλικς, αλλά η ουσία και μόνο.

Και, χαιρόμαστε απεριόριστα που μετά από περισσότερη δουλειά τον τελευταίο καιρό, μας ανταμείβετε όλο και περισσότερο και αυτό μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε (η επισκεψιμότητα μας θυμίζει τις παλιές καλές εποχές και εκφράζουμε την αγάπη και ευγνωμοσύνη μας για αυτό).
Με τα πολύ πολύ μικρά μέσα και δυνατότητες που διαθέτουμε και παρά κάποιες δυσκολίες και τρικλοποδιές που μας βάζουν διάφοροι ανέντιμοι, θα συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι. Γιατί αυτό το μπλογκ είναι δικό μας και δικό σας και κανενός τρίτου για να το χρησιμοποιεί κατά πως θέλει...

Απλώς, μέσα στο 2016, θα κάνουμε μερικές πολύ ουσιαστικές αλλαγές στο στυλ αλλά και πιθανότατα στη θεματολογία για να γίνει ακόμα πιο ελκυστικό και άμεσο το bitgiabit.

Και δεν το λέω προσωπικά για να αποσπάσω την συμπάθεια και τη συμπόνοια σας, (εξάλλου είμαι δημοσιογράφος και είναι η δουλειά μου, αλλά και με τα άλλα παιδιά που γράφουν που δεν είναι δημ/φοι, το ίδιο συμβαίνει...), αλλά είναι γεγονός ότι το να έχεις ένα ηλεκτρονικό Μέσο, ιδίως όταν δεν υπάρχουν και χέρια, δεν είναι εύκολη υπόθεση, είναι όλη η καθημερινότητά σου. Για να το διατηρήσεις σε κατάσταση ικανοποιητική πρέπει να είσαι συνέχεια από πάνω. Δεν υπάρχουν γιορτές και αργίες κτλ. Να βρεις ειδήσεις, να ψάξεις καινούργιες, να γράψεις, να κατηγοριοποιήσεις, να διορθώσεις λάθη, να τσεκάρεις τη τεχνική αρτιότητα του μπλογκ και τέλος να δεις αν στην αλλαγή της ημέρας έχεις κάνει κανένα χοντρό λάθος γιατί έχεις να κάνεις πριν απ΄ όλα με ανθρώπους, μην το ξεχνάμε...

Αλλά από το 2010 μέχρι και σήμερα, ελάχιστα πριν από το 2016, δεν έχω προσωπικά μετανοιώσει για αυτό το δύσκολο, αλλά πραγματικά υπέροχο και συναρπαστικό ταξίδι. Ήταν άλλωστε ένα προσωπικό στοίχημα που βρήκε αρωγούς εσάς αλλά και τα άλλα παιδιά που με έχουν βοηθήσει τα μέγιστα τόσα χρόνια  (τους οφείλω πολλά), για να είμαστε τώρα έως εδώ....
Είναι ένα καθημερινό στοίχημα! Μια μάχη αντοχής!
Και όσο αντέξουμε...!!!


Καλή χρονιά, από καρδιάς, και ό,τι το καλύτερο σε όλα τα επίπεδα για όλους σας. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ χρονιά να είναι το 2016!




Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

Λαός πρωταγωνιστής- Προσδοκία για καλύτερες ημέρες

  «Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», «η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται». Είναι μερικές μόνο από τις φράσεις που σηματοδοτούν την αξία και τη δύναμη του πολιτεύματος!
Κύριο συστατικό του ότι ο λαός, έχει ουσιαστικά την εξουσία! Εκτός από το επίπεδο της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, έχουμε και διαδικασίες, όπως το χθεσινό δημοψήφισμα, όπου ο λαός μας αποφάσισε την τύχη του, το μέλλον του επί ενός κρίσιμου θέματος, άμεσα! Είναι το δημοψήφισμα εκείνο που ήδη πέρασε στην ιστορία, ως αυτό όπου κατά πλειοψηφία, χωρίς εντάσεις κατά την εκλογική διαδικασία, αποτέλεσε την απάντηση του απλού κόσμου, ότι ποτέ και για κανέναν λόγο, η Δημοκρατία δεν χάνει.
Το αποτέλεσμα του, έδειξε επίσης, ότι ο λαός δεν φοβάται. Δεν φοβάται να διεκδικήσει κάτι καλύτερο, μέσω της- ακόμα πιο ενισχυμένης πλέον- κυβέρνησης που τον αντιπροσωπεύει, ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ συνθήκες ζωής, καλύτερες ημέρες (επιστροφή ευημερίας), μέσα σε μια Ευρώπη που έχει ΑΝΑΓΚΗ να αλλάξει. Να αφήσει πίσω της δηλαδή τις πολιτικές λιτότητας που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκαν το λιγότερο αναποτελεσματικές, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για πολλές ακόμα- με οικονομικά προβλήματα- χώρες.
Άρα, αυτό το δημοψήφισμα, για πολλούς λόγους, θα γραφτεί στην ιστορία. Θα γραφτεί γιατί πρώτον δεν γίνεται συχνά μέσα στα χρόνια, γιατί διεξήχθη με ομαλές και σωστές διαδικασίες (παρά το προεκλογικό κλίμα πόλωσης με ευθύνη όλων...), και γιατί το ΟΧΙ αυτό που κατά πλειοψηφία επέλεξε ο Ελληνικός λαός, δίνει την δύναμη, την ώθηση στη κυβέρνηση για να εντείνει τις προσπάθειές της να κλείσει άμεσα μια δίκαιη για τα συμφέροντα της Ελλάδας συμφωνία και ταυτόχρονα το μήνυμα στους ηγέτες της Ευρώπης, ότι η Ελλάδα είναι ένα κυρίαρχο κράτος- μέλος της Ε.Ε όπου ο λαός της ΑΠΑΙΤΕΙ σεβασμό από τους πάντες. Και, μεταξύ μας, ποτέ ο λαός της Ελλάδας, ιστορικά αν το πάρει κανείς, δεν φοβήθηκε τα ΟΧΙ. Έχει παράδοση αυτή η χώρα να υπενθυμίζει και να διεκδικεί το δίκιο της!
Φυσικά και ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που επέλεξε το ΝΑΙ (απολύτως σεβαστή επιλογή), είμαι σίγουρος ότι θέλει το καλύτερο για τη χώρα, όπως, εννοείται, και το ποσοστό ψηφοφόρων που επέλεξαν το ΟΧΙ. Υπάρχουν δυο στοιχεία που είναι ΚΟΙΝΑ σε όλους: 1) η αγάπη για τη πατρίδα και 2) η θέληση και δίψα για καλύτερες ημέρες, για καλύτερες και πιο ανθρώπινες συνθήκες ζωής για ΟΛΟΥΣ μας στο μέλλον. Απλά, η κάθε πλευρά είχε διαφορετική οπτική για το πως αυτό, το δεύτερο που επεσήμανα, μπορεί να επιτευχθεί τελικά!

Όλοι ευχόμαστε ολόψυχα, και ΠΑΝΩ από κόμματα, αντιλήψεις και ιδεολογίες, να έρθουν σύντομα πλέον θετικά μηνύματα και να γίνουν ουσίας βήματα για καλύτερες ημέρες...! Γιατί αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός, έχουν υποφέρει πάρα πολύ, αφάνταστα έξι χρόνια και σίγουρα ΔΕΝ τους αξίζει...


ΥΓ.1: Η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού (ο οποίος αναμφισβήτητα είναι πλέον ο κυρίαρχος στην εσωτερική πολιτική σκακιέρα) να συγκαλέσει σήμερα συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, μόνο ως θετική μπορεί να εκληφθεί, καθότι, όσο πιο ισχυρή και πολυκομματική είναι η συμμετοχή στην διαπραγμάτευση (πάντα με κύριο κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνών κόμμα), τόσο πιο ενωμένοι, ως χώρα, θα πάμε να διαπραγματευτούμε με τους δανειστές, το καλύτερο δυνατό για την Ελλάδα! Γιατί ο εχθρός του καλού, είναι πάντα το καλύτερο!



ΥΓ.2: Στη ζωή, όπως και στη πολιτική, τίποτα δεν είναι δεδομένο και αιώνιο. Μετά και την παραίτηση Σαμαρά από τη προεδρία της ΝΔ, επιβεβαιώνεται το προφανές. Ό,τι αργά αλλά και σταθερά, έρχεται η ώρα η πιο νέα γενιά (ηλικιακά) πολιτικών να έρθει στο πολιτικό προσκήνιο. Είναι νόμος της φύσης και της ζωής. Δεν είναι κακό. Είναι μάλλον αναγκαίο. Ο καθένας σίγουρα αφήνει πίσω του θετικά και αρνητικά πεπραγμένα και κρίνεται ψύχραιμα και δίκαια από την ιστορία...


