ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του blog μας: Σπύρος Λάμπρου: «Μπορώ πάντα να ρωτάω ό,τι θέλω τους πολιτικούς, ακριβώς επειδή δεν τους είχα ποτέ ανάγκη»!

     Η αλήθεια είναι ότι μου πήρε έναν μήνα για να καταφέρω να κάνω αυτή τη συνέντευξη! Όχι γιατί ο άνθρωπος που θέλαμε ως blog να μας την παραχωρήσει μας απέφευγε, κάθε άλλο, αλλά επειδή δεν είχε τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για να τα πούμε κατ΄ ιδίαν. Ο Σπύρος Λάμπρου είναι ένας μάχιμος τηλεοπτικός ρεπόρτερ, αλλά εδώ και έναν χρόνο ταυτόχρονα κάνει και καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή. Τελικά το καταφέραμε να μας αφιερώσει αρκετό εκ του λιγοστού ελεύθερου χρόνου του και το αποτέλεσμα της συνέντευξης αυτής εκ των πραγμάτων μας δικαίωσε!

Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς γνωρίζοντάς τον προσωπικά και εν πολλοίς σε εντυπωσιάζει, είναι ότι δεν έχει κανένα ίχνος βεντετισμού ή έπαρσης. Ουσιαστικά, όπως είναι στον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό αέρα, είναι και από κοντά. Είναι ο εαυτός του. Πολύ απλός και προσιτός στη προσέγγιση και στον διάλογο και με ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ ως γνωστόν! Πολύ συνεπής στην ώρα που είχαμε συμφωνήσει επίσης. Ήρθε ένα τέταρτο νωρίτερα! Θα μπορούσε κάλλιστα να έλεγε «σιγά τώρα που θα κάτσω να ασχοληθώ με ένα μικρό blog».

Όχι μόνο δεν συνέβη αυτό, αλλά στη πορεία της συνέντευξης διαπίστωσα ότι ήταν υπερ… αναλυτικός στις απαντήσεις του και έγινε ένας διάλογος- συνέντευξη μιας ώρας, σε πολύ φιλικό κλίμα (σε πρώτο ενικό ο διάλογος, καθώς και να του μιλήσεις στον πληθυντικό, ο ίδιος θα σου πει, στον ενικό), όπου ο 41χρονος ρεπόρτερ αναφέρθηκε με ειλικρίνεια σε πάρα πολλά θέματα που αφορούν τον ίδιο προσωπικά, έκανε επίσης αναδρομή, αλλά σχολίασε και με καυστικό τρόπο μερικά θέματα της επικαιρότητας, ενώ βγήκαν και ειδήσεις, επί της ουσίας σε μια συνέντευξη- ποταμό!

Πραγματικά νομίζω πως αξίζει τον κόπο εάν έχετε ελεύθερο χρόνο, να διαβάσετε τα παρακάτω!

Πάμε λοιπόν!

Ποια ήταν η αφορμή για να γίνεις δημοσιογράφος;

Η αφορμή ήταν ότι δεν πέρασα στη παιδαγωγική σχολή, δεν έγινα δηλαδή νηπιαγωγός όπως ήθελα. Ήθελα να περάσω ή ψυχολογία ή νηπιαγωγός. Δεν έγραψα όσο καλά έπρεπε στις εξετάσεις και δεν πέρασα εξαιτίας του ότι δεν μπορούσα να παπαγαλίσω στα μαθήματα που απαιτούνταν, είχα ένα ζήτημα…! To πήρα απόφαση μετά και λέω θα κάνω κάτι άλλο. Και χωρίς να ήταν το όνειρο της ζωής μου, όπως λένε αρκετοί δημοσιογράφοι ότι από μικρός ήθελα να γίνω αυτό κτλ. Ήταν για μένα θέμα τύχης και θέλω να σου πω ότι δεν μου άρεσαν ότι ήμουν μικρός και καθόλου οι ειδήσεις, δηλαδή ότι έγραφαν και έλεγαν μέχρι τότε οι δημοσιογράφοι με κούραζαν πολύ!

Αυτό είναι εντυπωσιακό από μόνο του…!

Κοίταξε δεν ήμουν τότε ένα παιδί πολιτικοποιημένο. Δηλαδή μέχρι τα 17 μου είχα μια γνώση του τι γίνεται, δεν ήμουν αδιάφορος στα πολιτικά, αλλά το ότι δεν ήμουν πολιτικοποιημένος, αυτό με έκανε επικίνδυνα αδιάφορο κάποιες φορές και αποστασιοποιημένο έντονα απ΄ όλους και αυτό με βοήθησε πάρα πολύ αργότερα στη δημοσιογραφία, τους είχα εντελώς σε δεύτερη μοίρα τους πολιτικούς, σε καμία περίπτωση δηλαδή δεν αποτελούσαν για μένα πρότυπα κτλ. Οπότε έτσι δεν είχα και έχω κανένα φόβο να τους ρωτήσω ό,τι θέλω. Και επειδή δεν τους είχα ανάγκη ποτέ, δηλαδή να τους κάνω μια χάρη, να μου κάνουν μια χάρη, να τους γράψω κάτι καλό, έτσι μπορούσα εξ αρχής να τους ρωτάω ό,τι θέλω. Έτσι αυτό φαίνεται και από τις δουλειές μου τώρα όπου ούτε για την τηλεόραση, ούτε για το ραδιόφωνο μου έχει κάνει κανείς πολίτης παράπονα ότι ρε φίλε αυτόν εκεί τον έχεις στηρίξει ή πολεμήσει κτλ. Δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει σχετικό… ιστορικό γιατί πλέον έχει και στηθεί η δική μου εικόνα. Πάντως, σε μεγάλο βαθμό είναι και θέμα τύχης για να γίνεις κάτι. Πολλές φορές είναι να στο γράφει που λέμε κι όλας. Άν είχα γίνει δηλαδή νηπιαγωγός, δεν θα είχα προφανώς καταγράψει αυτή τη μέχρι τώρα πορεία στα Media.

Για να επιστρέψω στα φοιτητικά χρόνια, αφού απέτυχα στις εξετάσεις, πάω σε ιδιωτική σχολή δημοσιογραφίας το 1995-96 και αρχές Ιανουαρίου του 97 μπαίνω φαντάρος ως ανυπότακτος. Είχαν έρθει πολλά χαρτιά για στρατολόγηση, εγώ τα πέταγα (στην εφηβεία δεν σκέφτεσαι και πολύ, κάνεις και επιπολαιότητες!) γιατί ό,τι είχα ξεκινήσει να δουλεύω στην Ελευθεροτυπία τότε και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να διακόψω. Η εφημερίδα αυτή τότε ήταν θρύλος. Με τεράστια ονόματα της δημοσιογραφίας στο δυναμικό της! Εκεί έκανα κάποιες γνωριμίες οι οποίες με βοήθησαν στη συνέχεια, όπου μεταπήδησα στην εφημερίδα Εξουσία.

