Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2024 θα λάβουν χώρα στο Παρίσι και αυτοί του 2028 στο Λος Άντζελες, όπως ανακοινώθηκε και επίσημα το βράδυ της Τετάρτης (13/9).
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ολυμπιακοί Αγώνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ολυμπιακοί Αγώνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017
Επίσημο: Σε Παρίσι και Λος Άντζελες οι Ολυμπιακοί Αγώνες
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2024 θα λάβουν χώρα στο Παρίσι και αυτοί του 2028 στο Λος Άντζελες, όπως ανακοινώθηκε και επίσημα το βράδυ της Τετάρτης (13/9).
Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017
Η Βουδαπέστη αποσύρει την υποψηφιότητα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2024
Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, αφήνοντας στην κούρσα μόνο δύο πόλεις.
Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι θα αποσύρει την υποψηφιότητά της για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων 2024.
Αιτία της απόφασης αυτής, λίγες ημέρες πριν από την προθεσμία υποβολής των φακέλων, είναι η έλλειψη πολιτικής και εθνικής ενότητας πίσω από την υποψηφιότητα, με την κυβέρνηση να επιρρίπτει ευθύνες στην αντιπολίτευση.
"Για τη Βουδαπέστη και την Ουγγαρία, οι Αγώνες είναι εθνικό θέμα. Κατά τους τελευταίους μήνες, η ενότητα χάλασε και το ζήτημα των Αγώνων εξελίχθηκε από εθνικό σε κομματικό. Τα αντίπαλα κόμματα είναι υπεύθυνα γι' αυτό, αυτά έκαναν πίσω στην απόφαση υποβολής υποψηφιότητας", αναφέρεται μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο εθνικό ειδησεογραφικό πρακτορείο "MTI".
Σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρίας "Media" που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη, οι μισοί συμμετέχοντες ήθελαν η Βουδαπέστη να αποσύρει την υποψηφιότητα και μόνο το 1/3 από όλη τη χώρα την υποστηρίζει. Στη Βουδαπέστη, το 56% των συμμετεχόντων ήταν ενάντια στην υποψηφιότητα.
Μετά από αυτήν την εξέλιξη, στην κούρσα της ανάληψης της "σκυτάλης" από το Τόκιο μένουν το Λος Άντζελες και το Παρίσι. Το Αμβούργο επίσης απέσυρε την υποψηφιότητά του μετά από δημοψήφισμα των κατοίκων που κατά 51,6% ήταν αντίθετοι με τη διοργάνωση Αγώνων στην γερμανική πόλη, ενώ η Ρώμη αποσύρθηκε κατόπιν απόφασης της δημάρχου Βιρτζίνιαν Ράτζι, εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών.
Η τελική απόφαση των αθανάτων της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής αναμένεται στις 13 Σεπτεμβρίου 2017, στο 130ό κονγκρέσο που θα διεξαχθεί στη Λίμα του Περού.
Σάββατο 20 Αυγούστου 2016
Η Ισινμπάγεβα ανακοίνωσε το "πικρό" αντίο
Η Γελένα Ισινμπάγεβα ανακοίνωσε από το Ρίο το "αντίο" της στη δράση, παρουσιάζοντας μέσω video το τελευταίο άλμα της τεράστιας καριέρας της. Στην προπόνηση, κι όχι στο ταρτάν του στίβου (VIDEOS).
Άδοξο "αντίο" στους στίβους λέει η Γελένα Ισινμπάγεβα, στην οποία δεν επιτράπηκε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, λόγω του αποκλεισμού της Ρωσίας από την IAAF και τη ΔΟΕ.
Η "τσαρίνα" του επί κοντώ ανακοίνωσε την Παρασκευή (19/8), μία ημέρα μετά την εκλογή της στην επιτροπή αθλητών της ΔΟΕ, την αποχώρησή της από τη δράση, πετώντας ατάκες - "καρφιά" επισημαίνοντας πως "χωρίς εμένα, δεν έχει τόση αξία το χρυσό".
"Χρυσή" Ολυμπιονίκης το 2004 στην Αθήνα και το 2008 στο Πεκίνο και "χάλκινη" το 2012 στο Λονδίνο, η 34χρονη αθλήτρια ήθελε να κλείσει την καριέρα της συμμετέχοντας στους Αγώνες του Ρίο, αποχωρεί όμως πικραμένη για την ευκαιρία που δεν της δόθηκε.
Το χρυσό στην Αθήνα
Το χρυσό στο Πεκίνο
Εκτός των διακρίσεών της στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ισινμπάγεβα αναδείχθηκε τρεις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια στον ανοιχτό στίβο (είχε κι ένα χάλκινο) και τέσσερις φορές στον κλειστό (με επιπλέον ένα ασημένιο μετάλλιο). Κατέκτησε ακόμη δύο χρυσά σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (ένα στο ανοιχτό κι ένα στον κλειστό), ενώ παραμένει η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ με 5.06μ., από το 2009 στη Ζυρίχη.
πηγή: http://www.sport24.gr/Sports/OlympicGames/h-isinmpageva-anakoinwse-to-pikro-antio.4221973.html
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016
Η υποδοχή του Γιαννιώτη στο Ολυμπιακό Χωριό
Σε ξέφρενους πανηγυρισμούς ξέσπασαν τα μέλη της ελληνικής αποστολής που βρίσκονται στο Ολυμπιακό Χωριό, μόλις έφτασε σε αυτό ο Σπύρος Γιαννιώτης (VIDEO).
Δεκτός με τραγούδια και ξέφρενους πανηγυρισμούς έγινε ο Σπύρος Γιαννιώτης στο Ολυμπιακό Χωριό, μόλις έγινε αντιληπτή η παρουσία του.
Τα μέλη της ελληνικής αποστολής αγκάλιασαν τον αργυρό ολυμπιονίκη μας στην κολύμβηση των 10χλ., με εκείνον να... απαντά με ένα πολύ μεγάλο χαμόγελο.
πηγή: http://www.sport24.gr/Sports/OlympicGames/ellines-athlites/h-ypodoxh-toy-gianniwth-sto-olympiako-xwrio.4217982.html
Τρίτη 16 Αυγούστου 2016
Δεν είναι εύκολο να είσαι ο Mo Farah
Η αλήθεια είναι πως θυμάται τα παιδικά του χρόνια, λίγο διαφορετικά από τον δίδυμο αδελφό του, Hassan Farah, ο οποίος έμεινε στη Σομαλία για να σωθεί ο Mο. Ενδεχομένως ο πρώτος δρομέας μεγάλων αποστάσεων που έκανε το triple double σε Παγκόσμια και στο Ρίο κράτησε το στέμμα στα 10.000 μέτρα να έγινε επιτυχημένος, γιατί έτρεχε να ξεφύγει από το παρελθόν του.
