Δεν γνωρίζω πραγματικά εάν ήταν τυχαία η χρονική στιγμή να δοθεί έτσι, χωρίς την έγκριση του ελληνικού λαού, έτσι ωμά, το όνομα της Μακεδονίας κι αυτό να συμπίπτει με την επέτειο των 4 ετών από την άνοδο στην εξουσία αυτής της κυβέρνησης. Εάν δεν ήταν τυχαίο, οπωσδήποτε οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι έχουν φαντασία...
Προσωπικά αισθάνομαι- κι ας με συγχωρήσετε τώρα στην αρχή για τον προσωπικό τόνο- προδομένος από την επιλογή μου να στηρίξω αυτήν την παράταξη. Βλέπεις τότε, πολύ επηρεασμένοι και πονεμένοι από αυτά που έφεραν τα διαδοχικά μνημόνια και στην παγίδα μιας σκληρής συνθηματολογίας, το 36% του λαού, ένοιωσε την ανάγκη να δοκιμάσει μια άγνωστη μέχρι τότε επιλογή και διαδρομή.
Τα μνημόνια σάρωσαν εξάλλου την κοινωνική συνοχή. Αποτύπωσαν όλες τις δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, όξυναν τη φτώχεια σε στρώματα του πληθυσμού με τον τρόπο που εφαρμόστηκαν τα προγράμματα.
Δυστυχώς όπως αποδείχθηκε, αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι σημερινοί κρατούντες και πόνταραν όλα τα λεφτά τους, στην άνοδό τους στην εξουσία. Δημιούργησαν στην αρχή ελπίδες. Γρήγορα, πολύ γρήγορα αποδείχθηκαν όνειρα χειμερινής νυκτός. Σχέδιο σοβαρό δεν υπήρχε. Μόνο κλεφτοπόλεμος. Στο μυαλό μου έχω από καιρό δυο εκδοχές. Δεν έχω ακόμα καταλήξει. Αν ήταν προσυμφωνημένος, μια πολιτική θεατρική παράσταση δηλαδή, ή αν όντως ο Τσίπρας με το επιτελείο του νόμιζαν ότι θα εκφοβίσουν τους δανειστές. Αυτό δεν ξέρω κι αν ποτέ θα απαντηθεί. Δεν ξέρω καν εάν ο Ιστορικός του μέλλοντος θα αποτυπώσει όλη την αλήθεια...
Στην Ιστορία έμεινε ένα δημοψήφισμα ΔΙΧΑΣΜΟΥ, εμφυλιακού κλίματος το οποίο ακυρώθηκε στη πράξη άμα τη διενέργειά του. Ο λαός χιλιοπροδομένος, παντοιοτρόπως φοβισμένος, υπέμεινε ένα ακόμα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που ακόμα η αντιπολίτευση διατείνεται πως μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει. Κανείς ποτέ δεν θα μάθει ποια μπορεί να ήταν η κατάληξη σε διαφορετική περίπτωση. Δεν έχει καμιά σημασία πλέον...
Είναι αδικοπραξία, για να μην πω κάτι πάρα πολύ βαρύτερο, αυτό το οποίο συνέβη: Ένας λαός ποτίστηκε με το δηλητήριο ενός ιδιότυπου νεοεμφυλιακού διχασμού. Και φτωχότερος οικονομικά βγήκε συνάμα. Αυτό δεν θα σβήσει ποτέ. Πάντα η Ιστορία θα το καταγράφει. Αυτό θα βαραίνει αποκλειστικά και πάντα τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια πέρασαν χρόνια. Ο κόσμος προσπάθησε να συμβαδίσει τη πορεία του, τη καθημερινότητά του με μια αλλοπρόσαλλη πολιτική μιας αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης μιας ομάδας ανθρώπων που αισθάνθηκαν ότι εξ ονόματος του λαού που τους έδωσε ξανά την εντολή το Σεπτέμβρη του 2015 μπορούν να κάνουν τα πάντα...
Έχουν ειπωθεί πολλά... Αυτό που μυρίζει στον αέρα, αυτό που αισθάνεται και ο τελευταίος πολίτης ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης ύστερα από τη νέα περιπέτεια, αυτή του εθνικού θέματος σχετικά με την ονομασία της γείτονος χώρας, είναι πως για άλλη μια φορά, με τρόπο ωμό, με τρόπο αφοπλιστικά σκληρό, η κοινή γνώμη δεν ρωτήθηκε για αυτό το θέμα. Ερήμην μας έγιναν όλα. Όπως τότε το 2010 ερήμην μας μπήκαμε στην ατέλειωτη μνημονιακή περιπέτεια. Όπως, ερήμην μας μπήκαμε στα capital controls, όπως ουσιαστικά χωρίς να το αντιληφθούμε μπήκαμε λίγες μέρες αργότερα στον εθνικό διχασμό ενός δημοψηφίσματος- απάτη.