 Και άκου τώρα πόσο ρόλο παίζουν οι συγκυρίες. Είμαι φαντάρος στον Βόλο και τυχαία είμαι παρών σε μια κουβέντα όπου τότε ένας αξιωματικός λέει ότι τα F 16 τότε που είχαμε πάρει με το σύστημα Lantrin τα block 50 τα πρώτα τότε αεροσκάφη αν θυμάμαι καλά που πέταγαν νύχτα, είχαν πρόβλημα στη μηχανή. Το μαθαίνω λοιπόν εγώ αυτό και το λέω σε έναν γνωστό μου στην εφημερίδα Εξουσία. Έβγαλα κατά τύχη τρελή είδηση. Με το ρεπορτάζ αποδείχθηκε ότι υπήρχε αυτό το πρόβλημα και βγαίνει μετά η Δαμανάκη και κάνει ερώτηση στη Βουλή στον συγχωρεμένο τον Αρσένη που ήταν υπουργός Άμυνας τότε και τον ρωτάει εάν τα block 50 που πληρώσαμε τόσα δις δραχμές έχουν αυτό το πρόβλημα και αυτός είπε ότι όντως έχουν κάποια μηχανικά προβλήματα και περιμένουμε τα ανταλλακτικά! Έγινε πανικός. Αυτό το θέμα ήταν πρωτοσέλιδο σε πολλές εφημερίδες για μέρες! Από μια κουβέντα ενός αξιωματικού! Απλώς χρειάζεται να είσαι πολύ παρατηρητικός, ιδιαίτερα σε αυτή τη δουλειά!

Και μετά τηλεόραση;

Κατ αρχάς να πω ότι ήμουν πολύ τυχερός στη μέχρι τώρα δημοσιογραφική πορεία μου. Μπορεί δηλαδή να δουλεύεις πολλές ώρες αλλά μια δυο άτυχες στιγμές να σου στοιχίσουν όλη σου την καριέρα. Ουσιαστικά η πρώτη μεγάλη ευκαιρία μου δόθηκε όταν μέσα σε λίγη ώρα έκανα σε μια γιορτή της σχολής, μαζί με έναν συμφοιτητή ένα μικρό ραδιοφωνικό σόου! Αυτήν την ημέρα είχαν βρεθεί αντιπρόσωποι από μεγάλα κανάλια και εφημερίδες όπου είχαν ξεκάθαρο σκοπό να… αλιεύσουν νέους δημοσιογράφους. Έτσι τότε εγώ πάω στην Ελευθεροτυπία. Αυτή καθαρά ήταν η αρχή μου. Τεράστιο σχολείο, όπως προείπα μιλάμε για τεράστιο τότε Μέσο! Πέρναγε ο Φυντανίδης και βαράγαμε προσοχές όλοι! Φοβερός άνθρωπος.

Εκεί έπρεπε από το μηδέν κυριολεκτικά να αποδείξεις ότι κάτι μπορείς να κάνεις. Μιλάμε για τρελό τρέξιμο! Όταν μετά πήγα στην Εξουσία πήρα περισσότερα επάνω μου, έγραφα και δισέλιδα με ονοματεπώνυμο πλέον. Άγχος τρελό, αλλά δημιουργικό! Έκανα ελεύθερο ρεπορτάζ.

Όταν λοιπόν απολύθηκα από τον στρατό, ένας καλός φίλος οπερατέρ, για αυτό σου λέω ότι είναι και θέμα τύχης, μου λέει «ρε συ χρειάζεται δημοσιογράφους η Πόπη Τσαπανίδου» που τότε έκανε μια εκπομπή με τον Θοδωρή Βαμβακάρη. Στο Mega. Πάω εκεί πρώτη μέρα, ω ρε εκεί… ψάρωμα! Καρχιλάκη, Βαξεβάνηδες, χαμός! Εγώ όμως είχα την άγνοια κινδύνου που με χαρακτήριζε η οποία ξέρεις μου δημιουργούσε και μια… ασπίδα σωτηρίας και σκέφτηκα οκ εντάξει… Και να μην με πάρουν, θα γυρίσω πίσω να δουλεύω στα clubs και στις καφετέριες για το χαρτζιλίκι. Είναι η ηλικία που ακόμα δεν έχεις και πολλά προβλήματα στο κεφάλι σου. Δεν είχα ποτέ τη νοοτροπία όταν πήγαινα κάπου να πω ότι «κάτσε εδώ γιατί είναι το σπίτι σου» κτλ. Συν το ότι λέω μέσα μου «κάτσε ρε παιδί μου, που είσαι πιο καλός; Εφημερίδα ή tv;». 

Σε ηλικία 22-23 χρονών στο Mega λοιπόν, μπήκα στην εκπομπή αυτή και βγάζω κάτι ζωντανές συνδέσεις. Στο πρώτο live πήγα να πεθάνω από το άγχος! Ήταν στη συναυλία των Rolling Stones στο ΟΑΚΑ, το 1998 αν θυμάμαι καλά. Λέω μια ατάκα λοιπόν. Τότε είχε βγει το Viagra. Και μου έρχεται και λέω «οι R. Stones, το… Viagra της ροκ σκηνής!». Ο Δάνης Κατρανίδης που ήταν καλεσμένος της εκπομπής, σκάει στα γέλια! Μου λέει «καλά ρε μεγάλε, που το σκέφτηκες αυτό»;! Γίνεται ένας απερίγραπτος χαβαλές μέσα στο στούντιο. Την άλλη μέρα τα νούμερα έχουν χτυπήσει κόκκινο και από αυτό και πέρα ξεκινάω να κάνω live συνδέσεις. Όταν τελείωσε η σύνδεση από τη συναυλία, από το στρες μου έκανα δυο φορές περπατώντας πάνω κάτω τη Σταδίου και τη Πανεπιστημίου!

Έβλεπες τον εαυτό σου σε επανάληψη, σε κάποιο μόνιτορ;

Ούτε τότε, ούτε τώρα. Δεν με βλέπω και δεν με ακούω ποτέ! Έχω όμως αυστηρούς κριτές και σταθερούς παρατηρητές τη γυναίκα μου, τους γονείς μου και τον αδελφό μου, οι οποίοι με κρίνουν αυστηρά ως τηλεθεατές και ακροατές. Είναι σκληροί. Στην χαζομάρα μου θα μου το πούνε. Πέρα φυσικά από τους αρχισυντάκτες μου που με κρίνουν σε αμιγώς επαγγελματικό επίπεδο.