Όταν μετανάστευσε στην Αγγλία, στα 8, δεν καταλάβαινε λέξη. Στα 30 παρουσίασε το βιβλίο της ζωής του (με τίτλο Twin Ambitions: My Autography) και βραβεύτηκε, για τη συγγραφική του ικανότητα. Στα χρόνια που μεσολάβησαν άλλαξε και πάρα πολλά άλλα. Τι σου λέω; Όλη του τη ζωή άλλαξε. Κάποια πράγματα όμως, έμειναν ως αγκάθια στη ψυχή του. Ο Mo Farah επέλεξε το μόνο δρόμο που ήξερε, τον πιο μοναχικό και έγινε εκ των πιο επιτυχημένων δρομέων μεγάλων αποστάσεων του πλανήτη, αλλά αυτό που ήθελε πάντα είναι να γεμίσει το κενό που ένιωθε στη ψυχή του. Να ανήκει κάπου.
Οι γονείς του γνωρίστηκαν σε ένα ταξίδι του πατέρα του, Μohamed Muktar Jama Farah στη Σομαλία για διακοπές. Είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στη Μεγάλη Βρετανία, όπου εκείνη την περίοδο σπούδαζε πληροφορική και παράλληλα εργαζόταν. Η Amran δεν ήξερε κάτι άλλο από την πατρίδα της. Πολύ σύντομα παντρεύτηκαν, έφτιαξαν το σπίτι τους στη Σομαλία και απέκτησαν μια κόρη, δυο αγόρια και τους δίδυμους Mo και Hassan. Δεν ζούσαν στο πιο ασφαλές κομμάτι της γης "αλλά τα πράγματα δεν ήταν όπως τα 'χουν περιγράψει πολλοί. Δεν πεινούσαμε και δεν περνούσαν καθημερινά σφαίρες πάνω από τα κεφάλια μας. Οι αναμνήσεις που έχω από τη Gebilay δεν περιλαμβάνουν την παρουσία στρατιωτών, στους δρόμους της πόλης. Ούτε βόμβες", έχει πει ο Mo.
Ο Hassan Farah
O δίδυμος αδελφός του είχε να δώσει μια διαφορετική εκδοχή. "Κάθε μέρα γινόταν από μια δολοφονία κοντά στο σπίτι μας. Υπήρχαν στρατόπεδα προσφύγων έξω από την πόλη. Κόσμος που ζούσε σε σκηνές. Πολλοί επιδίωκαν απελπισμένα να φύγουν. Ξέραμε πως ο πατέρας μας θα επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία για να φτιάξει ένα σπίτι για εμάς και η μητέρα μας θα προσπαθούσε να κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε έως τότε".
Ο δικτάτορας Sial Barre είχε επιβάλει την παρουσία του το 1969 και έως το 1990, όταν εκδιώχθηκε για να αφήσει πίσω του συντρίμμια που δεν τακτοποιήθηκαν πριν το πέρας 20ετους εμφυλίου πολέμου. Στα τέλη του '80, η ανομία στη Somalia αυξανόταν όλο και περισσότερο και μαζί της οι δολοφονίες και οι απαγωγές, με τον Mo να 'χει γράψει στο βιβλίο του πως "η μητέρα μου μας κάθισε κάτω με τα τρία αδέλφια μου και μας ανακοίνωσε πως θα φεύγαμε για το Djibouti, όπου θα ζούσαμε με τη γιαγιά και τον παππού -ο οποίος εργαζόταν σε τράπεζα-, σε ένα μικρό, πετρόχτιστο σπίτι. Ο πατέρας μας δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει. Έπρεπε να γυρίσει στην Αγγλία, για να δουλέψει. Γενικά δεν τον θυμάμαι πολύ στη ζωή μου. Πάντα έπρεπε να δουλεύει". Για αυτό και δεν ένιωσε την ανάγκη να τον καλέσει στο γάμο του, το 2010, με τα αδέλφια του να τον κατακρίνουν στα media.
Στο Djibouti "είχε πολύ ζέστη, που κατά μ.ο. ήταν 37 βαθμοί Κελσίου και υγρασία. Υπήρχαν ημέρες που έλιωναν οι σόλες μας στην άσφαλτο. Ένα χρόνο μετά τη διαφυγή μας, η στρατιωτική κυβέρνηση του Siad Barre βομβάρδισε τη Hargeisa και την Berbera. Οι πόλεις ισοπεδώθηκαν. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Πολλοί διέφυγαν στην Κένυα και την Αιθιοπία. Ο πόλεμος δεν ήταν ο λόγος που φύγαμε. Σίγουρα όμως, επρόκειτο για μια τυχερή απόδραση". Στη γειτονιά του, κάποιοι -λίγοι- άνθρωποι είχαν τηλεόραση. "Παρακολουθούσαμε κάποια προγράμματα, όποτε μπορούσαμε. Το αγαπημένο μου ήταν το γαλλικό cartoon, με τίτλο Esteban".
Άρχισε να τρέχει... για ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα
Οι καθημερινές διακοπές ρεύματος δεν βοηθούσαν την κατάσταση. "Κάθε φορά που "έπεφτε" το ρεύμα στο σπίτι που ήμουν, έβγαινα στους δρόμους και έτρεχα προς τις γειτονιές που έβλεπα ότι έχουν φως. Εκεί εντόπιζα κάποιον φίλο και... συνέχιζα να βλέπω το πρόγραμμα μου. Λίγα λεπτά μετά, κοβόταν και εκεί το ρεύμα και υποχρεωνόμουν να αναζητήσω τον επόμενο προορισμό. Κάποιες φορές έτρεχα σε όλη την πόλη, σε 3-4 διαφορετικά σπίτια για να δω ένα επεισόδιο". Ναι, αυτή ήταν η πρώτη προπόνηση μεγάλων αποστάσεων που έκανε στη ζωή του.
"Δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά άλλα λόγω της ζέστης" ομολόγησε ο Hassan, "λατρεύαμε το ποδόσφαιρο -δεν μας διάλεγαν ποτέ στην ίδια ομάδα-, το κυνηγητό, αλλά δεν αντέχαμε για πολύ. Επίσης, δεν υπήρχαν υποδομές, οπότε περιοριζόμασταν σε ό,τι είχαμε. Εγώ είχα τον Mo και εκείνος εμένα".
Η σχολική του ζωή ξεκίνησε σε Madrasah, ιδρύματα εκπαίδευσης, με έμφαση στον ισλαμισμό που κατά κύριο λόγο υπάρχουν δίπλα σε τζαμιά. Φοιτούσε εκεί από τις 8 το πρωί έως τις 12.00 το μεσημέρι. "Ο δάσκαλος μας ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος, με ξυρισμένο κεφάλι και αυστηρό ύφος. Αν έκρινε πως παραφερόσουν, σε σήκωνε από τη θέση σου, σε περνούσε μπροστά από όλους τους συμμαθητές του και σε χτυπούσε στην πλάτη, με μια βίτσα... που είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα, αφού κανείς μας δεν τολμούσε να κάνει το παραμικρό.