ΥΓ.3: Άλλη φορά, θα ανοίξουμε τον φάκελο Media... Δεν είναι της παρούσης... Και δεν είναι της παρούσης, γιατί θέλουμε να κρατήσουμε μόνο τα θετικά που προέκυψαν αυτής της δημοκρατικής διαδικασίας... Μερικά πράγματα όμως σε αυτή τη χώρα, ξέρουμε ότι δεν θα αλλάξουν ποτέ.....






Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

40 χρόνια Δημοκρατίας- Τα ζητούμενα της επόμενης μέρας

   

  Τέσσερις δεκαετίες συμπληρώθηκαν από τη μέρα που αποκαταστάθηκε στην Ελλάδα η Δημοκρατική λογική και νομιμότητα. Ήταν μια νύχτα στις 24 Ιουλίου του 1974, όταν ο Κων/νος Καραμανλής επέστρεφε από το Παρίσι, για να αναλάβει τις τύχες της χώρας, με την ευχή σχεδόν όλων των τότε πολιτικών παραγόντων και μεγάλου μέρους της στρατιωτικής ηγεσίας. Η κατάσταση τότε είχε χαρακτηριστεί, λίγο – πολύ, ανεξέλεγκτη, καθώς η Κυπριακή τραγωδία μετρούσε τότε μόλις λίγες ημέρες και στην Ελλάδα μόνο σταθερή και αξιόπιστη κυβέρνηση δεν υπήρχε. Ο Καραμανλής δικαίωσε απόλυτα τις προσδοκίες όλων τότε, καθώς θεωρούνταν από πολλούς ως ο καταλληλότερος να ομαλοποιήσει τα πράγματα στη χώρα σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Όπως και έγινε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η χώρα απέκτησε γρήγορα μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με ευρύτερη συνεργασία πολιτικών παραγόντων οι οποίοι ήταν στο προσκήνιο προ δικτατορίας,  και γρήγορα έλαβε χώρα η λεγόμενη Μεταπολίτευση. Ιδρύθηκαν νέα κόμματα όπως η ΝΔ (η φυσική πολιτική συνέχεια της παλιάς ΕΡΕ), το ΠΑΣΟΚ, και στο προσκήνιο παρέμειναν όπως πριν τη χούντα, η Ένωση Κέντρου και η Αριστερά. Το ιστορικό ΚΚΕ, νομιμοποιήθηκε ξανά το 1974 και αυτό πιστώθηκε εν πολλοίς στις ενέργειες του Καραμανλή.

Ο ίδιος επίσης προκήρυξε εκλογές, τις πρώτες ελεύθερες εκλογές μετά τη δικτατορία, οι οποίες διεξήχθησαν στις 17 Νοεμβρίου. Στη συνέχεια, ως έμπρακτη ένδειξη διαμαρτυρίας για την εθνική τραγωδία στη Κύπρο, απέσυρε τη χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και σχεδόν την ίδια στιγμή, έβαλε τη σφραγίδα στη νέα εποχή που είχε ξημερώσει. Δικάστηκαν οι πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου και έληξε με ένα ελεύθερο δημοψήφισμα η εκκρεμότητα του πολιτειακού ζητήματος.

Αυτή ήταν η αρχή της Μεταπολίτευσης. Όλα ήταν ανακαινισμένα. Θεσμοί, κόμματα και σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε ανανέωση του πολιτικού δυναμικού. Στην συνέχεια, το άγραφο τότε χαρτί της Μεταπολίτευσης, άρχισε να γεμίζει με δεδομένα, με λέξεις. Δυστυχώς όμως, μερικές φορές υπήρξαν και μουντζούρες. Και αυτές οι μουντζούρες ήταν τα σκάνδαλα που ταλάνισαν και ταλανίζουν πολλές φορές και στις μέρες μας, τη πολιτική ζωή του τόπου και παρέμειναν ατιμώρητα και «προσβάλλουν» την- κατά τα άλλα- αξιοθαύμαστα σταθερή Δημοκρατία των τελευταίων 40 ετών.

