Eλευθερία δεν είναι το τυπικό τέλος των μνημονίων, αλλά η Εφαρμογή της ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ και Δημοκρατίας

   Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο νοιώθω έντονα και πιστεύω με ακλόνητη πίστη, συλλογιζόμενος και τις εγκληματικές παραλήψεις που στοίχισαν τη ζωή σε 96 συνανθρώπους και συμπολίτες μας, ότι όχι μόνο στο Μαξίμου (και πάντα, διαχρονικά στο Μαξίμου), αλλά και στην ευρύτερη αντιπολίτευση, ασχολούνται δεκάδες άνθρωποι- ειδικοί και μη- με τα επικοινωνιακά «σερβιρίσματα» του κάθε γεγονότος, τραγικού ή μη. Ωραία... δουλειά και αυτή. Και αρκετά προσοδοφόρα.

Έχει περάσει λίγος καιρός από την παράδοση της μισής Μακεδονίας στα Σκόπια και ακόμα λιγότερος από τη τραγική φωτιά στο Μάτι, αλλά η κοινή γνώμη ξάφνου στράφηκε στο διάγγελμα του Α.Τσίπρα. Ένα ακόμα από τα πολλά διαγγέλματα που μας έχει συνηθίσει εδώ και 3,5 χρόνια. Λόγια παχιά, μεγάλα, που στοχεύουν στο θυμικό μας, που έχουν στόχο απλά και μόνο την ωραιοποίηση μιας άρρωστης και τραγικής κατάστασης που σοβεί 10 τουλάχιστον χρόνια τώρα.

Αναλογιζόμενος (με κίνδυνο να με χαρακτηρίσουν λαϊκιστή- δεκάρα δεν τους δίνω βέβαια) το πόσοι άνθρωποι άμεσα ή έμμεσα έχουν χάσει τη ζωή τους (ή τη λογική τους) όλα αυτά τα 8,5 μνημονιακά χρόνια του μαύρου, αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να σχολιάσω όσα βλέπω. Να σχολιάσω τι; Αφού όλα αυτά τραγικά που έχουμε ζήσει μια δεκαετία τώρα, τα ΜΜΕ της χώρας μας τα έχουν ήδη παρουσιάσει ως κάτι το φυσιολογικό και το αναγκαίο μην ξεχνιόμαστε. Τα έχετε και έχουμε... χωνέψει ως κάτι το φυσιολογικό, το αναπόφευκτο.

Να το πιάσεις από που; Από σκοπιά Πολιτική; Κοινωνική; Οικονομική; Παντού ηθική σήψη, διαφθορά, αναξιοκρατία, έλλειψη Δικαιοσύνης- Αξιοκρατίας, σοβαρού σχεδίου, έλλειψη Ονείρου. Πάνω από όλα έλλειψη Δικαιοσύνης, εκεί θα επιμείνω. Έλλειψη του αισθήματος του λεγομένου «κοινού περί Δικαίου». Σε κάθε πράξη, σε κάθε εργασία, σε κάθε αρμό της κοινωνίας.

Με μια πρόταση για να το συμπυκνώσω: Έλλειψη Παιδείας, κακή νοοτροπία.

Αυτή η αιτία έχει προκαλέσει όλη την ανήκεστο βλάβη, μην το ψάχνουμε πολύ.

Η κομματοκρατία- που πάντοτε υπήρχε- έχει σαν μπαμπούλας κυριεύσει την νοοτροπία της ημιμαθούς νεοελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά πλέον έχουμε περάσει και σε άλλη φάση.

Μια φάση πρωτόγνωρη που οι «προηγούμενοι» δεν τόλμησαν είτε από συμφέρον, είτε από απλή ατολμία (γιατί δεν πιστεύω ότι μπορεί να είναι από πραγματική πίστη), να πιάσουν.

Οτιδήποτε λοιπόν μπορεί ΑΓΝΑ και πατριωτικά να χαρακτηριστεί εθνικό κληροδότημα, Ιστορικό κεκτημένο, δηλαδή η Πίστη σε ανώτερες- ιερές Αξίες, τίθεται σε μια λογική «διαπραγμάτευσης» χάριν μιας νέας πραγματικότητας. Κάποιος που θα το δει με στενομυαλιά και a priori κομματική εγκάθετη και διαστρεβλωμένη ματιά, θα κολλήσει μια ταμπέλα σε όποιον τα αναφέρει, εν προκειμένω στον υπογράφοντα.

Όμως με μια πιο αποστασιοποιημένη και καθαρή ματιά, θα δούμε ότι γίνεται προσπάθεια να ξεθεμελιωθούν με επιμονή αλλά και πονηριά, οι αξίες που το ελληνικό Έθνος πρέσβευε στο διάβα των αιώνων. Θρησκεία; Πατρίδα; Οικογένεια; Ως έννοιες, θεωρούνται από κάποιους απλά παρωχημένες. Και αντ΄ όλων αυτών, ΤΙ;

Ακόμα και η λέξη φιλότιμο, η έννοια της τιμιότητας, έχει περάσει στην συνείδηση της κοινωνίας πλέον ως κάτι το άγνωστο. Το περασμένο. Η έννοια της Δικαιοσύνης πάντα παρέπεμπε στην ιδέα της επιβολής (με κάθε μέσο) του... δικαίου του δυνατού, επάνω στον αδύναμο, τον αδύνατο. Ένας τόπος που έχει χάσει την ιστορική του ταυτότητα, το λιμάνι του.

Μια νέα γενιά χιλιοκαμμένη, γεμάτη γνώσεις και εφόδια, χωρίς αξιοπρεπές μέλλον, που έχει καταντήσει ΙΚΕΤΗΣ για μια οποιαδήποτε θέση εργασίας για λίγα ευρώ. Κι όταν επικρατούν τέτοιες συνθήκες δεν υπάρχει η Ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Οι Θεσμοί, ΟΛΟΙ, πλήρως απαξιωμένοι στις συνειδήσεις των πολιτών, του συνόλου της κοινωνίας επί της ουσίας.

Από ΠΟΥ θα πιαστείς για παρηγοριά;

Και θα ασχοληθούμε με τα διαγγέλματα που λένε τι;

Ό,τι απλά η χώρα θα δανείζεται φθηνότερα από τις αγορές;  Ό,τι ο χρόνος αποπληρωμής των υπέρογκων δανείων θα επιμηκυνθεί; Όχι, δεν είναι έτσι οι Νίκες. Δεν είναι έτσι η Ανάσταση.

Οι νίκες απαιτούν μεγάλο Αγώνα, απαιτούν να νικήσεις το θεριό της αδικίας, της ΜΗ δικαιοσύνης, της αναξιοκρατίας (ενίοτε δε και της αναξιοπρέπειας), απαιτούν μεγάλες θυσίες, που όμοιές τους δεν θα έχουν ξαναγίνει στη σύγχρονη Ιστορία, για να κερδίσουμε μια θέση στον Ήλιο.

Δεν χτυπούν έτσι εύκολα χαρμόσυνα οι καμπάνες, με πέντε- δέκα αράδες ειπωμένες από έναν ακριτικό τόπο.

Μόνο η εφαρμογή της Δικαιοσύνης σε όλες τις εκφάνσεις, σε κάθε ενέργεια, ΧΩΡΙΣ κομματικούς εγκάθετους όλων των κομμάτων στο προσκήνιο, μπορεί να φέρει ελπίδα πραγματικής προοπτικής.

Ποιος άραγε το ΑΝΤΕΧΕΙ; Βαστάς να το κάνεις;




Μ. Κυριακού