Μελετούσαμε το Κοράνι, την τοπική ιστορία και γαλλικά. Κάθε μέρα σηκωνόταν ένας από εμάς στον πίνακα και διάβαζε ένα απόσπασμα από το Κοράνι. Ήταν κάτι πολύ δύσκολο για εμένα, γιατί είχα δυσλεξία, για αυτό και φρόντιζα να απομνημονεύσω αποσπάσματα. Όταν ερχόταν η σειρά μου... έκανα ότι διάβαζα από το βιβλίο. Τις περισσότερες φορές τη γλίτωνα. Εν αντιθέσει με εμένα, ο Hassan είχε έφεση στη μάθηση. Είχε πολύ "κοφτερό" μυαλό. Σε αυτό διαφέραμε". Ήταν τόσο κοντά, που έτρωγαν από το ίδιο πιάτο. Μοιράζονταν το ίδιο κρεβάτι, μελετούσαν μαζί, έπαιζαν μαζί. Ένιωθε ο ένας ό,τι αισθανόταν ο άλλος, ακόμα και όταν τους χώριζαν χιλιάδες μίλια. Ένα από τα αγαπημένα τους χόμπι ήταν να μπερδεύουν τους δασκάλους τους, για το ποιος είναι ποιος.
Όταν πέθανε ο παππούς του, η γιαγιά του αποφάσισε πως ήθελε να πάει στην Ολλανδία, για να ζήσει με την άλλη κόρη της, που είχε μεταναστεύσει χρόνια πριν εκεί και να αρχίσει μια νέα ζωή. "Αγχώθηκα. Αγαπώ τη μητέρα μου, αλλά η γιαγιά μου ήταν εκείνη που μας πρόσεχε κυρίως, στο Djibouti . Μόλις έφυγε, αποφάσισα ότι θα πήγαινα να τη βρω στην Ολλανδία και να ζήσω μαζί της. Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη. Ή χωρίς τον Hassan. Τον ειδοποίησαν πως θα έπαιρνα μαζί μου".
Σύντομα η μητέρα του, ανακοίνωσε σε όλους πως θα έφευγαν για την Ευρώπη. Ο πρώτος τους προορισμός, είχε πει, θα ήταν το Λονδίνο, όπου ζούσε ο πατέρας τους. "Είχα πιστέψει πως θα μέναμε λίγες ημέρες μαζί του και μετά θα πηγαίναμε στη γιαγιά. Πολύ αργότερα ανακάλυψα πως η Ολλανδία και η Αγγλία δεν είναι μέρη της ίδιας χώρας! Επίσης, δεν είχα σκεφτεί όλες τις συνέπειες αυτής της μετακόμισης. Πως θα πρέπει να μάθω μια νέα γλώσσα, να κάνω νέους φίλους. Ήμουν τόσο μικρός. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάω κοντά στη γιαγιά μου".
Το ταξίδι είχε "κλειστεί" για όλους "αλλά λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουμε, ο Hassan αρρώστησε και δεν μπορούσε να "πετάξει". Δεν γινόταν να ακυρώσουμε ή να αλλάξουμε όλα τα εισιτήρια. Ήταν πέντε και θα χάναμε πολλά λεφτά. Η μητέρα μου αποφάσισε πως ο Hassan θα έμενε με συγγενείς στο Djibouti έως ότου αναρρώσει και όλοι οι άλλοι θα κάναμε κανονικά το ταξίδι. Υπολόγιζα ότι σε δυο μήνες το πολύ, θα ήμασταν πάλι μαζί". Πέρασαν 12 χρόνια πριν ξανασυναντηθούν. Ήταν τότε που ο Mo γύρισε στη Σομαλία.
Η αδελφή του Mo, Nimo
Ο Hassan τα θυμάται λίγο διαφορετικά όλα αυτά. "Ο πατέρας μου είχε πει στη μητέρα μου ότι μπορούσε να συντηρήσει μόνο 3 από τα παιδιά. Η μάνα μας, μας είπε πως θα έφευγε ή ο Mo ή εγώ και οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί μας. Η γιαγιά ήταν αυτή που αποκάλυψε ότι επελέγη ο Mo για να πάει με τραίνο στην Addis Ababa και από εκεί με αεροπλάνο στην Αγγλία. Εγώ θα τους συναντούσα αργότερα. Την παραμονή του ταξιδιού του, θυμάμαι πως αισθανόμουν... κάπως. Όχι πικρία, αφού όλοι μου έλεγαν πως σύντομα θα ήμασταν ξανά μαζί". Αυτό δεν έγινε, εκείνος ως έφηβος επέστρεψε στη Hargeisa, συνάντησε συγγενείς, έζησε με μια θεία, πήρε απολυτήριο λυκείου, έγινε μηχανικός τηλεπικοινωνιών και μετά απέκτησε επταμελή οικογένεια. Η μητέρα του ζει στο χωριό Iranka Deriyanka, με τις δυο αδελφές τους. Έχουν αγελάδες και κατσίκες. Ένα από τα ανίψια του Mo, έχει πολιομυελίτιδα -γιατί δεν υπάρχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Όπως δεν υπάρχουν σχολεία ή έστω δρόμοι.
Η σοκολάτα και το διαζύγιο των γονιών του
Η πρώτη μέρα στο Λονδίνο ήταν αποκάλυψη. "Δεν είχε την παραμικρή σχέση με τα μέρη στα οποία είχα μεγαλώσει. Δεν καταλάβαινα λέξη και δοκίμασα για πρώτη φορά σοκολάτα. Αισθάνθηκα ότι είχε την τελειότερη γεύση, στον κόσμο. Επίσης, είδα πολλά παιχνίδια. Στην πατρίδα μου είχα μόνο ένα: μια ρόδα που έσπρωχνα με ένα ξύλο". Μια άλλη πρωτόγνωρη εμπειρία ήταν ότι ο καθένας είχε το δωμάτιο του. "Η παράδοση στη Σομαλία είναι να κοιμόμαστε όλα τα μέλη της οικογένειας, στο ίδιο δωμάτιο. Όσα και να είναι. Δεν υπάρχει η ιδέα της ιδιωτικότητας. Και για να σας πω την αλήθεια, δεν συνήθισα ποτέ τα ξεχωριστά δωμάτια".