Μπορεί τυπικά οι θεσμοί να λειτουργούν εύρυθμα, να μην αμφισβητείται η ζωή και η ακεραιότητα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας που έχει ριζώσει στην Ελλάδα, ωστόσο χρειάζονται πάντα πολλές διορθώσεις. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, στη χώρα έχουν συμβεί σε συντριπτικό βαθμό εκ βάθρων αλλαγές, οι οποίες αντανακλούν στη κοινωνία με οδυνηρό τρόπο. Η βραδυφλεγής βόμβα της οικονομίας που όλο την προστάτευαν κυβερνήσεις, για να διατηρηθεί ακέραιη η εκλογική πελατεία, έσκασε τον Απρίλιο του 2010 (ήταν ένα προαναγγελθέν…. σκάσιμο). Η χώρα μπήκε σε έναν οικονομικό μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ), αλλά ταυτόχρονα και μηχανισμό χειραγώγησης και υποθήκευσης, αφού οι βοήθειες που παρέχονται συνοδεύονται από τεράστια ανταλλάγματα εκ μέρους της Ελλάδας και όχι μόνο… Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ζωή, και όχι αυτή των φωτεινών πινάκων των Χρηματιστηρίων, έγινε ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ για τη πλειοψηφία του απλού κόσμου, το εμπόριο και η αγορά πνέουν τα λοίσθια και η ανεργία αποτελεί τη «μαχαιριά» στα όνειρα και τις βλέψεις της νέας γενιάς…

Πολλοί λένε, ότι η άσχημη κατάσταση επάνω στη συμπλήρωση των 40 ετών της Μεταπολίτευσης, οφείλεται σε έναν απαράδεκτα μεγάλο δημόσιο τομέα που αναπτύχθηκε στην χώρα μας και ό,τι σχετικό έφερε αυτό, με συνέπεια να χάσουμε την ανταγωνιστικότητά μας ως οικονομία κτλ. Η πραγματική αιτία είναι άλλη όμως: Υιοθετήθηκε μια λογική βολέματος από μεγάλο μέρος του κόσμου, εύκολου βολέματος, που πήγε πίσω μια πλειάδα από σημαντικά πράγματα για το μέλλον της χώρας (η βάση όλων των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν είναι φυσικά η έλλειψη πραγματικής παιδείας και κριτικής σκέψης, επαναπροσδιορισμού των πραγματικών αναγκών κτλ).

Την ίδια ώρα το πολιτικό σύστημα διόριζε συνεχώς ώστε να εξασφαλίζει εκλογική πελατεία. Ήταν μια σχέση συνεργασίας αλλά για προσωπικά οφέλη, αγνοώντας αν τα μακροοικονομικά δεδομένα έδιναν για το μέλλον δυσοίωνες προβλέψεις… Αποδείχθηκε ότι όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης δεν είχαν σοβαρό πλάνο για το μέλλον της οικονομίας, και οι πολίτες κατανάλωναν χωρίς να τους είναι γνωστά τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ και ΜΕΓΑΛΑ προβλήματα που συναντήσαμε τελικά την τελευταία πενταετία. 

Όμως, εκτός από αυτό καθεαυτό το θέμα της οικονομίας, ενώ υπάρχουν όλοι εκείνοι οι θεσμοί διασφάλισης, για πολλά σκάνδαλα με πολιτική απόχρωση, κατά καιρούς  δεν έχουν τιμωρηθεί πραγματικά οι πρωταγωνιστές τους. Αυτό, μόνο αρνητική εντύπωση προκάλεσε στην κοινωνία, η οποία δεν πήρε το παράδειγμα ότι επιδιώκεται  πραγματική ΚΑΘΑΡΣΗ. Όλα παίζουν τον σημαντικό ρόλο τους στα γεγονότα και στην ιστορία.

Τα ζητούμενα όμως για το μέλλον ποια είναι;

Είναι μόνο ο εξορθολογισμός  των οικονομικών δεδομένων;  Όχι. Απόλυτα όχι. Τα ζητούμενα είναι πολλά.

 1)      Η πλήρης και καθολική επαναφορά του αισθήματος στους πολίτες της εύρυθμης και απρόσκοπτης λειτουργίας των θεσμών. Τους θεσμούς τους κάνουν οι άνθρωποι, οι λειτουργοί τους. Πρέπει όλοι στο μέλλον να σταθούν στο ύψος των κρίσιμων οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, αλλά και ηθικών περιστάσεων, με τις αποφάσεις τους. Επίσης είναι ζωτικής σημασίας η σεβαστή ανανέωση, η με δίκαια κριτήρια ανανέωση του έμψυχου δυναμικού, ειδικά της πολιτικής (οι εκλογές είναι ένα μέτρο, αλλά δεν αρκεί- είναι και θέμα συνείδησης των ίδιων των πολιτικών πρωταγωνιστών, η συνειδητοποίηση δηλαδή ότι υπάρχει και το τέλος στη πολιτική, όπως σε όλες τις δραστηριότητες στη ζωή). Ανανέωση προσώπων λοιπόν, τόπο στη νέα γενιά, να φέρει νέες νοοτροπίες και, εν πάση περιπτώσει, να ΚΡΙΘΕΙ στη πράξη.

