Η ελληνική πολιτική σκηνή και η… τέχνη της προσαρμογής στις ήττες

 Δεν υπάρχει τομέας και φορά που το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όταν πρόκειται να διαπραγματευτεί με τους διεθνείς παράγοντες, με τους εταίρους, να μην έχει υποστεί μια μεγάλη διαπραγματευτική ήττα (μοναδική φωτεινή εξαίρεση στα εθνικά θέματα το βέτο στα Σκόπια το 2008 στο Βουκουρέστι). Πλέον έχει γίνει συνήθεια. Ο κόσμος θεωρεί δεδομένες τις υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς για ό,τι σοβαρό διακυβεύεται για τον τόπο, αλλά όχι μόνο αυτό: Οι πολίτες έχουν αντιληφθεί και την επικοινωνιακή στρατηγική (λέγε με σερβίρισμα γεγονότων) που ακολουθούν πιστά με την απαραίτητη βοήθεια μεγάλης μερίδας των κυρίαρχων Media. Το ζήτημα δεν έχει όπως αντιλαμβάνεστε να κάνει μόνο με την σημερινή κυβέρνηση, αλλά και με όλες τις προηγούμενες από το 2010 και μετά όσον αφορά στα οικονομικά ζητήματα, στα εθνικά δε θέματα, από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και μέχρι σήμερα!

Ξάφνου χωρίς κανείς να το αντιληφθεί- και το παράδοξο ύστερα κι από διαπραγμάτευση-περάσαμε για παράδειγμα στην εξής θέση: ο γεωγραφικός προσδιορισμός που θα μπει δίπλα από τη λέξη «Μακεδονία», να θεωρείται επιτυχία κατά την κυβέρνηση, αν δηλαδή εξαιρέσουμε τη λέξη Ίλιντεν, όλοι οι άλλοι μας… κάνουν. Φυσικά αν κάποιος διεξάγει ένα ανεξάρτητο, αντικειμενικό γκάλοπ από μεγάλο δείγμα πολιτών, θα διαπιστώσει πως η μεγάλη πλειοψηφία τους, μόνο σύμφωνη δεν είναι με αυτό. Άλλωστε αυτό απεδείχθη περίτρανα από τις χιλιάδες λαού (τους οποίους συλλήβδην έσπευσαν να αποκαλέσουν όλους φασίστες…) που διαδήλωσαν πριν από 4 μήνες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αίτημα ρητό κατά της χρήσης αυτού του ιστορικού ονόματος από τη γείτονα χώρα (επίκεινται και νέα συλλαλητήρια οσονούπω).

Στο σημείο αυτό, για αυτό το φλέγον και επίκαιρο θέμα θα μπορούσε εύκολα κανείς να σκεφτεί γιατί η κυβέρνηση, αφού δείχνει ότι πιστεύει πως διαθέτει ακόμα το λαϊκό έρεισμα, δεν κάνει ένα δημοψήφισμα για το ονοματολογικό έτσι ώστε να πάρει τη λαϊκή έγκριση, άρα και την αναγκαία νομιμοποίηση για να προβεί σε μια τελική συμφωνία με τα Σκόπια… Μιλάμε για μια ερώτηση με προφανή απάντηση, καθώς σύμφωνα με όλα τα αριθμητικά δεδομένα και τάσεις, έχει απολέσει προ πολλού τη στήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών. Ουσιαστικά έχουμε γι άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια δυσαρμονία και μια αναντιστοιχία μεταξύ των κοινοβουλευτικών συσχετισμών και των συσχετισμών που επικρατούν στις μέρες μας στη κοινωνία, ωστόσο αυτό είναι ένα άλλο σοβαρό και μεγάλο ζήτημα που θα το αναλύσουμε άλλη φορά. 

Επί της ουσίας, αυτό που νοιώθουν σχεδόν όλοι στο εκλογικό σώμα είναι πως μεγάλα και σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη χώρα, αντιμετωπίζονται από όλα τα κόμματα υπό το πρίσμα μιας μικροπολιτικής σκοπιμότητας και όχι με στόχο και πρόθεση μια ενιαία εθνική γραμμή (και σε οικονομία και σε εθνικά θέματα), για τις καλύτερες δυνατές προοπτικές της πατρίδας. Αυτή η αίσθηση περνάει σε μεγάλη μερίδα των πολιτών οι οποίοι μπορούν να σκεφτούν ακόμα πέρα και έξω από τα στρεβλά πλαίσια της κάθε κομματικής γραμμής που επιβάλλει, υπαγορεύει μια συγκεκριμένη λογική.

Έτσι όμως, όσο συνεχίζεται αυτή η ιστορία, η Ελλάδα θα χάνει την όποια ισχύ ακόμα της έχει απομείνει σε ζωτικής σημασίας υποθέσεις. Οι συνεχείς παραχωρήσεις, φέρνουν συρρίκνωση κάθε είδους, ξηρασία, ύφεση, τελικώς ήττες που σε βάζουν εν συνεχεία σε άλλους, μεγαλύτερους κινδύνους κι ας αυτοί δεν είναι ακόμα ορατοί. Και όλα αυτά μέσα σε ένα διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον αβεβαιότητας και αστάθειας από πάσα άποψη.

Εάν σε διεθνές επίπεδο η σύγχρονη πολιτική έτσι όπως ασκείται αποτελεί κατά το κοινώς λεγόμενο την «τέχνη του εφικτού», στην ελληνική πολιτική σκηνή μάλλον η φράση- πρόταση που ταιριάζει περισσότερο με τη πραγματικότητα είναι «η τέχνη της προσαρμογής στις ήττες και στις υποχωρήσεις», ή εναλλακτικά- και αυτό ταιριάζει γάντι στον ΣΥΡΙΖΑ- ο συμβιβασμός με τους συμβιβασμούς.

Δ. Κυριακού