"Could He be loved"?...!

Τα έργα των ανθρώπων δεν χάνονται με τον θάνατό τους. Και όσο μεγαλύτερα είναι τόσο πιο διαχρονικά γίνονται. Όπως στην περίπτωση του Bob Marley, που η μουσική του κατάφερε όχι μόνο να αγγίξει όλη την υφήλιο αλλά και να συνενώσει το πολιτικό χάσμα στη χώρα του. Βασιλιάς της ρέγγε με ρεκόρ πωλήσεων, που δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί και πιστός μέχρι το τέλος της ζωής του στο κίνημα του ρασταφανισμού, τη θρησκεία της ρέγγε που ο ίδιος συνέβαλλε στην εξάπλωσή του κατά τη δεκαετία του 7ο, πέθανε πριν συμπληρώσει τα 37 του χρόνια από καρκίνο. 11 παιδιά από διαφορετικές γυναίκες, δεκάδες τιμητικά βραβεία και εκατομμύρια θαυμαστές σε όλο τον κόσμο συναποτελούν τον προσωπικό του μύθο που συμπληρώνεται με την πολιτική του δράση στη Τζαμάικα, τη χώρα του που τόσο αγάπησε. Η απόπειρα δολοφονίας που δέχεται ο Marley λίγο πριν τη συναυλία Smile Jamaica το 76 δείχνει το γενικότερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί και οδηγεί σε μετανάστευση των πολιτών λόγω φτώχιας και εμφυλίου. Τραυματίζεται στο στήθος και στο χέρι χωρίς όμως να διατρέξει κίνδυνο η ζωή του και αμέσως μετά αυτοεξορίζεται στην Αγγλία. Η συναυλία της 22ης Απριλίου 1978 "One Love Piece Concert" στο εθνικό στάδιο του Κίνγκστον από την οποία δεν θα μπορούσε να λείπει ο Marley συγκεντρώνει 32.000 κόσμο και μένει στην ιστορία. Την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση πήραν άνθρωποι του Manley, αρχηγού του λαικού κόμματος με στόχο την εξομάλυνση της πολιτικής διαμάχης ανάμεσα στο κυβερνών αριστερό λαικό κόμμα και το εργατικό. Μάλιστα σε μια κίνηση συμφιλίωσης των δύο ηγετών, Manley και Seaga, ο Bob Marley ενώνει τα χέρια τους πάνω στη σκηνή. Οι δύο ηγέτες ξανασυναντιούνται εξαιτίας του στην κηδεία του το Μάρτιο του 81. Αυτή είναι συνοπτικά η ζωή του, γεμάτη έμπνευση και αγώνα: έμπνευση για τη μουσική του που ταξίδεψε παντού στον κόσμο και αγώνα για ενα καλύτερο μέλλον χωρίς τη φτώχια και τις διακρίσεις που έζησε και ο ίδιος. Τα τραγούδια του μιλούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ ο ίδιος έγινε σύμβολο της ατομικής ελευθερίας συνεχίζοντας να εμπνέει μέχρι και σήμερα. Το περιοδικό Time ανακύρηξε το Exodus, το άλμπουμ που ηχογράφησε μαζί με την μπαντα Wailers στην οποία ήταν μέλος, το καλύτερο άλμπουμ του 20ου αιώνα.