Καταστροφική η διαχρονική μετάθεση ευθυνών

  Δεν είναι η πρώτη φορά μα δυστυχώς ούτε και η τελευταία (τολμώ να το προβλέψω) που τα γρανάζια του πολύπλοκου κρατικού μηχανισμού «συγκρούονται» μεταξύ τους ύστερα από μια φυσική καταστροφή που μας βρήκε όλους απροετοίμαστους. Ποιος φταίει (πέρα από μερικούς πολίτες που έχτισαν σπίτια αυθαίρετα πάνω σε ρέματα), τελικά για αυτή τη πρόσφατη τραγωδία στη Μάνδρα (και για όλες τις προηγούμενες εδώ και δεκαετίες);

Η Περιφέρεια; Το υπουργείο Εσωτερικών; Το υπουργείο Περιβάλλοντος; Ο... δασάρχης (που έχει γίνει διάσημος τελευταία); Οι δήμαρχοι; Ποιος; Αυτό δεν έχει καμία σημασία αν ήδη έχει χαθεί ο έλεγχος με 19 νεκρούς. Μιλάμε για μια τραγωδία με διεθνή απήχηση.

Το εύκολο είναι να κάνει κανείς κριτική σε όποιον έχει ρόλο θεσμικό. Το να ρίχνεις κεραυνούς και αναθέματα, είτε είσαι πολιτικός και στρέφεσαι κατά ενός άλλου πολιτικού και κόμματος, είτε να είσαι ΜΜΕ και να βρίζεις τους πάντες, ή πολίτης που βρίζεις Θεούς και δαίμονες (άλλοτε δικαίως και άλλοτε αδίκως) είναι το εύκολο και το σύνηθες στη χώρα μας.

Το πραγματικά δύσκολο είναι ψύχραιμα να αποτιμήσεις τα γεγονότα και τα λάθη ιδίως αν είσαι σε υπεύθυνη θέση και να πάρεις πρωτοβουλίες: πρώτον για να βοηθήσεις έμπρακτα, άμεσα και ουσιαστικά από το πόστο σου τους πληγέντες και δεύτερον την ίδια ώρα να προτείνεις επίσημα, θεσμικά και υπεύθυνα να ανοίξει αύριο στη Βουλή, ενώπιον όλων, ένα εθνικό σχέδιο οργανωμένης αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων και έκτακτων καταστάσεων στο μέλλον που θα έχει ισχύ μόνιμη- διαχρονική.

Τα πράγματα μερικές φορές είναι πιο απλά απ΄ ό,τι φανταζόμαστε. Θέμα μονάχα βούλησης είναι.

Όταν ο ένας μεταθέτει τις πρωταρχικές ευθύνες στον άλλον αυτό δείχνει δυο πράγματα: ευθυνοφοβία και έλλειψη βούλησης, το λιγότερο.

Αν χρειαστεί, για το καλό όλων και του τόπου, πρέπει μέσα από τις απαραίτητες διαδικασίες να απλοποιηθεί και η Νομοθεσία. Σε κάθε περίπτωση τέτοια δηλαδή να είναι ο νόμος ξεκάθαρος για πάντα: Πρώτον υπεύθυνος για τον συντονισμό είναι αυτός, ύστερα ο άλλος κτλ. Και να καθορίζονται και οι ενδεχόμενες συνεργασίες φορέων και υπηρεσιών από πριν.

Κανείς μας δεν μπορεί να πει ότι δεν έχει μερίδιο ευθύνης: Οι πολιτικοί που έχουν την εξουσία αργούν να δράσουν από κομβικές θέσεις. Η αντιπολίτευση γενικώς διαχρονικά μπορεί να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού για την επόμενη μέρα (μη συμπεριλαμβανομένων εξαιρέσεων).
Οι δημοσιογράφοι σχεδόν ποτέ δεν πιάνουν την ουσία του προβλήματος που θα συμβάλλει στη λύση παρά μόνο κάνουν κριτική για λογαριασμό άλλων συμφερόντων μερικές φορές δυστυχώς. Άλλοι κρατικοί φορείς, μπορεί να έχουν παγιδευτεί από μια ακραία γραφειοκρατική λογική ή να μην έχουν καν συναίσθηση της ευθύνης τους. Τέλος, οι πολίτες, όλοι μας, συνεχίζουμε μια νοοτροπία αδιαφορίας, ωχαδερφισμού και προσωπικών επιδιώξεων.

Μια για πάντα να το καταλάβουμε όλοι μας: Είναι καταστροφική η διαχρονική μετάθεση ευθυνών.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών; Η λήθη όλων. Δηλαδή μόλις περάσει η μπόρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά), το ξεχνάμε, πάμε παρακάτω και δεν κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ, το παραμικρό ως αλλαγή. Όχι φυσικά μόνο για αυτά τα ζητήματα...
Και άντε πάλι μετά από ένα διάστημα και άντε πάλι, λες και ο χρόνος έχει παγώσει οριστικά σε αυτόν τον τόπο... Δεν είναι φυσιολογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι σε πολλές χώρες του εξωτερικού αυτά τα προβλήματα τα έχουν εδώ και δεκαετίες ξεπεράσει.

Όμως επειδή είμαστε από χρόνια στα κόκκινα σε αυτή τη χώρα και οι κίνδυνοι είναι πολλοί και πολύ μεγάλοι εδώ που φτάσαμε, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Πλέον όχι, δεν το δικαιούμαστε.





Μίμης Κ.