Κλείνουμε σχεδόν μία δεκαετία από την έναρξη της κρίσης. Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι η κρίση είναι οικονομική. Οι εκτιμήσεις περί εξόδου από εκείνη είναι πολλαπλές. Έχουμε, όμως, μόνο οικονομική κρίση;
Η κρίση δεν είναι αποκλειστικά οικονομική. Είναι -κατά κύριο λόγο- ηθική και κοινωνική. Συνολικές αντιλήψεις και συμπεριφορές συνθέτουν ένα μείγμα καχυποψίας απέναντι στο οτιδήποτε βρίσκεται έξω από εμάς.
Ακόμα και αν δεν το παραδεχόμαστε, οι περισσότεροι μεγαλώνουμε από μικροί με το εξής ιδίωμα: ''Είναι κακός ο κόσμος έξω''. Από την στιγμή που αυτό γίνεται βίωμα από την μικρή ηλικία, τα περιθώρια σκέψης και δράσης είναι , σχεδόν, συγκεκριμένα. Τι μένει, επομένως; Να πράξουμε κακόβουλα, διότι όλοι σκέφτονται έτσι. Αν δεν κοιτάξουμε να ''βολευτούμε'' εμείς με τον οιονδήποτε τρόπο, θα το κάνει κάποιος άλλος. Και ίσως μείνουμε με το τίποτα...
Αμέσως, φτάνουμε σε μία άλλη παρεμφερή φράση: ''Έξω είναι ζούγκλα...Όλοι έτσι κάνουν...''. Αυτομάτως έχουμε δημιουργήσει μία κοινωνία-αρένα στην οποία κυριαρχεί η επιβίωση. Εκεί κάνουμε ο,τι περνά από το χέρι μας προκειμένου να ζήσουμε. Μόνο που σε μία ζούγκλα ζουν και κυριαρχούν τα ''θηρία''. Τα μικρότερα -σε διαμέτρημα και δυνάμεις- ζώα δεν τα καταφέρνουν. Κάτι τέτοιο γινόμαστε κι εμείς...
Το να επιστήσουμε την προσοχή για τους κινδύνους της καθημερινότητας είναι ένα πράγμα. Η παρουσίαση, όμως, του κόσμου ως ύποπτου είναι εξ' ορισμού κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτό κατηγοριοποιεί, αρχικά, τον συνάνθρωπο. Αργότερα φτάνει σε υψηλότερα κλιμάκια, όπως λ.χ. το κράτος και οι θεσμοί του. Φτιάχνουμε κράτος το οποίο απομυζούμε για ίδιον όφελος σε όλα τα επίπεδά του.
Οφείλουμε να δημιουργήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη δεν περιλαμβάνει αγάπη ή μίσος, αλλά ειλικρίνεια. Αν αλλάξουμε αυτό, θα κάνουμε το πρώτο βήμα. Και το μέλλον θα μοιάζει ασφαλώς πιο ευοίωνο για όλους...
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.