Και η συνέχεια στο MEGA; 

Τελειώνει λοιπόν το τρίμηνο που ήμουν στην εκπομπή της Τσαπανίδου και μένω πάλι στην αβεβαιότητα και λέει ξαφνικά ο Χατζηνικολάου σε συνεργάτες του «Ρε σεις είναι ένας πιτσιρικάς με κόκκινα γυαλιά οποίος μου έχει κινήσει τη περιέργεια. Δεν τον φέρνετε εδώ να δούμε τι μπορεί να κάνει»; Πάω εκεί και μου λένε κοίταξε αδελφέ, θα κάνεις νυχτερινό ρεπορτάζ! Με το πρώτο άκουσμα αντέδρασα. Δεν ήθελα! Τους λέω εγώ δεν κάνω! Και μιλάμε στο έλεγαν αυτό από το Mega που τότε το κανάλι ήταν κολοσσός! Τους λέω στα μπαρ βγάζω καλό μεροκάματο. Εδώ τι θα παίρνω; Μου λέει ένας υπεύθυνος, όχι θα κάνεις! Με τα πολλά, μένω και με βάζουν νυχτερινό συντάκτη. Δούλευα 12 τα μεσάνυχτα με 2 το μεσημέρι, ενώ η βάρδια μου τελείωνε τυπικά στις 8 το πρωί, εγώ έμενα μέχρι τις δυο για να μοντάρω και τα θέματα που είχα κάνει το βράδυ! Γύριζα σπίτι, κοιμόμουν 5-6 ώρες, έτρωγα, έκανα ένα μπάνιο, κοίταγα γρήγορα τις ειδήσεις και ξανά στις 12 στο κανάλι. Αυτό όλο το είδε ο Χατζηνικολάου, πολλές και δύσκολες ώρες δουλειά. Τότε να πούμε ότι απέναντι ο παλιός ΣΚΑΙ είχε ένα αντίστοιχο θαυμάσιο team του ελεύθερου ρεπορτάζ με μεγάλα ονόματα όπως πχ ο Αυγερόπουλος και ο Χατζηνικολάου ως υποδιευθυντής και υπεύθυνος γενικού συντονισμού του MEGA ήθελε να στήσει ένα καινούργιο team ελεύθερου ρεπορτάζ.

Ουσιαστικά ο Χατζηνικολάου έγινε ο τηλεοπτικός μου πατέρας και έστησε ένα συγκλονιστικό ελεύθερο ρεπορτάζ, εμπιστευόμενος πολλά νέα παιδιά που δεν είχαν τις μεγάλες πηγές, τα τηλέφωνα και τις γνωριμίες, όμως είχαν μεγάλες αντοχές, θέληση και φοβερά αντανακλαστικά. Πάνω από εμάς τοποθέτησε πιο έμπειρους και πάνω από αυτούς ως προϊστάμενους μεγάλα ονόματα όπως τον Πάνο τον Σόμπολο και τον Μάνο τον Τσαγκαράκη.

Αφού λοιπόν κάνω κάποιους μήνες βραδινή βάρδια ρεπορτάζ, με τοποθετεί στη πρωινή ζώνη και μπαίνω στις ειδήσεις του καναλιού. Το Mega τότε είχε πάρα πολλά λεφτά, έκανε φοβερές αποστολές στο εξωτερικό και σκέφτεται ο Χατζηνικολάου, πόσα θέματα έχει κάνει ο Λάμπρου και ο κάθε ένας; 20; Ε, δώστε του μια αποστολή στην Ισπανία ή αλλού. Και έτσι έχω ταξιδέψει σε πάρα πολλά μέρη για ρεπορτάζ. Και αποφασίζεται γύρω στο 2003 που έγινε ο πόλεμος στο Ιράκ να με στείλουν εκεί! 28 χρονών ήμουν τότε. Μένω εκεί 2,5 μήνες. Ήμουν στην Ιορδανία, περνάω στο Ιράκ.
Πάμε μια μέρα μαζί με τον εικονολήπτη να καταγράψουμε κάποια παιδιά που παίζουν μπάλα την ώρα που βομβαρδίζουν τα αεροπλάνα! Εκείνη την ώρα μας τσιμπάνε οι Φενταγίν γιατί πήγαμε μέσα σε ένα χωριό που απαγορευόταν, μας βάζουν χειροπέδες, μας πιάνουν αιχμάλωτους (όπως έχω ξαναπεί)! Μια- δυο μέρες μετά μας αφήνουν τελικά ύστερα από παρεμβάσεις Ελλήνων γιατρών που τους διαβεβαίωσαν ότι δεν είμασταν κατάσκοποι κτλ. Η κατηγορία που θα αντιμετωπίζαμε θα ήταν εκτέλεση…! Γλιτώσαμε από αυτή την ιστορία, μετά από τους δυο μήνες ξαναγύρισα στην Ιορδανία, μετά Λιβύη…

Με το κανάλι είχες δυνατότητα επαφής, γενικά με Ελλάδα;

Ναι είχα. Εξάλλου υπήρχαν κι άλλοι συνάδελφοι απεσταλμένοι εκεί όπου ήξεραν τι είχε συμβεί.

Γυρίζω τελικά από αυτή τη περιπέτεια, μένω στο Mega μέχρι το τέλος του 2003, μετά πάω στον Alpha. Περίπου δυο χρόνια κάνω θέματα για τις ειδήσεις, ύστερα κάνω εκπομπή μαζί με την Αγγελική Καρδιόλακα το καλοκαίρι.

Αν δεν κάνω λάθος, το ευρύ κοινό, σε θυμάται πολύ χαρακτηριστικά που ήσουν απεσταλμένος στις πυρκαγιές της Πελοποννήσου το 2007…

Ναι αυτό ήταν αργότερα. Ήταν μια τραγική στιγμή για τη χώρα, πραγματικά.

Πάντως γενικά δικαιώθηκε ο Χατζηνικολάου, ο οποίος από τα χρόνια του Mega όπως είπα, ήθελε να κάνει αυτή τη τρελή ομάδα του ελεύθερου ρεπορτάζ. Ουσιαστικά τη πήρε μαζί του όταν πήγε κι αυτός στον Alpha. Αυτό που λειτούργησε πάντως είναι ότι ο Νίκος είχε δημιουργήσει μια τέτοια κατάσταση όπου ζήταγε πολλά από τους ελεύθερους ρεπόρτερ του αλλά τους είχε ανταλλάγματα. Εάν έβλεπε ότι καθόμασταν στο γραφείο και τύχαινε να παίζουμε παιχνίδια στο κομπιούτερ, έλεγε σε κάποιον υπεύθυνο, άσε τον να φύγει να πάει βόλτα, οτιδήποτε. Δεν άντεχε να βλέπει ανθρώπους να χαζεύουν. Σπάνια πάντως γινόταν αυτό, γιατί σχεδόν πάντα, είχαμε πολλά θέματα να κάνουμε. 

Τότε πάντως έκανες καλούς μισθούς λόγω καλής οικονομικής κατάστασης και υπήρχαν και οικονομικά μπόνους εάν ήσουν πολύ δουλευταράς και αυτό φαινόταν.

