7 χρόνια μνημόνια, 7 χρόνια πόνος

Επτά χρόνια συμπληρώθηκαν σαν σήμερα από τη μέρα που ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο, την υπαγωγή της Ελλάδας στο μνημόνιο (είχε ονομαστεί τότε μηχανισμός στήριξης)...

Εκείνη την ημέρα, ΚΑΝΕΙΣ μας πραγματικά δεν μπορούσε να φανταστεί τι σήμαινε αυτή η κίνηση, τι τρομακτική μεταβολή (προς το χειρότερο) θα έπαιρνε στα επόμενα χρόνια η ζωή στην Ελλάδα.

Ποιος έφταιγε που φτάσαμε εκεί που ουσιαστικά ήταν σαν να είχαμε κηρύξει χρεοκοπία;
Όλοι όσοι κυβέρνησαν μέχρι τότε.
Όλοι ήξεραν τι θα ερχόταν. Απλά έκαναν, όοοολα τα προηγούμενα χρόνια ότι δεν το έβλεπαν. Εθελοτυφλούσαν. Μοίραζαν δεξιά και αριστερά ό,τι μπορούσαν στον κόσμο, τυφλωμένοι από την γλύκα της εξουσίας. Ο κόσμος με τη σειρά του, τυφλωμένος από αρκετές παροχές, δεν μπορούσε να διακρίνει ότι ο δρόμος οδηγεί μπροστά σε μια τραγική αδιέξοδο.
Διόριζαν οι μεν, διόριζαν οι δε, άντε πάλι η ίδια σειρά κτλ κτλ...
Άφησαν τη χώρα χωρίς βιομηχανία. Ο πρωτογενής τομέας την ίδια ώρα μαράζωσε. Και με ευθύνη της Ευρώπης.
Η σκανδαλολογία και τελικά τα ίδια τα σκάνδαλα (κάποιες πολλές δεκάδες), μόλυναν μέχρι το μεδούλι το πολιτικό σύστημα και ό,τι μπορούμε να ονομάζουμε ενεργό πολιτική. Σκάνδαλα μεγατόνων όπου οι πρωταγωνιστές τους, είναι εκεί και την επόμενη μέρα...
Ένας τρελός λογαριασμός, κάποια μέρα ζητήθηκε από δανειστές. Η κύρια ευθύνη προφανώς και είναι στην Ελλάδα. Γιατί αν οι πάντες συνετά και με αίσθηση ευθύνης δρούσαν τόσα χρόνια, εάν το μικροκομματικό όφελος δεν ήταν η υπέρτατη υποχρέωση, δεν θα άνοιγαν ποτέ μα ποτέ οι πύλες της οικονομικής ΚΟΛΑΣΕΩΣ.
 Δευτερεύουσα ευθύνη έχουν και οι έξω. Οι έξω που έχουν στήσει έναν γιγαντιαίο εισπρακτικό μηχανισμό για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, χωρίς όρους προστασίας των αδύναμων (και με λάθος μακροοικονομικές προβλέψεις)...
Δεν τους νοιάζει εάν τα παίρνουν από τα συνήθη υποζύγια, αρκεί να τα παίρνουν. Δεν έχει σημασία εάν δεν πληρώνει, δεν αγγίζεται και ίσως φοροδιαφεύγει κάποιος πλούσιος, ας τα πάρουμε από έναν μικρομεσαίο μισθωτό (αρκεί να τα πάρουμε).
Οι εδώ φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί εφαρμόζουν ένα πολύ πολύ σκληρό πρόγραμμα. Υπάρχουν μέτρα που έχουν καταπέσει σε ανώτατα Δικαστήρια της χώρας και όμως ο κόσμος συνεχίζει εις το διηνεκές να πληρώνει (σπίτια- τέλος η ουσιαστική ιδιοκατοίκηση- χωράφια, αυτοκίνητα, τα πάντα φορολογούνται αγρίως).
Όλοι οι πολίτες φοβούνται μήπως απολέσουν τα πλέον βασικά δικαιώματα στο μέλλον.
Τα κοινωνικά- οικονομικά κεκτημένα, μοιάζουν σαν ένα σκαρί όπου το τραντάζουν κάθε μέρα σφοδροί άνεμοι. Και όλοι αναρωτιούνται: Ως πότε; Μέχρι που; Γιατί;
Αισθάνεσαι πολλές φορές μέσα σου ότι εφαρμόζεται μια λογική συλλογικής ευθύνης.
Κάποιοι έφαγαν. Και σε κατώτερες βαθμίδες. Και πολίτες λαμόγια υπάρχουν και άνθρωποι του κομματικού σωλήνα, και άλλοι απλοί γλείφτες.
Υπάρχουν όμως και πάρα πολλοί συμπολίτες με ήθος, αξιοπρέπεια, αρχές, πραγματικά ελεύθεροι, μορφωμένοι και αξιοπρεπείς άνθρωποι. Άνθρωποι γενικώς με συναίσθηση ευθύνης. Επιστήμονες και άλλοι.
Όλοι αυτοί ένα ζητούν και το δικαιούνται: Μια αξιοπρεπή ζωή και τίποτα παραπάνω. Γιατί δεν χρωστάνε σε κανέναν...
Όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 έως σήμερα επικαλούνται τα υψηλά πλεονάσματα ως όρο και μέσο για να ξεφύγουμε από την τρομερή οικονομική μέγγενη. Μακάρι να ήταν μόνο αυτό το κριτήριο...

