Ας δούμε ξανά τον εαυτό μας

Τις τελευταίες ημέρες η κοινή γνώμη στην Ελλάδα συγκλονίζεται από την κακοποίηση ζώου σε στρατιωτική μονάδα. Ίσως ένα από τα πολλά, δεδομένου του εύρους των ποσοστών που παρατηρούνται -και- σ'αυτόν τον τομέα στην Ελλάδα.

Το συγκεκριμένο περιστατικό έρχεται να επιβεβαιώσει το βασικό στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας των πολιτών αυτής της χώρας: την έλλειψη παιδείας. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας επήλθε προ ολίγων ετών. Όμως, είναι από αρκετούς παραδεκτό ότι η ηθική μας χρεοκοπία έχει προηγηθεί προ πολλού καιρού. Σ'εκείνη αποδίδεται η βασική αιτία για την οριστική κατάρρευσή μας.

Δυστυχώς, ολόκληρες γενιές συμπολιτών έμαθαν και, εξακολουθούν να το πράττουν, σε συνθήκες γενικευμένης ασυδοσίας. Ένα χαρακτηριστικό αυτής της συμπεριφοράς είναι η καταπάτηση οτιδήποτε σχετίζεται με τον δημόσιο χώρο. Ένα εξ'αυτών είναι η κακοποίηση ζώων. Η στάθμευση σε οποιαδήποτε γωνιά των δρόμων, οι '' νταήδες'' του πεζοδρομίου κ.α. φανερώνουν ότι σε τούτο τον τόπο τα όρια της κοινωνικής συμπεριφοράς είναι ακαθόριστα. Εν πολλοίς, είναι ανύπαρκτα. Μάθαμε να ζούμε ασύδοτα. Γιατί '' είναι δικαίωμά μας''.

Μέσα σ'αυτή την πραγματικότητα το σχολείο οφείλει να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο. Χρέος του δεν πρέπει να είναι αποκλειστικά και μόνο η προετοιμασία της επόμενης γενιάς επιστημόνων, αλλά και η καλλιέργεια παιδείας. Πεπαιδευμένοι πολίτες ίσον υπεύθυνοι πολίτες. Με άλλα λόγια, η ευθύνη εμφυτεύει το ίδιο το αίσθημα της αυτοσυγκράτησης και του σεβασμού. Άλλωστε, πώς αλλιώς δύνανται να αλλάξουν παθογένειες και πρακτικές που συντηρούν ένα συνεχές τέλμα;

Η διαδικασία είναι δύσκολη. Ο δρόμος είναι ανηφορικός. Παρά ταύτα, αρχίζοντας ήδη από την πολύ μικρή ηλικία μπορεί να μπει το λιθαράκι μιας συνολικότερης αλλαγής. Τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας είναι εκείνα που μπορούν να δώσουν την ώθηση για τα μεγαλύτερα.



                                                                                                                             Ι. Διαμάντης