Αυτή λοιπόν η τότε ομάδα του ελεύθερου, που οι περισσότεροι από αυτήν είμαστε τώρα 40άρηδες, 45άρηδες, αποτελούν ακόμα και σήμερα στην δημοσιογραφική πιάτσα, ίσως την καλύτερη για μένα ομάδα ελεύθερου ρεπορτάζ. Ο Alpha, το πιστεύω ότι έχει την καλύτερη. Πάντως θέλω να σου πω ότι δεν είναι τυχαίο που το κανάλι έχει πολύ καλό team σήμερα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα του ελεύθερου του Alpha διατηρείται μέχρι σήμερα. Δηλαδή, έφυγε ο Κοντομηνάς, ήρθαν οι Γερμανοί, ξανάρθε ο Κοντομηνάς και η ομάδα αυτή δεν έχει αλλάξει ποτέ από τότε μέχρι σήμερα! Αυτό λέει πολλά νομίζω!

Και ακόμα θέλω να πω ότι ο κόσμος νομίζει πως όταν βλέπει έναν γνωστό ρεπόρτερ, ότι έχει μεγάλες άκρες. Εγώ στις αρχές όταν ξεκίνησα δεν είχα καμία άκρη. Δεν ήμουν πολύ καλός, αλλά είδαν οι υπεύθυνοι κατά καιρούς ότι δουλεύω πολύ, όπως και άλλα παιδιά και μας αντάμειψαν, μας έδωσαν ευκαιρίες. Ιδίως όπως προείπα, ο Νίκος Χατζηνικολάου.

Τι ρεπορτάζ θέλεις να κάνεις, και δεν έχεις κάνει ακόμα (αν υπάρχει…);

Από το ελεύθερο έχω κάνει τα πάντα. Και ελεύθερο πολιτικό. Δεν ξέρω εάν θα ήθελα να κάνω κυβερνητικό ρεπορτάζ. Δεν νομίζω ότι θα ήθελα. Θα σου πω γιατί: Δεν έχω τη τακτική, ούτε τη φιλοσοφία να στρογγυλέψω τα πράγματα. Όταν θα βγει, όπως πρόσφατα πχ ο πρωθυπουργός που είπε ότι έχουν στηθεί όλες οι καταστάσεις έτσι ώστε οι επενδύσεις να έρθουν στη χώρα και να ανοίξουν θέσεις εργασίας, όλα είναι έτοιμα και… κολοκύθια τούμπανα. Θα έλεγα εγώ μετά όταν θα έβγαινα στο Live, ποιες είναι οι επενδύσεις; Πότε θα έρθουν αυτές; Άρα θα τσακωνόμουν ας πούμε. Δεν θα μπορούσα να είχα τη τακτική αυτή, δεν μπορώ να το κάνω αυτό το πράγμα και επειδή στο ρεπορτάζ τόσα χρόνια, ο άλλος έχει το θάρρος να με σταματήσει και να μου πει, ρε συ Λάμπρου τι βλακεία είναι αυτή περί επενδύσεων ή στο ραδιόφωνο ότι το είπες χθες, που τις είδες; Εγώ παίρνω 400 ευρώ… Και ξέρεις κάτι; Είναι σκληρό όταν σου λέει το πώς τη βγάζει ο άλλος. Τι θα του πεις εσύ για τις επενδύσεις που… έρχονται; Και δεν λέω μόνο για τη τακτική αυτής της κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων.

Αυτό που θα ήθελα να κάνω κάποια στιγμή θα ήταν ένα τηλεπαιχνίδι. Θα μου άρεσε πολύ κάτι τέτοιο. Ψυχαγωγικού στυλ ας πούμε.

Ψηφίζεις ενημέρωση ή ψυχαγωγία; Γιατί έχεις καταπιαστεί και με τα δυο και έχεις μέτρο σύγκρισης…

Θα σου πω. Η ψυχαγωγία όπως την κάναμε με την Έλενα τη Παπαβασιλείου σε σχέση με αυτή που κάνουν τώρα έχει κάποιες διαφορές. Το σίγουρο πλέον είναι πως δεν έχει κανένα μέλλον σε αυτές τις καταστάσεις που βιώνουμε τώρα… Δεν είναι η ψυχαγωγία αυτή που έβγαιναν 4 ωραίες γυναίκες και 3 άνδρες και έλεγαν τι ωραία που περνάμε, πάμε για μαγειρική, για γυμναστική, για ζώδια, τέλεια, παίρνουμε ένα πεντοχίλιαρο ο καθένας, θαυμάσια κτλ… Δεν είναι έτσι. Ο κόσμος περνάει μαύρα, το έχει βαρεθεί όλο αυτό…

Για αυτό και το Happy Day που συνδέεστε από το ραδιόφωνο δεν είναι αμιγώς ψυχαγωγικό, έτσι δεν είναι;

Φυσικά.  Για αυτό η εκπομπή αυτή κάνει απίστευτα νούμερα. Όταν βγαίνουμε ο Δήμος Βερύκιος και εγώ, περιμένει ο τηλεθεατής να του πεις με χαλαρό τρόπο τις ειδήσεις και ξέρει ότι ο καθένας θα τις πει με το δικό του ύφος. Ξέρει επίσης ότι σε αυτό το μισάωρο, ο κάθε συντελεστής της εκπομπής, θα ρωτήσει ό,τι θέλει και κανένα πρόβλημα. Ο καθένας από εμάς έχει τη δική του λογική και οπτική και σύμφωνα με αυτήν τοποθετείται.

Ποιο είναι αυτό το κυρίαρχο στοιχείο που χαρακτηρίζει επιτυχημένη την ραδιοφωνική εκπομπή σου με τον Δ. Βερύκιο;

Το βασικό στοιχείο είναι ότι με τον Δήμο είμαστε εντελώς αντίθετοι. Δεν έχουμε ούτε ένα κοινό στοιχείο. Το παράδοξο είναι ότι πριν κάνουμε μαζί ραδιόφωνο, ήμασταν απλοί γνωστοί, ούτε καν αυτό θα έλεγα. Ένα γεια λέγαμε. Δεν είναι πολύ φιλικός, ούτε ιδιαίτερα προσεγγίσιμος. Οπότε στην αρχή ήμουν μουδιασμένος, κι ο Δήμος είχε τις ανασφάλειες του, ωστόσο ο ίδιος είχε πει να πάω!  Γιατί είναι πάντα ριζοσπαστικός σε αυτό που κάνει! 