Μετρούσε αντίστροφα τις ημέρες, έως εκείνη που θα πήγαινε στη γιαγιά του "ώσπου ήλθε ο πατέρας μας, μια εβδομάδα μετά την άφιξη μας στη Μεγάλη Βρετανία και μας είπε πως σε λίγες ημέρες θα ξεκινούσαμε το σχολείο. Νόμισα πως θα επιστρέφαμε στη χώρα μας. Μου εξήγησε ότι θα μείνουμε εκεί που ήμασταν. Ρώτησα πότε θα έβλεπα τη γιαγιά. Μου απάντησε "δεν μπορείς να πας τώρα εκεί. Θα μείνεις εδώ, με εμένα και θα πας σχολείο". Έμαθα πως η Ολλανδία είναι άλλη χώρα, στην άλλη άκρη της Βόρειας θάλασσας και για να πάω θέλω διαβατήριο. Είχαμε μπει στην Αγγλία με visa. Τότε συνειδητοποίησα πως δεν θα ζούσα με τη γιαγιά μου".
Ο πατέρας του επέστρεψε στο Djibouti για να πάρει τον Hassan. Επέστρεψε χωρίς εκείνον. "Ένιωσα συντετριμμένος. Το γεγονός αυτό απομάκρυνε και τους γονείς μου. Ήμουν μόνο 8 χρόνων, αλλά έβλεπα την απόσταση που μεγάλωνε μεταξύ τους. Χρόνια μετά έμαθα ότι όταν πήγε ο μπαμπάς μου στο Djibouti, δεν βρήκε τον Hassan. Είχε εξαφανιστεί με την οικογένεια που τον φιλοξενούσε και δεν μπορούσε να τον εντοπίσει. Τον έψαχνε για δυο εβδομάδες, ώσπου έπρεπε να επιστρέψει στην Αγγλία, στη δουλειά του. Σε εμάς. Τότε ένιωθα μόνο οργή. Στο μυαλό μου ήταν υπεύθυνος που δεν είχα ενωθεί ξανά με τον αδελφό μου. Άρχισα να τον μισώ.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και οι γονείς μου αποφάσισαν να χωρίσουν. Τα παιδιά μπορούσαμε να επιλέξουμε με ποιον θα ζήσουμε. Οι υπόλοιποι διάλεξαν τον πατέρα μου. Εγώ προτίμησα να μείνω κοντά στον εξάδελφο μου, Mahad που ήταν ό,τι πιο κοντινό είχα στον Hassan. Κάναμε τα πάντα μαζί και δεν ήθελα να περάσω άλλο σοκ αποχωρισμού. Η θεία μου, Kinsi με δέχθηκε στο σπίτι. Ήταν ένα δρόμο μακριά από το σπίτι της μητέρας μου, οπότε θα μπορούσα να τη βλέπω τακτικά. Χρόνια μετά, εκείνη επέστρεψε στο Djibouti, για να ψάξει τον Hassan.
Πήγε σε όλα τα χωριά, ρωτώντας όποιον έβλεπε μπροστά της αν ήξερε κάτι. Σε αυτό το μέρος της γης δεν είναι πολύ εύκολο να βρεις κάποιον. Δεν είναι ότι σηκώνεις το τηλέφωνο και βρίσκεις ό,τι θες. Πρέπει να πηγαίνεις από χωριό σε χωρίο και να χτυπάς πόρτες. Περπάτησε ατελείωτα χιλιόμετρα, μέσα στη ζέστη, ώσπου να μάθει που ήταν το παιδί της. Η οικογένεια που τον φιλοξενούσε, είχε φύγει από το Djibouti, για τη Σομαλία λόγω του εμφυλίου, πριν την επίσκεψη του πατέρα μου. Πήγε εκεί και ενώθηκε ξανά με τον Hassan. Εγώ τον ξαναείδα εννέα χρόνια μετά. Τότε "γέμισε" το κενό που ένιωθα μέσα μου".
Η -δύσκολη- ζωή στην Αγγλία
Τις πρώτες ημέρες στο σχολείο, ο Farah μπορούσε να πει στα αγγλικά μόνο τις εξής φράσεις. "excuse me", "where is the toilet?" και "c'mon then". Την πρώτη φορά που χρησιμοποίησε την τελευταία,... απέκτησε ένα μαυρισμένο μάτι "οπότε κατάλαβα ότι έπρεπε να μάθω πολλές περισσότερες λέξεις το συντομότερο δυνατό. Πολλές καλές λέξεις". Φορούσε τη στολή του, που σύντομα απέκτησε στη γραβάτα χρυσή ρίγα. Αυτή τη φορούσαν όσοι διακρίνονταν στον αθλητισμό. Στο σχολείο έζησε το ρατσισμό, όπως και στη γειτονιά.
Γενικά, στο Isleworth and Syon School δεν περνούσε καλά. Ούτε στο Feltham Community College, όταν δεν έπαιζε ποδόσφαιρο που ήταν το αγαπημένο του σπορ -για την ιστορία, μετά τα μαθήματα δούλευε σε αθλητικά καταστήματα ή fast foods για να μπορεί να ζήσει. Εκεί τον εντόπισε ο καθηγητής γυμναστικής, Alan Watkinson. Όχι για την τεχνική του, αλλά... για την ταχύτητα του. Τον ρώτησε τι ήθελε να γίνει. Του απάντησε "μηχανικός αυτοκινήτων ή να παίξω δεξί εξτρέμ για την Arsenal". Του πρότεινε να ασχοληθεί με τις μεγάλες αποστάσεις. Στον πρώτο αγώνα, στα 13, τερμάτισε ένατος. Τον επόμενο χρόνο πήρε τον πρώτο από τους πέντε σχολικούς τίτλους που κατέκτησε συνολικά.
Ο Watkinson του είπε πως μπορεί να τρέξει για τη Μεγάλη Βρετανία, όταν στα 14 τον είδε να κερδίζει ένα από τα πρωταθλήματα. Παρένθεση: είχε προκριθεί σε αγώνα στη Λετονία, αλλά δεν μπορούσε να ταξιδέψει εκεί, γιατί δεν είχε χαρτιά. Οι Βρετανοί τον ειδοποίησαν πως αν έβρισκε τρόπο να πάει, δεν θα τον δέχονταν πίσω... γιατί δεν είχε χαρτιά. O Watkinson είχε ήδη γίνει ο... δεύτερος πατέρας του (έγινε και κουμπάρος του), βλέποντας πως η οικογένεια του δεν είχε τη δυνατότητα καν να τον πηγαίνει εγκαίρως στις προπονήσεις. Παράλληλα, τον βοηθούσε και με τα αγγλικά του, όπως τον βοήθησε το 1999 να πάει στο ταξίδι των prospects του έθνους, στη Florida. Έστω και την τελευταία στιγμή, η visa ήταν έτοιμη. Ο Sir Eddie Kulundis (ναι, ο εφοπλιστής με τις ελληνικές ρίζες) ανέλαβε να πληρώσει το ποσό που χρειαζόταν για να τον κάνει "νατουραλιζέ".
