Ο κύκλος έκλεισε

Η Team USA από το “ξεθωριασμένο όνειρο” του 2000 και τη γέννηση της “Redeem Team”, μέχρι το Rio που... θύμισε Sydney.

Το τρίτο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο των ΗΠΑ σε Ολυμπιακούς Αγώνες (και πέμπτο συνολικά σε παγκόσμιες διοργανώσεις μαζί με αυτά στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2010 και του 2014) σήμανε το κλείσιμο ενός κύκλου, όχι όμως και του αήττητου σερί τους. Οι Αμερικανοί έφτασαν τις 76 συνεχόμενες νίκες και έκαναν το 42-0 σε παγκόσμιες διοργανώσεις τα τελευταία οκτώ χρόνια. Αυτά είναι τα καλά νέα.

Τα “κακά”; Η εξαιρετική εμφάνιση στον τελικό με τους Σέρβους δεν διαγράφει μονομιάς τα προβλήματα που είχαν οι Αμερικανοί κατά τη διάρκεια του ολυμπιακού τουρνουά. Η έλλειψη χημείας ήταν εμφανής στην αμερικανική ομάδα στη φάση των ομίλων. Το ίδιο και στον ημιτελικό με την Ισπανία. Στον τελικό η μεγαλύτερη διάθεση στην άμυνα και φυσικά το σόου του Kevin Durant έφταναν και περίσσευαν. Ωστόσο ο Jerry Colangelo, ο εκλέκτορας της Αμερικανικής Ομοσπονδίας ξέρει πολύ καλά ότι αργά ή γρήγορα, η Team USA θα ηττηθεί ξανά, εάν δεν προσέξει.

Δεν έλεγε τυχαία χθες μετά τον τελικό... “δεν θα πάμε ξανά σε κάποιο τουρνουά με 10 νέους παίκτες. Αυτό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί”.
 

Οι Αμερικανοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή ακριβώς στο ίδιο σημείο που ήταν και το 2000 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Sydney, όταν βιώσαμε το τέλος της εποχής των “Dream Teams”. Οι “ομάδες-όνειρο” των ΗΠΑ προέρχονταν από τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια και 24 σερί νίκες με 37,7 πόντους διαφορά μ.ό. πριν από εκείνο το ολυμπιακό τουρνουά. Και εκεί, βέβαια, το χρυσό μετάλλιο πήραν πάλι. Αήττητοι παρέμειναν. Δεν ήταν όμως εξίσου επιβλητικοί με τις προηγούμενες διοργανώσεις.

Οι οκτώ νίκες δεν συνοδεύτηκαν όλες με περιπάτους. Στη φάση των ομίλων κέρδισαν για πρώτη φορά στην “Dream Team Era” με μονοψήφια διαφορά πόντων. Αυτή κι αν ήταν είδηση τότε! Στον ημιτελικό ένα άστοχο τρίποντο του Jasikevicius θα μπορούσε να τους αφήσει εκτός τελικού. Στον τελικό οι Γάλλοι διεκδικούσαν επί ίσοις όροις τη νίκη μέχρι το 37'. “The survivors” έγραψε εκείνο το βράδυ το ESPN. Ψέμματα; Σαν επιζώντες ένιωθαν τότε οι Αμερικανοί.

Το 1992 οι Αμερικανοί είχαν εμφανιστεί με ό,τι καλύτερο διέθετε το ΝΒΑ. Το 1994 και το 1996 η αφρόκρεμα του πρωταθλήματος ήταν πάλι (σε πολύ μεγάλο ποσοστό τουλάχιστον) εκεί. Το 2000 αυτό δεν συνέβη. Καλοί παίκτες οι Abdulr-Rahim, McDyess, Baker, Houston, Smith, όχι όμως σούπερ σταρ. Κάπως έτσι μετά την τρομάρα του Sydney οι Αμερικανοί απέσυραν άρον άρον τον όρο “Dream Team”. Η “Team USA” μόλις είχε γεννηθεί. Και δεν ήταν ανίκητη.

Οι ΗΠΑ στην “Εποχή των Dream Teams”

Ετος	Θέση	Ν-.Η.	Διαφορά πόντων	Μ.Ο. διαφοράς
1992	1η	8-0	350	43,7
1994	1η	8-0	302	37,7
1996	1η	8-0	254	31,7
2000	1η	8-0	173	21,6
		32-0		33,7

Εν έτει 2002 το όνειρο είχε πια ξεθωριάσει. Το ΝΒΑ συνέχισε βέβαια να τροφοδοτεί την Εθνική ΗΠΑ με παίκτες, οι σούπερ σταρ όμως άρχισαν να... λουφάρουν. Δεν αισθάνονταν πια την ίδια επιθυμία να παίξουν στην Εθνική. Ακόμα και μέσα στην ίδια την πατρίδα τους, την Indianapolis, όπου διεξήχθη το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002. “Όλοι είχαν κάτι άλλο να κάνουν”, έλεγε τότε ο Rod Thorn -ο προκάτοχος του Colangelo.

Εκείνο το καλοκαίρι οι O'Neal, Kidd, Bryant, Allen, Duncan, Garnett, Webber, McGrady, Carter, Iverson είχαν αρνηθεί να παίξουν. Ακόμα και στον 39χρονο Jordan είχε γίνει πρόσκληση τότε. Αρνήθηκε κι αυτός... Το αποτέλεσμα ήταν οι Αμερικανοί να κατεβάσουν επί της ουσίας μία “B-team” και να ηττηθούν. Τρεις φορές. Η έκτη θέση δεν θα μπορούσε να μην τους αφυπνίσει. Αποφάσισαν λοιπόν να στείλουν τους κορυφαίους το 2004. Χμμμ... περίπου.
 