Τελικά με τον καιρό εμπιστεύτηκε ο ένας τον άλλον και βγήκε πάρα πολύ καλά αυτό το πράγμα. Καλή χημεία πλέον έχουμε γιατί πχ εγώ μπορώ να τον αμφισβητώ ανοιχτά χωρίς αυτός να θεωρεί ότι του βάζω τρικλοποδίες, ο Δήμος μπορεί να με μαλώνει ή να με διορθώνει ανοιχτά χωρίς εγώ να θεωρώ ότι με υποτιμά και φυσικά από την άλλη είναι ότι αμφότεροι ξέρουμε πολύ καλά τις ειδήσεις. Υπάρχει διάλογος, αντίλογος με επιχειρήματα. Πάντως ξέρει ότι έχω γρήγορα αντανακλαστικά όταν σκάσει ένα θέμα ας πούμε έκτακτο και ο καθένας έχει τον ρόλο του. Πχ πάντα ανοίγω εγώ την εκπομπή, ενώ ο Δήμος θα μας δείξει τη μεγάλη εικόνα, θα αναλύσει μια κατάσταση, έχει πολύ καλή ενημέρωση, θα μας δώσει παρασκήνιο που εμείς δεν θα μπορούμε να το έχουμε κτλ.

Είναι εύκολος ραδιοφωνικός… συγκάτοικος;!

Όχι, είναι αρκετά δύσκολος! Αλλά είναι πολύ ωραίο, από το μηδέν να χτίσεις κάτι. Είναι γεγονός πως είναι αξιοσημείωτη και η υπομονή που έκανε με εμένα στην αρχή, γιατί ήμουν λίγο επιφυλακτικός στις πρώτες εκπομπές, ενώ τώρα έχουμε τρομερή άνεση και μπορεί ο καθένας να πει ότι θέλει και ο άλλος να του απαντήσει και ταυτόχρονα να μαθαίνει ο κόσμος πολλές ειδήσεις μέσα από αυτό.

Κάτι μου λέει ότι μπαίνετε στον ραδιοθάλαμο χωρίς ας πούμε σκαλέτα…

Τίποτα, τίποτα δεν υπάρχει, θα τρελαθεί αν του βάλω σκαλέτα (γελάει)! Το μικρόφωνό μας εξάλλου δεν κλείνει ποτέ, πλην διαφημίσεων.

Γενικότερα στη μέχρι τώρα πορεία σου, ποια θεωρείς ότι αποτελεί την πιο επιτυχημένη σου επαγγελματική συνεργασία;

Οπωσδήποτε οφείλω πολλά στον Χατζηνικολάου που θεωρώ σίγουρα ότι είναι ο τηλεοπτικός μου πατέρας. Και αυτός που μετά με εμπιστεύτηκε όσο κανείς άλλος, είναι ο Κοντομηνάς. Γιατί από τη στιγμή που πήγα πίστεψε στις δυνατότητές μου και μου έδωσε εκπομπή. Και αυτό συνεχίστηκε και στο μέλλον. Όμως όλο αυτό έχει μια μεγάλη ευθύνη γιατί κάποιος σε εμπιστεύεται και πρέπει να ανταποκριθείς καλά.

Στο σημείο αυτό ήθελα να ρωτήσω την άποψή του για ένα θέμα που έπαιξε στη κορυφή της επικαιρότητας, πριν λίγο καιρό, για μέρες...

Μου δίνεις την πάσα τώρα να σε ρωτήσω για το περιστατικό που έγινε πρόσφατα στο Happy Day και την παρέμβαση του προέδρου του καναλιού. Θέλεις να κάνεις κάποιο σχόλιο πάνω σ αυτό;

Τον βγάλαμε τον πρόεδρο εκτός εαυτού! Κυρίως ήταν λάθος δικό μας. Δηλαδή εγώ και ο Δήμος δεν διαχειριστήκαμε σωστά κάποια πράγματα. Ο Δημήτρης Παπανώτας δεν νομίζω ότι είπε κάτι λάθος. Αλλά ίσως δεν το εξέφρασε σωστά. Αισθανθήκαμε άβολα στην αρχή αλλά κοίταξε να δεις. Στην δουλειά μας υπάρχουν κρίσεις. Αυτές πρέπει να τις διαχειριστείς. Το αξιοσημείωτο είναι ότι μετά, με κουβέντα, και οι δυο πλευρές και αυτό έχει σημασία, έδωσαν εκατέρωθεν εξηγήσεις. Και εμείς οκ, έτσι κι αλλιώς θα δίναμε, αλλά δόθηκαν και από τη μεριά του προέδρου. Και όλο αυτό αποδεικνύει εν τέλει γιατί δίκαια το Happy Day και η σύνδεση με την ραδιοφωνική εκπομπή μας, κάνει 40%, γιατί πραγματικά δεν έχεις ως άποψη στον αέρα να κρύψεις τίποτα. Θα σου αποκαλύψω και κάτι άλλο. Μου είπε ο Λαζόπουλος πριν μέρες «γιατί ο Πανανώτας έχει ηρεμήσει; Να τα χώνει όπως τα έχωνε! Και εσείς επίσης, όπως τα λέγατε, κανονικά»!!!

Επιβεβαιώνεται δηλαδή αυτό περί οικογένειας που λένε κατά καιρούς συντελεστές του σταθμού...

Οπωσδήποτε το κλίμα είναι πολύ καλό, ωστόσο, κατά την άποψή μου, αληθινή οικογένεια είναι αυτή που έχεις στο σπίτι σου.

Γιατί αν ξαφνικά ο Alpha ξεκινήσει μεγάλες περικοπές και σε αυτά τα πλαίσια μου πει Λάμπρου απολύεσαι, δεν θα πω ότι έφυγα από την οικογένειά μου. Όλων μας η οικογένεια είναι μια. Φεύγεις από μια δουλειά στην οποία τους σέβεσαι και σε σέβονται. Αμφίδρομη σχέση, αλλά μέχρι εκεί νομίζω.

Οπότε στο κοινότυπο ουσιαστικά ερώτημα «καριέρα ή οικογένεια» απαντάς το δεύτερο…

Θεωρώ ότι το καλύτερο ρεπορτάζ που έχω κάνει, βέβαια τώρα ο καθένας θα το εκλάβει διαφορετικά, αλλά θα σου πω τι εννοώ, ήταν το να κάνω οικογένεια. Γιατί ήξερα ότι η Τίνα θα είναι ένας άνθρωπος που θα γίνει μια καλή μαμά για τα παιδιά μας, καθώς ήθελε να κάνει παιδιά, σημαντικό αυτό και που είχε και έχει το κουράγιο να μένει πάνω από τα παιδιά, γιατί εγώ λείπω πάρα πολλές ώρες από το σπίτι. Είναι δύσκολο το να μεγαλώσει δυο παιδιά, αλλά ήξερα ότι έχει τις δυνάμεις αυτές για να το κάνει.