2)      Τα παραπάνω θα φέρουν σε μεγάλο βαθμό, τελειοποίηση και ανακαίνιση της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών που όλοι μας εξ ορισμού οφείλουμε να σεβόμαστε. Μια σημαντική ένδειξη προς αυτήν την κατεύθυνση θα είναι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, να διερευνηθούν με λεπτομέρεια και με θάρρος, μέχρι τέλους όλα τα σκάνδαλα που δηλητηρίασαν κατά καιρούς τη πολιτική ζωή.

3)      Σε οικονομικό επίπεδο, είναι ώρα, μετά από πέντε χρόνια σκληρότατων θυσιών, να γίνουν δυο ενέργειες που θα λύσουν τον γόρδιο δεσμό: ώρα είναι να τελειώνουμε με τις μεταρρυθμίσεις που θα ξεμπλοκάρουν την οικονομία, όπως η μείωση του δημοσίου τομέα, όπως και άλλα ζητήματα. Σε καμιά περίπτωση όμως το ξεπούλημα δημοσίου πλούτου άνευ όρων. Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεταρρύθμιση. Όλα με μέτρο, με λογική και πρωτίστως με κριτήριο το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον, εάν χρειαστεί παρακάμπτοντας και μεγάλα συμφέροντα, εκεί κρίνεται εξάλλου και το ανάστημα ενός πολιτικού... 
      Παράλληλα, θα ήταν ιδανική η προσπάθεια ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ παραγωγικής ανασυγκρότησης του τόπου, αξιοποιώντας όλες τις ενεργειακές δυνατότητες των εδαφών μας, και σε απόλυτο βαθμό τον πρωτογενή τομέα παραγωγής μας.

4)      Εάν τα προηγούμενα γίνουν πράξη, είναι πολύ πιο βατή η όποια ουσιώδης διαπραγμάτευση με τους κάθε δανειστές, είτε τους αποκαλούν κάποιοι εταίρους, συνεργάτες, είτε δυνάστες. Το τέταρτο δηλαδή ζητούμενο είναι να αποκατασταθεί ΠΛΗΡΩΣ η ακεραιότητα της εφαρμογής του εν ισχύ Συντάγματος, καθότι τα Μνημόνια- δανειακές συμβάσεις, έχουν παραβιάσει πολλά κομμάτια του Συντάγματος και αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν πλέον γιατί είναι εύκολα αποδείξιμο. Να μπει τέλος, φρένο στις όποιες ενδεχόμενες στο μέλλον παράλογες απαιτήσεις τους.

Με την βοήθεια όλων, Εκτελεστικής, Δικαστικής και Νομοθετικής εξουσίας, με την συνδρομή των Media (άτυπα τέταρτη εξουσία- τα οποία ΜΜΕ έχουν τεράστια ευθύνη για μια σειρά από σοβαρά ζητήματα) και του συνόλου της κοινωνίας, πρέπει, είναι αναγκαίο και εθνικά και πολιτικά και κοινωνικά να ανατείλει μια νέα Μεταπολίτευση, με ανακαίνιση των πάντων (κομματικών σχηματισμών, προσώπων και νοοτροπιών) ώστε η χώρα και η κοινωνία να προχωρήσουν ΟΡΘΙΕΣ, αξιοπρεπείς  και περήφανες στις νέες προκλήσεις των καιρών.

Εάν δεν υπάρξουν ρήξεις, τομές βαθιές σε όλους τους τομείς, με αποκλειστικό κριτήριο το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον, δεν θα ανατείλει μια νέα Μεταπολίτευση και θα κλαίμε την μοίρα μας, πολιτικά (ασταθές πολιτικό περιβάλλον), οικονομικά (μηχανισμοί στήριξης, ανεργία, δημόσιο χρέος κτλ) και κοινωνικά (μεγάλωμα χάσματος κοινωνικών τάξεων, επιδείνωση ποιότητας ζωής- παιδείας, υγείας κ.α, επικίνδυνες εντάσεις…).

Ιστορική ανάγκη αποτελεί λοιπόν να τεθούν οι πάντες προ των ευθυνών τους, ώστε η Δημοκρατία να συνεχίσει να υπάρχει ζωντανή και δυνατή, διάχυτη στην πραγματική ζωή του τόπου. Το 1974 ήταν σταθμός, είναι αναγκαίο να υπάρξει και ένας καινούργιος για τη χώρα και το μέλλον της.

Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

Τα όρια μέσα στον πολιτικό χάρτη

 

Παρακολουθώ, όπως όλοι, με ενδιαφέρον και ταυτόχρονη έκδηλη απορία τα τεκταινόμενα στον χώρο της λεγόμενης κεντρο-αριστεράς και αναρωτιέμαι: Τι ορίζεται ως «κεντρο- αριστερά»; Τι ως «προοδευτικό»; Η πολιτική και τα πρόσωπα που την ασκούν, καθορίζουν όλα τα παραπάνω, ή οι παραπάνω λέξεις- έννοιες αυτοπροσδιορίζονται; Σας μπέρδεψα; Και εγώ μπερδεμένος είμαι... Ο λαός λέει πολλές φορές ότι επιθυμεί να υπάρχουν στον πολιτικό στίβο πολλά διαφορετικά κόμματα, και καινούργια φυσικά, κάτι που συμβαίνει σε μέγιστο, θα έλεγα, βαθμό στον πολιτικό χώρο στον οποίο αναφερόμαστε. Αυτό σε πρώτη ανάγνωση μόνο καλό είναι σε μια Δημοκρατία. Είναι αναμφισβήτητο.
Ωστόσο ΠΟΣΟ διαφέρουν πολλές πολιτικές παρατάξεις μεταξύ τους; Και αναφέρομαι ιδιαίτερα σε αυτές που ανήκουν ή, αν θέλετε, «συγγενεύουν» στον πολιτικό χάρτη. Μιλάμε για μια απίστευτη πολυδιάσπαση, ιδιαίτερα από το κέντρο μέχρι... δεξιά της αριστεράς, τέτοια που όλοι χάνουμε την μπάλα! Και οι πολίτες (πρωτίστως) και οι πολιτικοί, ακόμα και τα ΜΜΕ.
Έχουμε που έχουμε μπέρδεμα με το αβέβαιο (ακόμα) εν πολλοίς, οικονομικό μέλλον της χώρας, έχουμε προβλήματα επιβίωσης (μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, εκ των πραγμάτων), έχουμε τέλος και τον... νεφελώδη πολιτικό χάρτη...! Λίγο, φυσικά, τον ενδιαφέρει τον απλό κόσμο το τελευταίο, για ευνόητους λόγους... Ωστόσο, για τους πολιτικούς αναλυτές και όχι μόνο, πολλοί πολιτικοί χώροι και οι εξελίξεις τους στα αντίστοιχα κόμματα (ειδικά η κεντροαριστερά), παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γιατί πολλά θα φανούν στο σχετικά άμεσο μέλλον σε πολιτικό επίπεδο.


ΥΓ: Ενόψει Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών, προσωπικά παρατηρώ, την συμμετοχή-υποψηφιότητα, πολλών νέων σε ηλικία (ίσως και ιδέες...) ανθρώπων. Το γεγονός αυτό, μονάχα ως θετικό μπορεί να εκληφθεί! Γιατί πολύ απλά, η ανανέωση, σε πρόσωπα, της πολιτικής ζωής του τόπου, ακόμα και σε επίπεδο ενασχόλησης με τα κοινά μιας πόλης, σε αυτοδιοικητικό επίπεδο δηλαδή, είναι ζωτικής σημασίας για μια χώρα και την ίδια της την κοινωνία.




Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

Κουίζ! Ποιός είναι ο σταρ της φώτο;

Είναι διάσημος Αμερικανός ηθοποιός.

Ξεκίνησε την υποκριτική την δεκαετία του ‘70ς με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στη ταινία, «Μέρες Ευτυχίας (1978)». Ήρθε στο προσκήνιο το 1980 με το ρόλο του στη ταινία «Επάγγελμα: Ζιγκολό», ρόλος που τον καθιέρωσε ως πρωταγωνιστή και σύμβολο του σεξ. Πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη ρομαντική ταινία “Pretty Woman(1990)” και στο μιούζικαλ “Chicago (2002)”, για την οποία κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού ρόλου.