Όταν έχεις ένα... τιτανομέγιστο χρέος που δεν απομειώνεται (ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ουσιαστικά οι εταίροι να μπουν σε αυτή τη διαδικασία για πολλούς λόγους, μερικοί εκ των οποίων είναι προφανείς).
Όταν οι εργασιακές σχέσεις έχουν καεί και χρειάζονται τρομερές υπερβάσεις για να επιστρέψουμε στα παλιά δεδομένα.
Όταν η χώρα ΔΕΝ παράγει ΤΙΠΟΤΑ (ενώ θα μπορούσε να παράγει τα πάντα...).
Όταν η φορολογία επιχειρήσεων είναι ΣΤΑ ΥΨΗ γιατί ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση, διαχρονικά, δεν θέλει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, ούτε φυσικά τους κομματικούς στρατούς
(που είναι στηρίγματα)  και να παύσει αυτή τη πλύση εγκεφάλου που ξεκινά από χώρους που δεν θα έπρεπε (πχ. Πανεπιστήμια και κομματικοί στρατοί αρχόμενοι- προς Θεού δεν είμαστε κατά της πολιτικής σκέψης και της πολιτικοποίησης, άλλα όχι με όρους κομματικού σωλήνα, σε μια ζαλισμένη νέα γενιά...).
Όταν-ΚΥΡΙΩΣ- η Παιδεία σου δεν είναι Παιδεία αλλά στείρα εκπαίδευση (η βάση όλων των δεινών).
Όταν ΟΛΟΙ οι Επιστήμονες φεύγουν με τρομακτικούς ρυθμούς για το εξωτερικό....
Σε ΤΙ μέλλον μπορείς να προσδοκάς;
Και τουλάχιστον να πεις με ότι αλλάζουμε εποχή;
Ό,τι αποδόθηκε η Δικαιοσύνη- ω πόσο μα πόσο απαραίτητη σε τέτοιους καιρούς- και οι όποιοι ένοχοι κρίθηκαν δίκαια αλλά και αυστηρά... Για να προχωρήσουμε στην ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ.

Η Ελλάδα- έτσι το έχω στο μυαλό μου ως εικόνα- είναι σαν ένα μικρό καράβι που πλέει σε έναν φουρτουνιασμένο ωκεανό, με επιβάτες που δεν έχουν ευθύνη κι όμως είναι εκεί και γύρω υπάρχουν 4-5 μεγάλα καράβια που απλά εξασφαλίζουν μόνο την αποφυγή βύθισης, ωστόσο το σκαρί αρχίζει και μπάζει. Όλοι το βλέπουν, αλλά δεν ανησυχούν...
Σκέψου ένα μικρό πλοίο με πρόβλημα στον σκελετό από τα τρομερά κύματα που προσδοκούμε να περάσει τον Ατλαντικό και να φτάσει από την Ευρώπη στην Αμερική...
Περιμένουμε από αέρος μια βοήθεια να μας σώσει. Η στεριά έχει ήδη απομακρυνθεί πολύ.
Κάποιοι έφτασαν το πλοίο εκεί, ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ για τις μελλοντικές συνέπειες.
Και είχαν στις πλάτες τους ένα Έθνος με τεράστια Ιστορία και έναν ολάκερο λαό.
Βοήθειά μας...
Ποτέ ξανά τέτοιες μέρες με μνημόνια υποθήκευσης των πάντων.



Μίμης Κ.