Όπως φυσικά και η Τίνα ήξερε ποιόν παντρεύτηκε. Γνώριζε ότι δεν θα έχει έναν άνθρωπο δέκα ώρες την ημέρα στο σπίτι. Εξάλλου, επειδή ήμασταν και χρόνια πριν μαζί, με ήξερε από τον καιρό που πήγαινα στις αποστολές. Έτσι με γνώρισε. Αυτή ήταν και είναι η δουλειά μου. Οπότε δεν άλλαξε κάτι στη πορεία. Τέτοια ζητήματα είναι θέμα ρίσκου, χημείας και αμοιβαίων υποχωρήσεων.
 Όμως είναι μερικές φορές και θέμα τρέλας. Ένα δυο μεγάλα πράγματα που έχω κάνει στη δημοσιογραφία ήταν τέτοια. Δηλαδή ήταν παράλογο όταν είπα στο ΜEGA ότι δεν θέλω να κάτσω. Ήταν παράλογο όταν μου είπαν στην αρχή στον Alpha για εκπομπή και ήμουν αρνητικός. Ήταν το ίδιο παράλογο όταν μου είπαν ότι θα είσαι και στο ραδιόφωνο και στη τηλεόραση και τους είπα αρχικά, όχι δεν προλαβαίνω. Ή παλαιότερα που μου είπαν θα πας στον πόλεμο και είπα «τι λέτε ρε σείς». Υπάρχουν θέλω να πω σε μένα κάποιες τέτοιες καταστάσεις. Πάντως στη δουλειά μου εγώ ταυτίζομαι με το ρεπορτάζ. Δηλαδή μπαίνω πολύ μέσα στο ψάξιμο της είδησης, δεν το βλέπω σαν μια αγγαρεία.

Ρεπορτάζ ή σχόλιο;

Δεν μου αρέσει το σχόλιο καθόλου. Και όταν το κάνω είναι με βαριά καρδιά. Πάντα θέλω να επικαλούμαι λόγια άλλων στον σχολιασμό μου. Σύμφωνα με αυτό που είπε δηλαδή ο τάδε είναι έτσι κτλ. Επίσης, έχω μια… μανία, επί της ουσίας είμαι αντίθετος με την εκάστοτε εξουσία, έχω μια αντιεξουσιαστική τάση ας πούμε. Όμως όλο αυτό το πνεύμα το έβγαζα και το βγάζω από το ρεπορτάζ και το κυνήγι της πραγματικής είδησης, τόσο που έχει τύχει πολιτικοί να κάνουν παράπονα για το τι βρήκε ο Λάμπρου κτλ. Εννοώ ότι αρχικά έλεγαν πως δεν είναι έτσι, αλλά τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα τόσο που δεν επιδέχονταν αμφισβήτηση. Ουσιαστικά την προηγούμενη κυβέρνηση την είχα και είχαμε χτυπήσει πολύ με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ.

Το ψάξιμο της είδησης γίνεται πάντα. Και φυσικά και τώρα δεν γίνεται φυσικά να μην πω, να μην μιλήσω για μια κυβέρνηση που άλλα είπε και επί της ουσίας άλλα κάνει. Δεν μπορώ να δεχθώ αυτό που λέει ο Τσίπρας ότι δεν κόψαμε συντάξεις, αλλά κόψαμε τις επικουρικές, τα επιδόματα, αλλά δεν κόψαμε τις κύριες. Δηλαδή, σου έκοψα τα πόδια, δεν σου έκοψα τα χέρια, άρα από τη μέση και πάνω είσαι αρτιμελής; Παλαιότερα είχαμε το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και τώρα αρκετά θα πάνε σε αυτά τα χέρια, από 140.000 και πάνω. Δεν τα καταλαβαίνω όλα αυτά.

Συμφωνώ ότι η εξουσία αλλοιώνει, αλλά όμως κύριε θα τα ακούσεις. Όταν το 37% των Ελλήνων είναι στα όρια της φτώχειας, με επίσημα στοιχεία, όταν η ανεργία σου είναι στο 26%, όταν η ανεργία στους νέους είναι στο 50%, όταν έχεις χάσει χιλιάδες καλά μυαλά στο εξωτερικό που δεν μπορείς να τα φέρεις πίσω, όταν δεν δίνεις το δικαίωμα στους νέους ανθρώπους να κάνουν οικογένειες και παιδιά… Κακά τα ψέματα, εάν είχα 7 κατοστάρικα μισθό και η γυναίκα μου δεν δούλευε, όπως δεν δουλεύει, δεν θα έκανα παιδιά γιατί απλά δεν θα μπορούσα να τα μεγαλώσω. 

Εμείς εδώ στα Μεσόγεια είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε ένα σπίτι και μπορούμε να μείνουμε. Αν είχες σπίτι στο νοίκι, δεν θα παντρευόσουν ποτέ και θα έλεγες δεν το κάνω αυτό.

Ξέρεις και τι άλλο γίνεται; Και αυτή η κυβέρνηση και η προηγούμενη, έχουν αφαιρέσει το Συνταγματικό δικαίωμα στην εργασία των Ελλήνων πολιτών. Και επίσης όταν βρίσκω μια δουλειά, με αναγκάζεις να δουλέψω για 12 ώρες και να πληρωθώ για 4… Όπου εσύ ως κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, δεν με ενδιαφέρει, υποσχέθηκες ότι αν κάνουμε έτσι τους μισθούς, θα έρθουν… επενδύσεις εδώ και θα βρούμε όλοι δουλειές. Και μου είπες και εκεί ψέματα και παντού ψέματα. Εκτός αυτού βλέπω και τον πατέρα μου, συνταξιούχος με 40 χρόνια δουλειάς. Του κράτησες από τον μισθό του τώρα χρήματα για να παίρνει τα φάρμακά του και στο τέλος να μην του δίνεις τη σύνταξη που του τη κράτησες! Αυτό το πράγμα είναι σκέτη απάτη και θα τη πληρώνουν όσοι είναι στην εξουσία κατά καιρούς και συμβαίνουν αυτά τα πράγματα.


Συνεπώς δηλαδή αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι το μάχιμο ρεπορτάζ πολλές φορές... «ακυρώνει» τους πολιτικούς και τα λεγόμενά τους... Έτσι;

Ναι. Για αυτό σου λέω ότι όλη η ιστορία της αμφισβήτησης της εικόνας που φτιάχνουν οι πολιτικοί προέρχεται από το ρεπορτάζ. Όταν στον δρόμο συζητήσεις με τον συνταξιούχο που δεν έχει λεφτά για να πάρει τα φάρμακά του στο φαρμακείο, από το βλέμμα του και μόνο σου έρχεται να κάνεις το σχόλιο. Και να περιγράψεις όλη την εικόνα της απόγνωσης του. Ή, το χειρότερο όλων, όταν ο συνταξιούχος θα πάει στο νοσοκομείο και θα του κάνουν ανάνηψη στον διάδρομο επειδή οι εντατικές είναι κλειστές ή γεμάτες… Και πεθαίνει στον διάδρομο… Ενώ τόσα χρόνια όταν δούλευε είχε πληρώσει όλες τις εισφορές του. Μα όλες… Τι μπορείς μετά να πεις…;

Το πραγματικό ρεπορτάζ λοιπόν είναι για μένα με διαφορά το καλύτερο σχόλιο.