Πολύ σημαντική στιγμή, ως προς την εξέλιξη του, ήταν η συμβίωση του με Κενιάτες δρομείς μεγάλων αποστάσεων, σε κοιτώνα του κολεγίου St Mary’s College, στο Twickenham. Την πρώτη του χρονιά εκεί, πήρε τον πρώτο μεγάλο τίτλο: στα 5000 μέτρα του Ευρωπαϊκού εφήβων. "Είναι τόσο ταπεινοί και δουλεύουν ατελείωτες ώρες. Η ημέρα τους περιλαμβάνει ύπνο, τρέξιμο και προπόνηση. Χρειάστηκα λίγο χρόνο να προσαρμοστώ στη νοοτροπία τους, αλλά την υιοθέτησα στο 100%. Κατάλαβα ότι μόνο έτσι μπορώ να μπω στους καλύτερους του κόσμου". Αυτό το τελευταίο είχε και μια άλλη βασική προϋπόθεση: να αφοσιωθεί στη δουλειά του, με ό,τι συνέπεια είχε αυτό. Κάποια στιγμή ένιωσε πως είχε "αδειάσει".
Το 2003 ο Hassan επρόκειτο να παντρευτεί. "Ήταν η περίοδος που σκεφτόμουν ότι χρειαζόμουν ένα διάλειμμα από το στίβο" έχει πει ο Mo, "είχα χάσει τον ενθουσιασμό μου για το τρέξιμο. Έπρεπε να βρω χρήματα, για το αεροπορικό εισιτήριο. Δεν ήταν φθηνό. Συγκέντρωσα το ποσό, έκοψα τα μαλλιά μου -οι κοτσίδες στην πατρίδα μου είναι απαγορευτικές, η παράδοση θέλει τους άνδρες κοντοκουρεμένους, χωρίς μούσι- και έκανα το ταξίδι. Στο αεροδρόμιο με περίμενε ο αδελφός μου. Θυμάμαι την αγκαλιά του και να μου λέει "αδελφέ μου, αδελφέ μου". Είχαν περάσει 12 χρόνια από την τελευταία φορά που ήμασταν μαζί. Σε όλο αυτό το διάστημα, ένιωθα σαν κάτι να μου λείπει. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τη στιγμή της επανασύνδεσης". Ο Hassan είχε ζήσει την πείνα, τον φόβο και ό,τι άλλο δημιουργεί ένας πόλεμος. "Επιπροσθέτως, ένιωθα ότι είχα χάσει το άλλο μισό" είπε χρόνια μετά στη Daily Mail, από το σπίτι του, στη Hargeisa, βόρεια της Σομαλίας, όπου μένει ακόμα.
Στο κολέγιο γνώρισε την Tania. Ήταν η αδελφή του καλού του φίλου, Colin. Εκείνη ασχολήθηκε λίγο αργότερα με το έπταθλο. Τότε ήλθαν πιο κοντά. Όταν εκείνος πήγε στο Twickenham, τον επισκεπτόταν για να δουν μαζί το Prison Break -είχαν τρέλα με αυτή τη σειρά. Η Tania απέκτησε τη Rihanna από άλλη σχέση. Ο Μο τη λάτρεψε. Λάτρεψε και την Tania. Άρχισαν να βγαίνουν, δεν το είπαν σε κανέναν για ένα χρόνο και παντρεύτηκαν τον Απρίλιο του 2010.
Η σύζυγος του έχει πει ότι "όταν συναντηθήκαμε, κάναμε τη ζωή φοιτητών. Ζούσε σε κοιτώνα με άλλους έξι αθλητές και αρκείτο σε αυτά που είχε. Όπως μου έλεγε "δεν έχω να στηρίξω οικογένεια ή γυναίκα". Μόλις τα πράγματα άρχισαν να γίνονται σοβαρά μεταξύ μας, σαν κάτι να άλλαξε στο μυαλό του. Τότε ήταν που άρχισε να διεκδικεί μετάλλια. Ένιωσε χαρούμενος που πια είχε μια γυναίκα να τον περιμένει σπίτι, με ένα ζεστό πιάτο φαγητό, που δεν ήταν μόνος και το έδειχνε στους αγώνες του". Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Όταν η Tania ήταν έγκυος στις δίδυμες κόρες τους, δεν άκουσε τους γιατρούς που την παρακαλούσαν να μείνει σπίτι της και πήγε στους αγώνες του άνδρα της. Αυτούς που του έδωσαν δυο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια.
Στο Ρίο ομολόγησε πως "δεν περίμενα πως οι προπονήσεις του να τον κρατούν τόσο καιρό μακριά μας. Έμαθα όμως, γρήγορα τι με περιμένει και κατέληξα στις θυσίες που έπρεπε να κάνω, ώστε να μπορεί εκείνος να είναι επιτυχημένος". Οι φίλοι τους επιμένουν πως η Tania παραιτήθηκε της ζωής της για να τον στηρίξει, για να τον ακολουθήσει όπου έπρεπε να πάει για να προετοιμαστεί. Είτε ήταν στο Λονδίνο, είτε σε χωριό της Κένιας ή στο Πόρτλαντ. Ποια είναι η σχέση της με τα πεθερικά; "Μιλά κάθε μέρα με τη μητέρα του και δεν έχει εκφραστεί άσχημα για τον πατέρα του, αλλά δεν "ανοίγεται". Και δεν τους έχω συναντήσει ποτέ".
Δεν πρέπει να είναι πάρα πολύ εύκολο να είσαι ο Mo Farah, ο τρεις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης που... σε σταματούν στα αεροδρόμιο, ως ύποπτο για τρομοκράτη επειδή το όνομα σου είναι Mohamed (σε ταξίδι μετά τους Αγώνες τους Λονδίνου, πρότεινε να εμφανίσει τα δυο χρυσά για να αποδείξει την ταυτότητα του, αλλά οι αρχές δεν το δέχτηκαν), που σε κατηγορούν για χρήση απαγορευμένων ουσιών (πρότεινε να του γίνει λήψη αίματος, δημοσίως), ενώ υπάρχουν ουκ ολίγες εταιρίες να σε προμοτάρουν (και να του δίνουν εκατομμύρια ευρώ) και άλλοι τόσοι να σου καταλογίζουν διάφορα (από το ότι αδιαφορεί για τα αδέλφια του έως ότι είναι άπιστος).
Στον αγώνα του Σαββάτου έπεσε και όπως πάντα στη ζωή του, βρήκε τη δύναμη να σηκωθεί και τελικά, να κερδίσει (άλλο ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο). Κάποια στιγμή, ενδεχομένως να νικήσει και τους δαίμονες του.
