Προασπίζουμε την διαφορετικότητα;

Σε μία δημόσια (κυρίως για τον ανδρικό πληθυσμό) υπηρεσία δύο άτομα συζητούν -μάλλον αρνητικά- την συμπεριφορά ενός τρίτου προσώπου με ''ιδιαίτερα'' χαρακτηριστικά. Ένας δάσκαλος αρνείται την συμμετοχή σε σχολική εκδρομή ενός μαθητή που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Σε μία παραλία της χώρας οι κάτοικοι αντέδρασαν στην κατασκευή διαδρόμου που θα διευκόλυνε την πρόσβαση σε αυτή για άτομα με κινητικά προβλήματα.

Τα προηγούμενα παραδείγματα ενδεχομένως για πολλούς να μην συνδέονται ιδιαίτερα μεταξύ τους. Κάνοντας, όμως, μεγαλύτερη εμβάθυνση θα διαπιστώσει κανείς την σημαίνουσα σημειολογική σημασία τους. Και τα ερωτήματα  που προκύπτουν είναι τα εξής: Πόσο αναγνωρίζουμε την διαφορετικότητα; Αλλά πολύ περισσότερο: Κατά πόσο σεβόμαστε την φυσική ανάγκη των ανθρώπων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά να ζουν όπως εμείς απολαμβάνοντας ίσες ευκαιρίες με όλους; Είναι υποχρέωση της οικογένειας ή του Κράτους να εμφυσήσει στον αλληλοσεβασμό;

Ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού θεωρεί την οικογένεια ως την πλέον σημαντική για την καθοδήγηση των παιδιών. Με αυτό τον τρόπο κρίνεται πιο σημαντική η ανατροφή του καθενός και της καθεμίας από το οικογενειακό περιβάλλον. Ως αποτέλεσμα, συμπεριφορές με στοιχεία διάκρισης σε βάρος αυτών των ανθρώπων ερμηνεύονται ως έλλειμμα της εκάστοτε οικογένειας να εμπεδώσει τον σεβασμό στην κοινωνική συμπεριφορά.

Εξίσου σημαντικό, αν όχι μεγαλύτερο, μερίδιο ευθύνης φέρει το Κράτος. Το Σχολείο οφείλει να εμφυσήσει στα νεότερα μέλη της κοινωνίας μία βασική αρετή, την αλληλοκατανόηση. Ας μην λησμονούμε ότι η δεύτερη αποστολή του Σχολείου, πέραν της εκπαίδευσης, είναι η κοινωνικοποίηση των νεώτερων μελών. Το προαναφερθέν υποδηλώνει την μετάδοση του αλληλοσεβασμού ως βασικού στοιχείου για την συμβίωση με όλα τα μέλη της Κοινότητας. Κατ'αυτόν τον τρόπο,η κατανόηση των ανθρώπων με ιδιαίτερα στοιχεία πρέπει να αποτελεί μία εκ των αποστολών της εκπαιδευτικής κοινότητας και κατ'επέκταση, βασική προτεραιότητα της κρατικής πολιτικής.Έτσι επιτυγχάνεται η ιδεολογική και πρακτική ένταξη αυτών των ατόμων στο κοινωνικό σύνολο.

Σε μια περίοδο κοινωνικής κρίσης υπάρχουν πολλαπλές προκλήσεις. Τυχόν ελαχιστοποίηση φαινομένων όπως αυτά που αναφέρθηκαν προηγούμενα μπορούν να θέσουν τις βάσεις για μια κοινωνία ίσων δικαιωμάτων για όλους.

Γ.Δ.