Δείτε την απάντηση στο http://www.styleland.gr/gossip/eksoteriko/5228-2014-04-29-20-34-03

Πληρες κειμενο

Το ταξίδι και η προσπάθεια συνεχίζονται! (bit) giabit.blogspot.gr

    Το πιο σημαντικό πράγμα που έχω κάνει στη μικρή δημοσιογραφική μου διαδρομή μέχρι σήμερα, θεωρώ με βεβαιότητα ότι είναι αυτό το blog. Ένα blog που ναι μεν, δεν έχει βάσει ανθρώπινου δυναμικού, τις δυνατότητες που έχουν άλλα... λαοπρόβλητα, έχει όμως κάτι που είναι απείρως πιο ουσιαστικό και σημαντικό: κανείς μέχρι σήμερα δεν μας έχει κάνει τη παραμικρή παρέμβαση στο τι και πως θα γράψουμε κάτι, ή αν θα το γράψουμε ή όχι. Το blog αυτό, και είμαι περήφανος που το λέω, ήταν και είναι ένας ιστότοπος ανεξάρτητος, ένας ιστότοπος που ανήκει στην συντακτική ομάδα του, σε νέα (με όλη τη σημασία της λέξης) παιδιά. Και φυσικά στους αναγνώστες του που αυτοί είναι πάντα στο μυαλό μας!
Πάντοτε, ως ΑΡΧΗ, έχουμε ως οδηγό την υπευθυνότητα και την αξιοπρέπεια. Αναφέρομαι σε θέματα σοβαρά, όπως για παράδειγμα, ότι το blog αυτό δεν έχει γίνει άρμα πολιτικών και άλλων σκοπιμοτήτων, όπως και Μέσο για... υποκλοπές θεμάτων. Ναι, είναι αλήθεια ότι πολλές φορές, επειδή είναι άπειρη η γενική ειδησεογραφία, έχουμε στηριχτεί στην αναδημοσίευση θεμάτων. Όμως ΟΥΤΕ ΕΝΑ θέμα, δεν το έχουμε αναδημοσιεύσει χωρίς σαφή αναφορά πηγής και με ενεργό link μάλιστα που παραπέμπει κατευθείαν στο πρωτότυπο θέμα! Γιατί εάν κάνει κάποιος μια... βόλτα στο διαδίκτυο, θα διαπιστώσει σχετικά εύκολα ότι το δόγμα «ο κλέψας του... κλέψαντος» δεν είναι ψέμα εκεί. Φυσικά δεν είναι όλοι έτσι, αλλά υπάρχουν πολλοί.
Από εκεί και πέρα, δυστυχώς η επικαιρότητα διαμορφώνεται με άσχημες ειδήσεις, λόγω οικονομικο- πολιτικών συνθηκών. Εμείς, καθότι είμαστε ένα blog που ασχολείται με απ΄ όλα (όσο το δυνατόν), δεν μπορούμε να μην λέμε την αλήθεια στον κόσμο και να μην βάζουμε τέτοιου είδους ειδήσεις. Είναι η πραγματικότητα άλλωστε αυτή, δυστυχώς... Ταυτόχρονα, αφού είμαστε από το 2010... infotainment, σημαίνει ότι θέλουμε να δώσουμε ειδήσεις με φουλ μουσική, έξοδο- διασκέδαση- τέχνες κτλ. Γιατί μπορεί οι εποχές να είναι πάρα πολύ δύσκολες για όλους μας σχεδόν, αλλά η ζωή δεν έχει μόνο μαύρο! Έχει και τις ευχάριστες στιγμές της, όταν ψάξεις να τις βρεις! Και βλέπουμε ότι ο κόσμος γουστάρει να διαβάζει ειδήσεις για τα προαναφερθέντα. Κακά τα ψέμματα. Άρα το μυστικό είναι να κρατήσεις τις ισορροπίες και τη χημεία!
Όλα τα άλλα προβλήματα, ή εμπόδια, είναι καθαρά δική μας υπόθεση!
Και τα πολύ επάνω μας έχουμε πιάσει και τα πολύ κάτω μας και τα... ενδιάμεσα! Αυτά είναι μέσα στη ζωή και μέσα στη δημοσιογραφία και γενικότερα στο πρόγραμμα που λέμε. Το ζήτημα είναι να είσαι μαχητικός και στα + και στα... -. Και ειδικά στην κατηφόρα, να δίνεις όλες τις δυνάμεις σου, για να ανατρέψεις όλα τα δεδομένα! Πίστη, δύναμη, αισιοδοξία και κυρίως εφευρετικότητα σε όλα, για όλα!
Να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους φίλους- συνεργάτες μου, για ό,τι έχουν προσφέρει μέχρι και σήμερα. Το blog είναι όλων μας!Τους το έχω πει πολλές φορές!
Το blog όμως πάνω από όλα, ανήκει σε όλους εσάς, που μας διαβάζετε! Για εσάς, φτιάχτηκε, μιας και οικονομικά οφέλη δεν έχουμε ουσιαστικά από αυτό! Το blog το έχουμε για να ικανοποιούμε την αγάπη μας για τη δημοσιογραφία, για το γράψιμο και για τη παρακολούθηση της επικαιρότητας, όπως και την αγάπη περί τα μουσικά δρώμενα πχ.
Πριν και πάνω από όλα όμως, γιατί θεωρούμε ΤΙΜΗ να μας επισκέπτεστε και να μας διαβάζετε!
Ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας! Συνεχίζουμε το ταξίδι και τη προσπάθεια μαζί σας! Άλλωστε 4 χρόνια, έχουμε μάθει πολλά!