Στην Αθήνα η Team USA είχε LeBron James, Carmelo Anthony, Dwyane Wade -σε μικρή ηλικία βέβαια. Είχε επίσης Duncan και Iverson. Η αμερικανική ομάδα είχε ένα κράμα top παικτών και των μελλοντικών σταρ. "Ομάδα" πάντως δεν ήταν. Συνοχή πάλι δεν είχε. Όπως και παίκτες που θα μπορούσαν να σουτάρουν. Η δεύτερη συνεχόμενη αποτυχία λοιπόν δεν αποτέλεσε δα και έκπληξη πρώτου μεγέθους αυτή τη φορά.

Αφού είδαν και απόειδαν οι Αμερικανοί, αποφάσισαν να αλλάξουν στρατηγική. Τότε ανέλαβε δράση ο Jerry Colangelo. Δημιούργησε ένα πλάνο τριετούς διάρκειας και με τη δέσμευση οι επίλεκτοι παίκτες να συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Απουσίες πάλι υπήρξαν βέβαια (ο Duncan και ο Garnett το 2006), ωστόσο το πρώτο βήμα προς τη δημιουργία μιας ομάδας με κορυφαίο ταλέντο και χημεία είχε γίνει. Κι ας της έκοψε η Ελλάδα τη φόρα στον ημιτελικό της Saitama το 2006...

Οι ΗΠΑ στα... πέτρινα χρόνια

Ετος	Θέση	Ν-.Η.	Διαφορά πόντων	Μ.Ο. διαφοράς
2002	6η	6-3	153	17
2004	3η	5-3	75	9,3
2006	3η	8-1	184	20,4
		19-7		15,8

Το “Colangelo Plan” αποδείχθηκε ευφυές και άκρως επιτυχημένο. Η “Redeem Team”, εμπλουτισμένη από τους νέους σταρ του ΝΒΑ, κυριάρχησε στο Πεκίνο, επανέφερε τις ΗΠΑ στο ανώτερο σκαλί του βάθρου και αναγέννησε το αίσθημα της απόλυτης κυριαρχίας που είχε χάσει για μία ολόκληρη οκταετία το ΝΒΑ. Το ίδιο συνέβη και το 2010, κι ας εμφανίστηκε με εντελώς διαφορετική ομάδα (κατά τα 12/12)! Είχε βέβαια τον Kevin Durant...

To 2012, δε, οι ΗΠΑ κατέβασαν ίσως τη δεύτερη καλύτερη ομάδα που έχουν παρουσιάσει μετά το 1992. Με James, Bryant, Durant, Anthony, Harden, Paul, Davis, Westbrook στις επάλξεις οι Αμερικανοί έμοιαζαν ανίκητοι. Και ήταν. Όπως και το 2014, παρά τις πολλές αλλαγές στο ρόστερ -και τις ακόμα περισσότερες απουσίες. Φέτος οι απουσίες ήταν ακόμα περισσότερες. Ο James, o Paul, o Bryant, o Harden, o Davis, o Westbrook, o Curry και άλλοι αρνήθηκαν την πρόσκληση. Μόνο που για πρώτη φορά έπειτα από μία δεκαετία η Team USA αμφισβητήθηκε πραγματικά.

Οι ΗΠΑ στα χρόνια της νέας κυριαρχίας

Ετος	Θέση	Ν-.Η.	Διαφορά πόντων	Μ.Ο. διαφοράς
2008	1η	8-0	223	27,8
2010	1η	9-0	221	24,5
2012	1η	8-0	257	32,1
2014	1η	9-0	297	33
2016	1η	8-0	180	22,5
		42-0		28

Κανείς στην Αμερικανική Ομοσπονδία δεν θέλει να γυρίσει στο Σεπτέμβριο του 2006, τότε που η Team USA ηττήθηκε για τελευταία φορά από την Ελλάδα. Ωστόσο μαζί με την αποχώρηση του Mike Krzyzewski κλείνει κι ένας κύκλος. Ο LeBron James άφησε ανοιχτό το παράθυρο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, μην περιμένετε όμως να τον δείτε το 2018. Λογικά ούτε τον Kevin Durant. Ούτε τον Wade. Ο Carmelo Anthony το ξεκαθάρισε: “Αυτό είναι το τέλος για μένα”.

Το φετινό καλοκαίρι δεν σήμανε μόνο το τέλος της τρομερής γενιάς των Ισπανών, των Αργεντινών και των Γάλλων. Η αποχώρηση του “Melo” σηματοδότησε ουσιαστικά και το κλείσιμο του κύκλου της “Redeem Team” των Αμερικανών. Της ομάδας που “χτίστηκε” για να κυριαρχήσει πάλι στον κόσμο, που τόνωσε εκ νέου το γόητρο του ΝΒΑ. Παρέμεινε αήττητη για πέντε παγκόσμιες διοργανώσεις. Για 76 αγώνες. Να είστε σίγουροι λοιπόν ότι ένας νέος κύκλος αρχίζει (και) για τους Αμερικανούς. Μόνο που σε αντίθεση με το 2000, όταν ακόμα ζούσαν στο... συννεφάκι της Dream Team, αυτή τη φορά ίσως είναι πιο υποψιασμένοι.

πηγή: http://nba.sport24.gr/article/4224910/o-kuklos-ekleise