Όμως για σταθείτε... Εδώ δεν έχει ουσιαστική δυνατότητα παρέμβασης ούτε ο ΠτΔ. Στην προκειμένη περίπτωση ο Πρ. Παυλόπουλος δεν διατύπωσε έστω γραπτώς, όντας γνώστης, τις ενστάσεις του για αυτή τη νομότυπη συμφωνία για το νέο- σε βαθμό ιστορικής καπηλείας- όνομα του γειτονικού κρατιδίου... Πως θα ανεχθούν οι κρατούντες γνώμες διαφορετικές από απλούς πολίτες για αυτό το ζήτημα; Τι κι αν έγιναν τρία μεγαλοπρεπέστατα πατριωτικά συλλαλητήρια, ο επικοινωνιακός οδοστρωτήρας του ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήρισε έτσι νέτα σκέτα, τους πάντες που διαδήλωσαν ΧΩΡΙΣ κομματικές σημαίες, μονάχα με την Ελληνική, συλλήβδην φασίστες.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φασισμός δηλαδή. Να υποτιμάς και να αγνοείς σκοπίμως (σκοπίμως γιατί το δείχνεις) τους πόθους, τις αγωνίες, την λαϊκή έκφραση του μεγαλύτερου- στα σίγουρα- κομματιού της Ελληνικής κοινωνίας που διαδηλώνει (αρκετοί απ΄ αυτούς πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, απίστευτο, ασύλληπτο!), για το αναφαίρετο δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοσυνειδησία του. Είναι μια πρακτική που υπονομεύει το πνεύμα της ίδιας της Δημοκρατίας. Ποτίζοντας χημικά όλη την ατμόσφαιρα κυριολεκτικά και μεταφορικά...
Ο νέος διχασμός που στήνεται (και υπάρχουν προς τούτο πρόθυμα επικοινωνιακά στηρίγματα για να τον προάγουν...) είναι ο εξής απλός: εθνικιστές- προοδευτικοί. Αυτό σημαίνει τον θάνατο της κοινωνικής και λαϊκής συνοχής...
Αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που έχουν προκαλέσει. Όχι τόσο το οικονομικό, αλλά τον διχασμό. Διχασμός στον βωμό συμφερόντων και μικροπολιτικών επιδιώξεων, ενίοτε δε απλώς εντυπώσεων...!
Οι πολίτες επιπροσθέτως, το σύνολο των πολιτών, αισθάνονται έντονα πλέον σε καθημερινή βάση πως δεν έχουν τη δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στα τεκταινόμενα της χώρας τους. Αισθάνονται θύματα, έρμαια... Κομπάρσοι. Ταλαιπωρημένοι άλλωστε αρκετά από μια αδυσώπητη καθημερινότητα βάναυσης υπερφορολόγησης...
Σε μια εποχή (2010- έως σήμερα) όπου είδαν να ψηφίζονται Νόμοι που είναι Αντισυνταγματικοί ελέω μνημονίων, που είδαν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου να έχουν πρακτική εφαρμογή και θέση στην άσκηση πολιτικής. Όπου περιορίζονται στη πράξη οι δυνατότητες για ελεύθερες αντιπολιτευόμενες φωνές και ευρύ- σε ουσιαστικό βάθος- κοινωνικό ΔΙΑΛΟΓΟ. Ο διάλογος και η ανταλλαγή επιχειρημάτων και απόψεων που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της Δημοκρατίας στην ουσία της.
Για να φτάσουμε έως εδώ, στο έσχατο σημείο της ευτέλειας, πολιτικής-διπλωματικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής κ.α είναι αναμφισβήτητο πως συμβάλλαμε εκόντες- άκοντες όλοι. Με τις πράξεις μας, με τις παραλήψεις μας, με την αποδοχή μιας λάθος νοοτροπίας στον βωμό προσωπικών μας συμφερόντων, με τις ιδεοληψίες μας, ακόμα και με τον άκρατο παρορμητισμό μας. Δηλαδή και η κοινωνία έχει ένα μερίδιο ευθύνης στα συμβαίνοντα.
Όμως το μεγάλο και ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ το έχουν όλοι όσοι κατά καιρούς- διαχρονικά- αποκτούν την εξουσία και παίζουν παιχνίδια στις πλάτες μας οδηγώντας τη χώρα διαρκώς σε χειρότερες μέρες, πλησιάζοντας τώρα στο να ζήσουμε εθνικά δράματα...
Μίμης Κ.