Αρκετοί όμως πολιτικοί στην Ελλάδα, ρίχνουν τις ευθύνες στους έξω… Στους τεχνοκράτες κτλ. Ποια είναι η εκτίμησή σου; Υπάρχει επιμερισμός ευθυνών για την κακή αυτή κατάσταση;

Δεν πιστεύω ότι μόνο οι τεχνοκράτες είναι οι κακοί Ευρωπαίοι. Είμαστε κι εμείς μέσα σε όλο αυτό. Έχω μια σκέψη πάνω σε αυτό. Δεν θέλω να πάω σε μια διαδικασία να ρίχνω ευθύνες ως εργαζόμενος σε άλλον εργαζόμενο. Δεν θέλω να απολυθεί κανένας από το Δημόσιο, γιατί αν γίνει αυτό, οι εργαζόμενοι που έχουν οικογένειες δεν θα μπορέσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Σαφώς μερικοί από αυτούς μπορεί να μην άξιζαν να μπουν στο Δημόσιο και να μπήκαν με βύσμα, αλλά τώρα λέμε για αυτούς που παρήγαγαν έργο και τυχαίνει να τους απολύσουν. Αυτοί μετά ως αγοραστικό κοινό δεν θα δώσουν λεφτά στα μαγαζιά. Έτσι θα στενάζουν ακόμα περισσότερο οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Είναι αλυσίδα. Δεν βγάζουμε τίποτα με το να απολύουμε κόσμο. Μόνο με το αντίστροφο θα υπάρξει προοπτική. Ύστερα τι να πει κανείς για τη φορολογία στον ιδιωτικό τομέα, των επιχειρήσεων δηλαδή. Με τόσο υψηλή δεν πας πουθενά. Μας είπε ο Κατρούγκαλος τις προάλλες ότι δεν έχει τόση σημασία η φορολογία. Το πρόβλημα είπε είναι ότι δεν υπάρχει σταθερότητα πολιτική. Κολοκύθια τούμπανα! Επίσης μερικοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πει κατά καιρούς ότι φταίνε οι παπαγάλοι οι δημοσιογράφοι που δημιουργούν κλίμα κτλ, ήταν ψέματα, γιατί πολύ απλά, και ο ΕΝΦΙΑ συνεχίστηκε και η φορολογία ανέβηκε και το αφορολόγητο που έλεγαν, δεν ανέβηκε και η ανεργία συνεχίζει να είναι στα ύψη και οι εργασιακές σχέσεις και συνθήκες είναι άθλιες και τα ταμεία είναι χάλια και λέγανε «τα βρήκαμε».. Τι βρήκατε; Αυτή όλη είναι η αβεβαιότητα και η αστάθεια, οπότε μην κοροϊδευόμαστε.

Τελικά υπάρχει, κατά τη γνώμη σου, αυτό το… περιβόητο… τρίγωνο της διαπλοκής (τράπεζες, κυβερνήσεις, media) που όλο οι κυβερνήσεις το… χτυπούν και ακόμα εξακολουθεί ουσιαστικά να υφίσταται;

Σαφέστατα. Και από τον χώρο μας υπάρχουν διαπλεκόμενοι.  Από τη μια είναι αυτοί που έβγαζαν τα απίστευτα λεφτά, είχαν τις χρυσές κάρτες και έκαναν διακοπές και δεν πλήρωναν τίποτα και βέβαια από την άλλη ήταν και είναι οι μάχιμοι ρεπόρτερ που με τρεις και εξήντα φτύνουν αίμα για να βγάλουν την πραγματική είδηση. Αυτούς στη πρώτη κατηγορία τους ξέρει και η δημοσιογραφική πιάτσα και ο κόσμος. Πως είναι δυνατόν κάποιος που ας πούμε οκ, παίρνει 5000 ευρώ μισθό σε θέση διευθυντική, πως είναι δυνατόν να φτιάξει βίλες εκατομμυρίων ευρώ στη Μύκονο ή στη Σαντορίνη; Που τα βρήκαν αυτά τα λεφτά; Με αυτοκίνητα 150.000 ευρώ και ετήσιο εισόδημα 60.000 από τη δουλειά;

Πήραν όμως και τα μυαλά μας αέρα, εκεί γύρω στο 2004, έπαιξε μαύρο χρήμα και διογκώθηκαν αυτά τα φαινόμενα…

Σε όλο αυτό έχει ευθύνη καθοριστική το κράτος. Τους δημοσιογράφους με τα μαύρα δεν τους έπιασε, τους εφοριακούς όχι, επιχειρηματίες ή εργολάβους τέτοιους δεν τους έπιασε. Και βλέπεις ότι εύκολα θα τα πάρει από τον συνταξιούχο που τα έχει όλα δηλωμένα ή τον ελεύθερο επαγγελματία.

Πάντως, από τη στιγμή που ουσιαστικά όλοι οι πολιτικοί έχουν πει ένα σωρό πράγματα και τα αναίρεσαν, δεν βλέπω να αλλάζει εύκολα αυτή η άρρωστη κατάσταση γενικότερα.

Από εδώ και πέρα τι προβλέπεις σχετικά με τα εργασιακά, τη δεύτερη αξιολόγηση που είναι μπροστά μας κτλ;

Φοβάμαι πάρα πολύ αυτόν τον Οκτώβριο. Αν προχωρήσουμε στις ομαδικές απολύσεις, στη μείωση του κατώτατου μισθού, σε ξεφτιλίζουν. Ο κατώτατος μισθός έτσι κι αλλιώς και τώρα επίδομα είναι. Μια τυρόπιτα και μια πορτοκαλάδα…

Πως χαρακτηρίζεις το νομοσχέδιο που προβάλλει η κυβέρνηση με τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες;

Να πω αρχικά ότι η κυβέρνηση ξεκίνησε λάθος με τα ΜΜΕ. Ξεκίνησε επιθετικά, βάζοντας τους όλους μέσα στον ίδιο κουβά και σιγά σιγά καταλαβαίνει το λάθος της. Ξαφνικά μια αριστερή κυβέρνηση, επί της ουσίας- γιατί αυτό μετράει- άρχισε να επιτίθεται στους εργαζόμενους χωρίς να ξέρει. Το ότι εγώ ως αριστερή κυβέρνηση θέλω να χτυπήσω τον τάδε καναλάρχη, επειδή θεωρώ ότι μου έκανε ζημιά προεκλογικά, αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να πάρει η μπάλα τους πάντες; Πέρασαν μια λογική του ότι όλοι στα Media είναι λαμόγια, οπότε ο κόσμος σου έκανε επίθεση όταν έβγαινες για ρεπορτάζ.

Όταν όμως η κυβέρνηση κατάλαβε τα λάθη της, άρχισε να το μαζεύει. Όταν άνθρωποί της έμαθαν τις εργασιακές συνθήκες ας πούμε στα site, μετά έλεγαν «ορισμένες εφημερίδες, ορισμένοι δημοσιογράφοι και από τις εφημερίδες όχι όλοι, αλλά κάποιοι». Όλη αυτή η εξέλιξη για μένα είναι θετική γιατί πλέον ακουμπάει στη πραγματικότητα.