Μίμης Κ.

Πληρες κειμενο

Η επικαιρότητα με τα μάτια του συντάκτη...

Δεν θα γράψω φανταστικό κείμενο (για να γελάσει ο κόσμος )... Γιατί απλά η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ σκληρή...

3/3/2014

Κάνοντας ένα γύρο στο ίντερνετ βρίσκεις πολλά ενδιαφέροντα πράγματα που σε ενθουσιάζουν ή σε φτάνουν στην κατάθλιψη.

Ξεκινάμε...

Αθλητικά

Εχθές έγινε ο αγώνας της χρονιάς Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός. Μπορεί το αποτέλεσμα να πήγε 0-3 αλλά το Ελληνικό ποδόσφαιρο όσο πάει και φτωχαίνει...
Δεν είμαι ο "ειδικός" για να κρίνω αντικειμενικά αλλά προσωπικά δεν χρειάζεται να ασχοληθώ και πολύ... Έχουμε και σημαντικότερα ζητήματα να ασχοληθούμε...

Κόσμος

Πανικός γίνεται στον Πλανήτη Γη...

Κριμαία και Βενεζουέλα είναι οι λέξεις που απασχολούν την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Η Ρωσία είναι έτοιμη για πόλεμο και εμείς είδαμε την selfie στα Όσκαρ και ενθουσιαστήκαμε...

Πηγή : www.latimes.com

Όταν ξυπνήσουμε τα ξαναλέμε!
Μέχρι τότε καληνύχτα...

Πληρες κειμενο

Ο Στάιμπρουκ είπε το αυτονόητο...!

Τα οικονομικά είναι μια δύσκολη επιστήμη, ωστόσο δεν είναι και αδύνατο να κατανοήσεις, αν ασχοληθείς λίγο, βασικές έννοιες. Είναι δεδομένο και γνωστό σε όλους ότι ένα μείγμα υπερφολόγησης των πάντων, με μπόλικη δόση από απουσία μεγάλων επενδύσεων (άρα και θέσεων εργασίας), οδηγεί με ακρίβεια χειρουργική μια χώρα και μια κοινωνία σε οικονομικό μαρασμό και τελικά ΄΄θάνατο΄΄. Δεν ξέρω τι πιστεύουν οι άνθρωποι της τρόικα που μας επιβάλλουν ατελείωτες δέσμες μέτρων.
Δεν ξέρω αν τελικά πιστεύουν ότι ένας εξαθλιωμένος οικονομικά πολίτης- φορολογούμενος, μπορεί να τροφοδοτεί με τα λεφτά που δεν έχει πλέον (λόγω καταιγίδας φόρων) μια στενάζουσα αγορά που κολυμπάει στην ύφεση, την ίδια ώρα που η ανεργία ΚΑΛΠΑΖΕΙ...
Ευτυχώς, στο χθεσινό ντιμπέιτ που έδωσε ο συνυποψήφιος για τη Καγκελαρία, Πέερ Στάιμπρουκ με την κυρία Μέρκελ, ανέφερε ουσιαστικά ότι η κατάσταση ΔΕΝ μπορεί να προχωρήσει με το σημερινό μείγμα οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα.
Ουσιαστικά και πιο παλιά είχε κάνει λόγο για ένα νέο ΄΄Σχέδιο Μάρσαλ΄΄ στην Ελλάδα και στην Νότια Ευρώπη. Αυτό είναι πολύ λογικό και θετικό για τη χώρα.
Το πόσο αυτή η άποψη του σοσιαλδημοκράτη πολιτικού θα εκτιμηθεί και θα είναι... αρεστή στους πολίτες της χώρας του, θα φανεί στις 22 Σεπτεμβρίου...






Μίμης Κ.


Φωτό από: kartesios.com

Πληρες κειμενο