Παρασκευή 12 Αυγούστου 2016
Ο Kōhei Uchimura είναι ο Michael Phelps της ενόργανης
Ο Kōhei Uchimura είναι θρύλος στο άθλημα του, στο μυαλό όλων πλην του δικού του. Έχει κατακτήσει τα χρυσά, σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, την τελευταία οκταετία, με προγράμματα που δεν έχει καταφέρει να "κοπιάρει" άλλος. Είναι ο "βασιλιάς", είτε το θέλει, είτε όχι.
Τον έχουν χαρακτηρίσει τον Michael Phelps της ενόργανης γυμναστικής. Εναλλακτικά και "Usain Bolt" του αθλήματος του. Εκείνος δεν θέλει να ακούει τέτοια πράγματα. "Ο Phelps και ο Bolt είναι αθλητές που γνωρίζει όλος ο κόσμος. Αν πεις όμως, το όνομα "Kōhei Uchimura" κάπου, το πιθανότερο είναι να σε ρωτήσουν "ποιος είναι αυτός;". Να σου πω: είναι για το άθλημα του ό,τι ο Phelps για την κολύμβηση και ο Bolt για τα σπριντ.
Ο τύπος που 'χει κατακτήσει Ολυμπιακά και Παγκόσμια μετάλλια, τα τελευταία οκτώ χρόνια. Ο πρώτος γυμναστής (άνδρας ή γυναίκα) που κατέκτησε όλους τους τίτλους, στις μεγαλύτερες διοργανώσεις, σε έναν Ολυμπιακό κύκλο. Εκείνος που εκτελεί τα πιο δύσκολα προγράμματα, με τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια και εξαιρετική κομψότητα, επί σειρά ετών. Αυτός επιμένει να διαφωνεί. Αν θέλει κάτι, είναι "να γίνει η γυμναστική το ίδιο δημοφιλής με την κολύμβηση, επί εποχής Phelps και με το τρέξιμο, επί των ημερών του Bolts". Ακόμα και αν πάλι δεν τον ξέρει κανείς. "Δεν θέλω να με θυμούνται ως γυμναστή, αλλά ως άνθρωπο. Θέλω ο κόσμος να σκέφτεται "επρόκειτο για έναν άνδρα που ήταν πραγματικά προσγειωμένος". Εν πάση περιπτώσει, την Τετάρτη του είπαν όλοι συγχαρητήρια. Παλιοί (βλ. Comaneci) και νέοι.
Κράτησε το στέμμα για .099
Δεν χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης, γιατί δεν βοηθά και το σπορ του. Αλλά δεν τον νοιάζει. Μη σου πει ότι το προτιμά. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν παύει να είναι ο βασιλιάς της ενόργανης, τίτλος που επιβεβαίωσε στο Ρίο. Ο Uchimura έχει φορέσει 17 χρυσά μετάλλια, σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια και Πανεπιστημιάδες, 10 αργυρά και 5 χάλκινα. Τα δυο τελευταία χρυσά τα πρόσθεσε στο Ρίο. Το ένα ήταν στο σύνθετο ομαδικό, οπότε κυριολεκτικά το πρόσφερε στην Ιαπωνία ο ίδιος. Το άλλο, ήταν στο σύνθετο ατομικό της Πέμπτης 11/8. Ήταν το δεύτερο διαδοχικό σε Αγώνες και έβδομο συνολικά. Ήλθε... στην εκπνοή.
Όταν ολοκλήρωσε τα αγωνίσματα, είχε 92.365 βαθμούς και ήταν στην κορυφή. Έμενε η εκτέλεση του Ουκρανού Oleg Verniaiev στο μονόζυγο. Ήθελε 14.900 για να "κλέψει" το χρυσό από τον Ιάπωνα. Πήρε 14.800 και αφότου ξεπέρασε το σοκ, πήρε τη σημαία της Ουκρανίας, πλησίασε τον "Βασιλιά Uchimura", φωτογραφήθηκαν και μετά δήλωσε πως "ο Kōhei είναι ένας από τους γυμναστές που θαυμάζω περισσότερο. Ένας πραγματικός αθλητής, ένας θρύλος". Ο Uchimura ανταπέδωσε... με ένα like. Ύψωσε τον αντίχειρα, σαν να του έλεγε "είσαι πραγματικός αντίπαλος". Δεν το είπε, γιατί δεν τον βοηθούν τα φτωχά αγγλικά του. Αυτή η γλώσσα πρέπει να είναι ο μόνος τομέας στον οποίον ο Uchimura είναι "φτωχός".
Το σπίτι του ήταν το γυμναστήριο -κυριολεκτικά
Γεννήθηκε στο Kitakyushu, μια από τις δυο πόλεις της νομαρχίας Fukuoka, στο νησί Kyūshū, στις 3/1 του 1989. Οι γονείς του, Kazuhisa και Shuko ήταν γυμναστές και όταν εκείνος έγινε 3, άνοιξαν ένα γυμναστήριο. Εκεί όπου ουσιαστικά μεγάλωσε ο ίδιος, αλλά και η μικρότερη αδελφή του, Haruhi που... μάλλον καταλαβαίνεις με τι σπορ ασχολείται. "Ως παιδί γυμναστών, έπρεπε να ασχοληθώ" έχει σχολιάσει, αλλά δεν είπε κουβέντα για το ταλέντο που διέκριναν οι γονείς του και για αυτό τον ονόμασαν Kōhei. Λέξη που σε πολύ ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "το παιδί που θα μεγαλώσει να γίνει εξαιρετικός και θα διασχίσει τον Ειρηνικό. Ή τουλάχιστον αυτό μου είπαν πως σημαίνει .Ελπίζω να ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες των γονιών μου, να τους δικαίωσα με τις επιτυχίες μου". Σημείωση: η Shuko ενημέρωσε όταν ο πρωτότοκος ήταν παιδί πως "του γιου μου δεν του αρέσει να τον ακουμπάνε". Τελικά, οι μάνες είναι ίδιες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
Το cartoon Ganba! Fly High ήταν το αγαπημένο του και πηγή έμπνευσης. Αφορούσε ένα αγόρι, τον Shun, ο οποίος είχε ξεκινήσει την ενόργανη στο δημοτικό και ονειρευόταν να μετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Uchimura έχει αποκαλύψει πως στις σελίδες του έμαθε το μυστικό του σπορ: "Να κολλάς στην προσγείωση! Αν μείνεις συνεπής σε ό,τι έχεις στο μυαλό σου, το σώμα σου θα σταματήσει από μόνο του. Λάτρευα τον πρωταγωνιστή. Ήθελα να γίνω αθλητής σαν και εκείνον. Έγινε το κίνητρο μου, ο στόχος μου να τον ξεπεράσω".