Πάντα βέβαια υπάρχουν και θετικά σε μια κατάσταση που θέλεις να αλλάξει, όπως στο διαδίκτυο όπου θα μπουν κανόνες διαφάνειας, γιατί αρκετοί είναι αυτοί που γράφουν ανυπόγραφα και σπιλώνουν συνειδήσεις, ωστόσο κάθε πρωτοβουλία και παρέμβαση θέλει σχέδιο και προσοχή γιατί θα είναι άδικο να καούν τα ξερά μαζί με τα χλωρά.

Ο αρχικός πάντως χαρακτηρισμός της κυβέρνησης προς όλους τους δημοσιογράφους, ήταν πολύ επιπόλαιος.

Συμφωνείς με τη λογική των τεσσάρων μόνο αδειών;

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άδειες πρέπει να είναι τέσσερις και όχι… 104, εάν υπάρχουν τα λεφτά. Σου λέω το εξής, πως θα μπορούσαν  να σκεφτούν.

Ως κυβέρνηση ας πούμε θέλω να έρθουν στη χώρα επενδύσεις. Βάζω έναν ισχυρό νόμο και λέω ακούστε παιδιά. Για να ανοίξεις κανάλι, θα πρέπει να έχεις μόνιμους 500 εργαζόμενους και να τους πληρώνεις τόσα και να ναι όλοι ασφαλισμένοι. Τόσες ώρες δελτία, τόσες εκπομπές, όλα συγκεκριμένα.

Όταν λοιπόν μου έχεις έτοιμο όλο αυτό, πες μετά στον επιχειρηματία, κάνε όσα κανάλια θέλεις. Μπορείς οικονομικά να ανταπεξέλθεις; Η άδεια θα κάνει τόσο, οι εργαζόμενοι τόσοι. Το κάνεις; Ναι. Άδειες για 20 κανάλια εξαρχής. Εάν όμως δεν μπορείς να ανταποκριθείς και δεν τηρείς τις προϋποθέσεις, θα στη πάρω την άδεια. Τελεία και παύλα.

Η κυβέρνηση, για να στηρίξει τη λογική των 4 αδειών, χρησιμοποιεί το επιχείρημα ότι είναι μικρή η διαφημιστική πίτα. Τι την νοιάζει όμως; Αφού οι επιχειρηματίες θα βάλουν τα λεφτά έτσι κι αλλιώς…

Επίσης να σου πω και το άλλο: Λες ως κυβέρνηση ότι τα κανάλια θα είναι τόσα. Δεν πας λοιπόν και στη Πάντειο και στα ΙΕΚ και να τους πεις: Μην βγάζετε επαγγελματίες σε κάθε τομέα, γιατί δεν θα βρούνε πουθενά δουλειά. Εκτός αυτού, θυμάσαι να έγινε ποτέ καμία κίνηση, από όλες τις κυβερνήσεις, να ενημερώσουν τα νέα παιδιά για το τι δουλειές υπάρχουν; Δηλαδή δεν μας φτάνει ότι έχουμε πολύ λίγες θέσεις εργασίας, πάμε να τις μειώσουμε κι άλλο… Και τα ΜΜΕ είναι το θέμα μας…

Για να κλείσω το σχόλιό μου σε αυτή την ερώτηση, νομίζω ότι το πρόβλημα της εκάστοτε κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι ότι ποτέ δεν μπόρεσε να χτυπήσει το μαύρο χρήμα. Όταν δεν μπορείς να ελέγξεις εάν κόβουν αποδείξεις σε μπαρ ή τώρα το καλοκαίρι  τα καφέ στις πλαζ… Έχεις τα προϊόντα της διατίμησης, πχ το τοστ 1,5 ευρώ, τον ελληνικό καφέ 90 λεπτά και το νερό 50 λεπτά; Όχι; Το έχεις το τοστ 2,5 ευρώ; Πάρε το πρόστιμο. Μερικά γνωστά νησιά έχουν ας πούμε 40% ή 60% φοροδιαφυγή… Και όλα αυτά επειδή ξέρουν εκεί ότι έτσι όπως έχει αλλάξει ο νόμος, και να με πιάσουν σου λέει οκ, σιγά, δεν θα γίνει τίποτα… Δηλαδή ως ιδιοκτήτης έχω για 2 χρόνια πλαστή ταμειακή μηχανή, που δεν είναι συνδεδεμένη με την εφορία και όταν με πιάνεις, δεν μου το κλείνεις επιτόπου το μαγαζί και εάν ένας πολίτης δεν σου πληρώσει δυο δόσεις του ΕΝΦΙΑ τους λες θα σου πάρω το σπίτι ή του κόβεις σε άλλη περίπτωση το ρεύμα;!

Τέλος, για να κλείσουμε, στο επίκαιρο και… κλασσικό πλέον ερώτημα, να μείνουν τα νέα παιδιά στην Ελλάδα ή να προσπαθήσουν να βρουν την τύχη σου στο εξωτερικό, ποια είναι η θέση σου;

Εγώ πιστεύω πάρα πολύ ότι πρέπει να επενδύει κανείς τα χρήματά του στη μόρφωση των παιδιών του. Γιατί τη μόρφωση δεν θα σου τη πάρει κανείς. Ενώ το χωράφι, το σπίτι, μπορεί στο μέλλον να στα πάρουν. Τα λεφτά σου μπορείς να τα χάσεις, μπορεί και την υγεία σου. Τη μόρφωση όμως ποτέ. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να έχεις καταφέρει να κάνεις καλές σπουδές, ακόμα κι αν μένεις στο νοίκι. Θα είσαι πιο ισορροπημένος και ολοκληρωμένος άνθρωπος, χώρια που θα είσαι ικανός να μεταδόσεις τις γνώσεις σου σε άλλους ανθρώπους. Η γνώση είναι ίσως το κλειδί στην αυτογνωσία και τη μετριοφροσύνη. Την τελευταία την αποκτάς, βγαίνοντας στη πραγματική ζωή.

Δεν μπορώ τους αποστειρωμένους ανθρώπους. Πιστεύω βαθιά δηλαδή ότι τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία και οι… υπερπολυτελείς μαθητικές αίθουσες, δεν κάνουν καλό στα παιδιά. Πρέπει αυτά να είναι μέσα στη μάχη, κοντά και μέσα στη κοινωνία και να δουν ποια είναι η πραγματικότητα. Είναι σημαντικό επίσης και αναγκαίο να μάθουν ότι τα χρήματα πρέπει να τα βγάζουν τίμια και δίκαια. Να μην μπουν ποτέ σε άλλη διαδικασία σκέψης…

Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.

Κι εγώ ευχαριστώ.

Επιμέλεια: Δημήτρης Κυριακού