ΝΑΙ, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι !

  Επτά (7) χρόνια μετά τη δημιουργία του παρόντος blog, ναι, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι.

Γιατί;

Διότι μέσα σε μια διαδικτυακή ζούγκλα, εμείς επιβιώνουμε με ΜΟΝΑΔΙΚΗ σημαία μας το ήθος, την αξιοπρέπεια, την αλήθεια, την ανεξαρτησία, την σεμνότητα.

Γιατί ποτέ δεν ανταλλάξαμε μερικές εκατοντάδες παραπάνω κλικς με την ανεξαρτησία μας και την αξιοπρέπειά μας.

Γιατί δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ όσο υπάρχουμε από εδώ, όργανο συμφερόντων (αντιλαμβάνεστε τι εννοώ).

Γιατί δεν οικειοποιηθήκαμε ΠΟΤΕ τη δουλειά άλλων, μα ποτέ (σεβόμενοι τη δουλειά τους, καθώς και τη δημοσιογραφική δεοντολογία).

Γιατί δεν έχουμε καμία κομματική, ομαδική, οπαδική κτλ εξάρτηση. Η μόνη μας… εξάρτηση είναι η Αλήθεια! Και την έχουμε απόλυτη ανάγκη στις μέρες που βασιλεύει το ψέμα και η… μαεστρική παραπληροφόρηση.

Γιατί είμαστε μια παρέα φίλων που είδαμε το εγχείρημά μας, τη σκέψη μας να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, με πολύ κόπο, με καθημερινή κατάθεση ψυχής (και όχι κατάθεση σε λογαριασμό μας).

Γιατί για ένα blog που ξεκίνησε από το μηδέν κυριολεκτικά, οι 47.000 αναρτήσεις περίπου, τα 2 και κάτι εκατομμύρια προβολές, και κοντά στις 20 αποκλειστικές συνεντεύξεις, δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα μεγέθη (για blogs).

Γιατί ΕΣΕΙΣ και μόνο ΕΣΕΙΣ οι αναγνώστες είστε ο λόγος για να συνεχίζουμε τη προσπάθεια και η μοναδική μας δύναμη και κίνητρο! Και αυτό το εννοούμε! Και το ξέρετε!

Γιατί έχουμε προσαρμόσει όλη τη καθημερινότητά μας γύρω από το μεράκι μας!

Γιατί όσες φορές (2-3) προσπάθησαν οι θρασύδειλοι, με επιχειρήματα του πισινού, να μας βλάψουν, για δήθεν ευθύνες μας (μας βγήκαν και κατήγοροι), όταν είχαμε έτοιμα τα ατράνταχτα επιχειρήματα υπέρ μας και τους τα στείλαμε, και όταν τους είπαμε ότι θα απευθυνθούμε στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος (όπως και είχαμε κάνει), κρύφτηκαν και έκλειναν λογαριασμούς από το Facebook (!)

ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ, Δεν χρωστάμε πουθενά και σε κανέναν και θα υπάρχουμε για όσο αντέχουμε και γουστάρουμε!

Έχουμε ονειρευτεί ένα πολύ μεγαλύτερο blog από θέμα διαδραστικότητας με τους αναγνώστες μας, ένα πολύ μεγαλύτερο blog με αποκλειστικά θέματα.

Σε συνθήκες τραγικές για τη χώρα, κάνουμε κάθε μέρα προσπάθειες με μόνο σύμμαχο την αντοχή μας, την υπομονή μας και το μεράκι μας.

Πιστεύω ετούτος ο χρόνος να είναι ο πιο ουσιαστικός όλων! Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να πετύχουμε το όνειρό μας!

Είμαστε σε καλό δρόμο, γιατί τους τελευταίους 12 μήνες, με πολλή δουλειά και συγκεκριμένες αλλαγές, έχουμε σημειώσει πραγματική πρόοδο και αυτό φαίνεται στα νούμερα επισκεψιμότητας!

Και σήμερα όμως που λέει ο λόγος να σταματούσαμε τη λειτουργία μας, και πάλι περήφανος θα ήμουν! Γιατί ΚΑΤΙ κάναμε, γιατί τα δώσαμε όλα!

Και θυμηθείτε το: Χωρίς banners και οικονομικές βοήθειες! Ούτε καν οι διαφημίσεις google δεν μας αποδίδουν (λόγω κρίσης)!

ΤΣΑΜΠΑ γράφουμε, γιατί γουστάρουμε! Γιατί το giabit.blogspot.gr, είναι σαν παιδί μας που το βλέπουμε να μεγαλώνει!

Γιατί η χαρά της δημιουργίας σε ένα περιβάλλον ανεξάρτητο, δεν εξαγοράζεται με όλα τα λεφτά του πλανήτη!

Γιατί 7 χρόνια είναι ένα κομμάτι από τις ζωές μας!

ΥΓ: Προσωπικά, αυτό το blog, το έχω σε περίοπτη θέση στο βιογραφικό μου. Είναι ό,τι πιο δικό μου/ μας έχω/έχουμε κάνει. Και πολλές φορές με κράτησε όρθιο ψυχολογικά, από πίκρες επαγγελματικές. Είναι η παρηγοριά μου. Και όχι μόνο δική μου! Επομένως είναι… δύσκολο να εγκαταλείψω τη προσπάθεια!

ΥΓ.2: Ένα τεράστιο ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου στον «Γενικό», στον Σπύρο, στον Θοδωρή, στον Γιάννη, στον Ασημάκη, στην Κάλι, στον Φάνη, στην Πέρσα, στην Νανά, στην Αλεξία, στην Πέννυ οι οποίοι στο παρελθόν, αλλά μερικοί από αυτούς και μέχρι σήμερα, συμβάλλουν με δική τους θέληση (γιατί το θεωρούν δικό τους παιδί) στην καθημερινή ροή ειδήσεων του blog ΜΑΣ! Δεν το ξεχνάω ποτέ αυτό.

ΥΓ.3: Σε μια χώρα που αιμορραγεί, οι προσπάθειες οι καθαρές, οι τίμιες, ΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ που θέλουν να δημιουργούν (χωρίς εξαρτήσεις), θα έπρεπε να στηρίζονται. Αλλά η Ελλάδα, δεν νοιάζεται. Και να διώξει τα παιδιά της στο εξωτερικό τι έγινε; Ψηλά γράμματα…….

ΥΓ.4: Συκοφάντες, κακόβουλοι και θρασύδειλοι του βόθρου πάντα θα υπάρχουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους αγνοούμε. Κι αν χρειαστεί να τους επιστρέφουμε αυτά τα βρώμικα που μας πετούν!

ΥΓ.5: Ο αγώνας και το ταξίδι μας συνεχίζεται. Και θα συνεχιστεί όσο θα υπάρχει κίνητρο και όνειρο! Μέσα καιρούς πολύ δύσκολους…

Mίμης Κ.