Ο Θεός δεν δίνει χρυσά μετάλλια
Ο σεναριογράφος ήταν ο Shinji Morisue, χρυσός στην οριζόντια δοκό, αργυρός στο άλμα και χάλκινος στο σύνθετο ομαδικό, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984. Ο πρωταγωνιστής της δικής μας ιστορίας, κατάλαβε από νωρίς ότι έπρεπε να δαμάσει και τα έξι όργανα, αν ήθελε να γράψει ιστορία. Ο τρόπος ήταν ένας: ατελείωτες ώρες προπονήσεων. Μια από τις χαρακτηριστικές του ατάκες είναι η εξής: "Το να προσεύχομαι στο Θεό, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν είναι κάτι που θα μου δώσει το χρυσό. Δεν είναι ότι δεν πιστεύω πως υπάρχει Θεός. Υπάρχει. Πιστεύω όμως, ότι χαμογελάει σε όσους προσπαθούν σκληρά".
Πρόσθεσε και ότι "προπονούμαι κατά τρόπο που να μπορώ να εκτελώ το πρόγραμμα μου ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο, σε κάθε διοργάνωση. Είτε είναι μικρή, είτε είναι μεγάλη. Αυτό είναι το πρώτιστο ενδιαφέρον μου. Εκτελώ τις ρουτίνες μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είτε είμαι σε αγώνα, είτε σε προπόνηση. Δεν μπορώ να ζήσω ούτε μια μέρα, χωρίς προπόνηση. Πάντα προπονούμαι με ενθουσιασμό και νιώθω πολύ άβολα, αν δεν πάω μια μέρα στο γυμναστήριο. Θέλω να ξέρουν όλοι πως η προπόνηση δεν σε προδίδει ποτέ. Δεν υπάρχει αυτό που λένε ως αδιάφορη προσπάθεια. Θέλω να το αποδείξω, με τις προπονήσεις μου".
Στο πρώτο του τουρνουά, στα 6 βγήκε τελευταίος. Χρειάστηκε το διπλάσιο χρόνο από τους συνομήλικους του, για να μάθει να κάνει ανάποδη κωλοτούμπα. Ώσπου βρήκε τον τρόπο που θα τον βοηθούσε να γίνει καλύτερος. Σχεδίαζε αυτά που ήθελε να κάνει σε ένα σημειωματάριο και τα έκανε πράξη, στο οικογενειακό τραμπολίνο, χρησιμοποιώντας λούτρινα ζώα. Μετά, όταν καταλάβαινε τη λογική, τα έκανε ο ίδιος. Χρόνια μετά, εξήγησε ότι "το σώμα μου αναλαμβάνει την έκφραση. Το μυαλό μου είναι όμως, αυτό που εκτελεί το πρόγραμμα".
Σύντομα η γυμναστική έγινε τόσο σημαντική για εκείνον, που στα 7 έβαλε τα κλάματα όταν ξέχασε μια άσκηση, ενώ εκτελούσε το πρόγραμμα στο έδαφος. Έχει παραδεχθεί πως μικρός δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει να εκπροσωπείς το έθνος σου, σε διεθνή διοργάνωση "ώσπου διαπίστωσα ότι δεν έχεις να κάνεις μόνο με τον εαυτό σου. Οι εμφανίσεις μου, η συμπεριφορά μου θα εκλαμβάνονταν ως στερεότυπα των Γιαπωνέζων. Οπότε θυμίζω πάντα στον εαυτό μου να είμαι συνεπής, σοβαρός και σωστός".
Το Pokemon Go του στοίχισε 4.500 ευρώ
Φέτος, είπε να κάνει μια εξαίρεση... και το χουνέρι του έγινε γνωστό σε όλον τον κόσμο. Προέκυψε η πληροφορία ότι έπειτα από τις πρώτες ημέρες της διαμονής του στη Βραζιλία, η εταιρία κινητής τηλεφωνίας με την οποία έχει συμβόλαιο, τον ενημέρωσε ότι χρωστά 4.500 ευρώ. Γιατί; Είχε εθιστεί στο Pokémon GO και προσπάθησε να βρει κάποια pokemon στη Βραζιλία, χώρα στην οποία δεν παρείχε δωρεάν 3G η πάροχος -και τις πρώτες ημέρες δεν υπήρχαν και pokemon.
Ο συναθλητής του, Kenzo Shirai αποκάλυψε στην ιστοσελίδα Kyodo News ότι "την ημέρα που τον πήραν τηλέφωνο, ήταν σαν νεκρός στο γεύμα της ομάδας". Ευτυχώς για εκείνον, η εταιρία του έκανε ένα δώρο: τον ενημέρωσε πως για τις ημέρες που ήδη έχει χρεωθεί θα δώσει από 20 δολάρια κάθε εικοσιτετράωρο, ποσό με το οποίο θα χρεωνόταν ο λογαριασμός του και κάθε άλλη μέρα που θα είχε "ανοιχτό" το roaming. "Ένιωσα ότι η τύχη μου χαμογέλασε".
Σε έχω αφήσει στα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Οφείλεις να ξέρεις ότι στα 15 πήγε στο Tokyo, για να κάνει το επόμενο βήμα. Σύντομα είχε γίνει ο καλύτερος γυμναστής στον κόσμο. Στα 18 έγινε μέλος της εθνικής και έκανε την πρώτη εμφάνιση ως τέτοιο, στο Παγκόσμιο του Παρισιού. Ήταν το πρώτο μεγάλο event, για εκείνον. Ήταν τρίτος στο άλμα και 9ος στις ασκήσεις εδάφους. Στην Πανεπιστημιάδα του Αυγούστου, η ομάδα του τερμάτισε πρώτη. Εκείνος ήταν 1ος στο έδαφος και 3ος στο άλμα. Τα μετάλλια έγινα τέσσερα, σε διοργάνωση του Πεκίνου, την ίδια χρονιά.
Εκεί έκανε την πρώτη του εμφάνιση και σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008. Κατ' αρχάς ως μέλος της Ιαπωνίας στο σύνθετο ομαδικό (διαγωνίστηκε στο έδαφος, το άλμα, τις παράλληλες δοκούς και το μονόζυγο) και στην κατάκτηση του αργυρού. Στο ίδιο σκαλοπάτι ανέβηκε και στο σύνθετο ατομικό, κατακτώντας το πρώτο μετάλλιο της χώρας του, στο event, έπειτα από 24 χρόνια. Ένα λάθος του είχε "κόψει" βαθμούς από τις ασκήσεις εδάφους και τελικά από το χρυσό.
