Σημείο 0

Κυριακή απόγευμα, μια ομάδα ανθρώπων σε πορεία σιωπηλης διαμαρτυρίας με αφετηρία το Σύνταγμα, κρατώντας κεριά κατευθύνεται προσ το σημείο όπου τέσσερις ψυχές (η μία αγέννητη) χάθηκαν। Λουλούδια, κεριά, λίγα λόγια γραμμένα και σε μια ξεχωριστή γωνιά ένασ μικρός λόφος από παιχνίδια, που ένα παιδί δεν θα έχει ποτέ την ευκαιρία να παίξει μαζί τους, συνθέτουν το σκηνικό στο δικό μας, το ελληνικό "σημείο μηδέν", στη μέση τησ σταδίου। Η μυρωδιά τησ μολότωφ μπερδεύεται με αυτή των λουλουδιών και των κεριών। Πέρυσι ήταν ο Γρηγορόπουλος, φέτος οι εργαζόμενοι της μαρφίν। Του χρόνου; πόσοι και ποιοι; Δεν είναι απλά τραγικό και άδικο, είναι αδιανόητο। Και πάλι θα ειπωθούν τα ίδια περί τρομοκρατίας και αναρχισμού και πάλι η ελλάδα πρώτο θέμα στα ξένα μέσα και πάλι η πολιτική ελίτ να συνεχίζει να αδιαφορεί και να παίζει το παιχνίδι των ευθυνών। Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε αυτά τα περί εθνικής υπερηφάνιας και ταυτότητας;αλλά τα σκέφτηκαν άλλοι πριν από μας... Λένε ότι η ελληνική λέξη φιλότιμο δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμία άλλη γλώσσα...αλλά πως να μεταφραστεί κάτι που δεν υφίσταται παρά είναι μόνο ένα απλό γλωσσικό και νοητικό κατασκεύασμα ενός λαού; Η αίγλη του ελληνικού παρελθόντος υποχωρεί μέρα με τη μέρα μπροστά σε τέτοιου είδους έκτροπα। Και όλοι απορούμε πως νέοι άνθρωποι μέσα από τις υποτιθέμενες διαμαρτυρίες τους για ένα καλύτερο μέλλον γίνονται δολοφόνοι। Πόσοι ακόμα άνθρωποι θα γίνουν σημαία νέων εξεγέρσεων; Μπορεί να πέρασα τυχαία χτες από τον τάφο της Σταδίου, και όπως χιλιάδες άλλοι να σοκαρίστηκα και να δάκρυσα αντικρύζοντας τον πόνο που κρύβει το σημείο αυτό। Μυρίζει θάνατο και φοβάσαι...νιώθεις μικρός ως και τιποτένιος। Ας περάσει από εκεί όμως και το παιδί που έριξε τη μολότωφ ( γιατί παιδί ήταν όπως είπαν ) όχι μόνο για να δει τι έκανε αλλά για να δει και το τι θα κάνει ακόμα...Δεν είμαι εγώ η απαισιόδοξη αλλά η πορεία της Ιστορίας προμηνύει το τι θα επακολουθήσει। Άλλωστε κάπως έτσι ξεκίνησε και η χούντα... Θέλει άραγε το παιδί αυτό να ζήσει σε έναν τέτοιο κόσμο;