Από τότε, δεν έχει χάσει το χρυσό από μεγάλο τουρνουά, στο σύνθετο ατομικό. Έχει πάρει δυο διαδοχικά χρυσά σε Ολυμπιακούς, έξι παγκόσμιους τίτλους (δεν υπάρχει γυμναστής ή γυμνάστρια, με περισσότερους από τρεις ). Στο Ρίο, η μητέρα του λιποθύμησε, το δέκατο που εκείνος έμαθε ότι κράτησε το στέμμα του. Η Shuko είχε γίνει πρωτοσέλιδα το 2014, όταν κατέβηκε η ίδια σε αγώνες. Δεν είναι ντροπαλή, όπως ο γιος της. Είναι φωνακλού και πήρε μαζί της στο Ρίο banners και φωτογραφίες του παιδιού, για να κάνει ατμόσφαιρα.
Κάθε μέρα χρειαζόταν 30 λεπτά για να... απλώσει την πραμάτεια και πριν κάθε άσκηση του Kōhei, ούρλιαζε το όνομα του. Μετά συνήθως έκλεινε τα μάτια της, γιατί δεν άντεχε το άγχος. "Κάποιες φορές οι γονείς κάνουν πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε, αλλά τι να κάνεις;", σχολίασε ο υπερπρωταθλητής, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, μέχρι την Τετάρτη 10/8 και τον τελικό στο σύνθετο ατομικό, είχε ως φωτογραφία τρελού πανηγυρισμού αυτή -από το περυσινό Παγκόσμιο.
Την Τετάρτη 12/8 εξαφάνισε ό,τι υπήρχε -που δεν υπήρχε, αλλά λέμε-, για να κρατήσει μόνο ένα στιγμιότυπο. Αυτό.
Στο δρόμο για τους Αγώνες του Λονδίνου, η χώρα του έζησε μια καταστροφή, που δεν τον άφησε ασυγκίνητο. Έγινε το κίνητρο του. "Για τους ανθρώπους της Ιαπωνίας, ο καταστροφικός σεισμός του 2011 είναι κάτι που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Αποφάσισα να κάνω κάτι για τους ανθρώπους του Tohoku. Το 2011 και το 2012 ειλικρινά σας λέω πως ένιωθα ότι αγωνίζομαι για τους ανθρώπους που ζούσαν στις πληγείσες περιοχές. Η γυμναστική ήταν το μόνο που έχω. Σκέφτηκα ενδελεχώς πώς θα μπορούσα να δώσω κάτι, μια στιγμή χαράς, οτιδήποτε σε όσους υπέφεραν και κατέληξα στο ότι το μοναδικό πράγμα που μπορούσα να κάνω, ήταν να εκτελώ άψογα τις ασκήσεις μου. Πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, πήγα σε αυτές τις περιοχές και είδα πώς ζουν οι άνθρωποι εκεί, τι περνούν. Μου έδωσαν τεράστια δύναμη". Και τους την επέστρεψε.
Βλέπεις, τον "στοίχειωνε" ένα λάθος που είχε κάνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008 και του είχε στοιχίσει το χρυσό. Αυτή τη φορά είχε περισσότερα από ένα ουσιαστικά κίνητρα, να θέλει να πατήσει στην κορυφή του κόσμου. Τα προγράμματα που εκτέλεσε στο Λονδίνο ήταν τέτοιου επιπέδου, που ουδεμία σχέση είχε με εκείνο των υπολοίπων. Όπως δήλωσε ο προπονητής της Γερμανίας "ο άνδρας αυτός, είναι σε άλλον κόσμο". Τον έλεγαν "ρομπότ", "μηχανή", Superman, Sumer-mura. Τα πάντα, εκτός "ανθρώπου".
"Θέλω να δημιουργήσω ομορφιά που ουδείς άλλος μπορεί να εκφράσει"
Εκείνος είχε πλήρη επίγνωση. Όπως είχε πει στο nbcolympics.com "πολλοί ξένοι αθλητές λένε πως είμαι μηχανή. Για εμένα, οι μηχανικές κινήσεις και οι μηχανικές εμφανίσεις, είναι τέλειες. Ένα ρομπότ μπορεί να είναι πιο ακριβές σε κινήσεις, από ό,τι ένας άνθρωπος κάνοντας τα ίδια, την οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Για αυτό και παίρνω το σχόλιο των συναθλητών μου, ως κοπλιμέντο". Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν "να δημιουργήσω ομορφιά που ουδείς άλλος μπορεί να εκφράσει. Θέλω ο κόσμος που παρακολουθεί, να καταλαβαίνει ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό στη δική μου εμφάνιση".
Στο μυαλό του, "εξαιρετικός γυμναστής είναι αυτός που δεν αποτυγχάνει ποτέ, ό,τι και αν συμβεί. Ένας αθλητής που έχει σώμα, το οποίο δεν τραυματίζεται ποτέ. Δεν με νοιάζει μόνο να κάνω επίδειξη των ικανοτήτων μου, αλλά να εκφράζω πώς η κίνηση μου είναι καλύτερη, πιο καλλιτεχνική και καλύτερου επιπέδου από εκείνη των ανταγωνιστών μου". Τον Οκτώβριο του 2015 οδήγησε την Ιαπωνία στο πρώτο χρυσό -μετά το 1978- στο σύνθετο ομαδικό... και μετά ανέλαβε το σύνθετο ατομικό. Φέτος πήρε τα χρυσά του στο Ρίο. Τι θα κάνει του χρόνου; Θα σε πάω πιο μακριά: θα σου πω τι θα κάνει το 2020.
"Δεν σκεφτόμουν να συνεχίσω τη γυμναστική έως το 2020, αλλά όταν επέλεξαν το Tokyo για τους Ολυμπιακούς Αγώνες -για πρώτη φορά από το 1964-, σκέφτηκα "πρέπει να το κάνω". Ήταν μοιραίο. Εξυπακούεται πως πρέπει να πάρουμε το χρυσό, ως ομάδα". Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επέλεξε την πρωτεύουσα της Ιαπωνίας για τους Αγώνες του 2020, λίγους μήνες μετά τον ερχομό του πρώτου του παιδιού.
Ναι, είναι παντρεμένος και έχει πια δυο κόρες. Που δεν θα κάνουν γυμναστική. "Αν ήταν αγόρια, το πιθανότερο΄είναι να έκαναν. Αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω τη γυναικεία ενόργανη γυμναστική. Πιστεύω ότι είναι πιο σκληρή από την ανδρική". Έχει απαγορεύσει και την παραμικρή επαφή με την οικογένεια του, όπως και τις φωτογραφίες και αρνείται να δώσει την παραμικρή λεπτομέρεια. Σου είπα από την αρχή. Δεν τον νοιάζει να είναι διάσημος. Τον νοιάζει να μπορεί να δημιουργήσει κάτι όμορφο, κάτι που ουδείς άλλος μπορεί. Έχει αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό και... μάλλον τα 'χει καταφέρει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)