Αν δεν πάρουμε αυτό που δικαιούμαστε, υπάρχει η λύση από τα παλιά!

 
Έχω κυριολεκτικά κατακλυστεί από ειδήσεις, γνώμες- απόψεις ειδικών και μη για το δυσεπίλυτο και χρονίζον θέμα- προφανώς ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα καθότι Εθνικό- της ονομασίας των Σκοπίων.

Δεν μπορώ καν να διανοηθώ ότι οποιοσδήποτε πολιτικός από όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας παίζει μικροπολιτικά παιχνίδια με ένα τόσο πολύ σοβαρό θέμα. Δεν θέλω ρε παιδί μου να το σκέφτομαι, αλλά τα σημεία δείχνουν ότι συμβαίνει και αυτό.

Ποια είναι τα δεδομένα;

Δεδομένο πρώτο: Η πρόθεση της Κυβέρνησης είναι να αποδεχθεί σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία. Ποιος βάζει ουσιαστικά το... τετελεσμένο; Είναι απλό: Ο Μάθιου Νίμιτς. Στις προτάσεις που παρέδωσε στις δύο εμπλεκόμενες πλευρές, δεν υπάρχει επιλογή μη χρήσης του επίμαχου όρου. Άρα; Αποδέχεται η κυβερνητική πλευρά το λιγότερο, για να μην πούμε υποχωρεί σε προτάσεις που προδικάζουν διαπραγματευτική ήττα εις βάρος της χώρας μας.

Δεδομένο δεύτερο: Μέχρι στιγμής δεν φαντάζει εύκολο να αλλάξει η Σκοπιανή πλευρά υπό τον Ζάεφ τα αλυτρωτικά άρθρα που εμπεριέχονται στο Σύνταγμά της. Αυτό βγαίνει μέχρι στιγμής από τα Σκόπια και ας μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι ο Ζάεφ δέχεται προκαταβολικά... πυρά από την αντιπολίτευση της χώρας του σε περίπτωση που επιχειρηθεί αλλαγή στα σημεία αυτά του Συντάγματος τους.

Συνεπώς μέχρι στιγμής, με βάση αυτά τα δυο δεδομένα δεν έχει πετύχει η Ελληνική πλευρά ούτε τον στόχο για μη αναφορά του ονόματος Μακεδονία (που θα ήταν το ιδανικό από πάσα άποψη για την χώρα μας), ούτε όμως και την έμπρακτη διασφάλιση της εξάλειψης του αλυτρωτισμού από τη γείτονα χώρα. Ο Πρωθυπουργός πήρε στο Νταβός από τον ομόλογο του μια θεωρητική δέσμευση για το δεύτερο... Αυτό όμως δεν λέει και πολλά, μάλλον δεν λέει τίποτα και έχει αποδειχθεί και σε άλλα πεδία διαπραγμάτευσης παλαιότερα.

Άρα; Η Ελληνική πλευρά τι θα κάνει; Θα τα αποδεχθεί όλα και με τι αντάλλαγμα; Ποιο θα είναι το εμπράγματο αντάλλαγμα που θα πάρει η χώρα; Ούτε αυτό έχει εξασφαλιστεί, ουσιαστικά ούτε καν το γνωρίζουμε!

Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική, βλέπει τα βίντεο που στέλνει το... Μαξίμου, για να αποδείξει το τελευταίο την αμετροέπεια της γαλάζιας πλευράς και τις αντιφάσεις στις δηλώσεις των στελεχών της όπως υποστηρίζει.

Η ΝΔ αντιτείνει και δείχνει προς τους ΑΝΕΛ και τις ενδοκυβερνητικές διαφωνίες μεταξύ των δυο εταίρων και... τρέχα γύρευε...

Και με βάση όλα τα παραπάνω δεδομένα, το επικίνδυνο θα είναι να συνεχίσουν να σκέφτονται- εν μέσω της κρίσιμης διαπραγμάτευσης- όλα τα κόμματα και τα στελέχη τους κοντόφθαλμα και μικροπολιτικά. Είναι επικίνδυνο όταν ακριβώς δεν έχουμε εξασφαλίσει ως χώρα ΤΙΠΟΤΑ χειροπιαστό ακόμα σε αυτό το ακανθώδες και ύπουλο εκκρεμές ζήτημα.

Υπάρχει μια λύση βεβαίως που μπορεί να επαναληφθεί και να ανανεωθεί με άλλα λόγια.
Ποια λύση; Η επικαιροποίηση της απόφασης του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε ΠτΔ το 1992.
Πλην του ΚΚΕ, όλα τα άλλα κόμματα είχαν συμφωνήσει στην άρνηση της χρήσης του όρου Μακεδονία για τα Σκόπια.

Γιατί αν είναι να έχουμε μια λύση που δεν θα είναι επ΄ ουδενί συμφέρουσα για την πατρίδα μας, που να μην δικαιώνει τα Ιστορικά και εθνικά Δίκαια, καλύτερα το θέμα να παραμείνει στάσιμο για ακόμα περισσότερα χρόνια.
Ας κάνουν και οι άλλοι μια φορά βήματα πίσω, ώστε αυτό που θα πάρει η Ελλάδα να ανταποκρίνεται όντως σε μια έντιμη, δίκαιη συμφωνία.

Αλλά έχουν οι τωρινοί πολιτικοί την πρόθεση και την αποφασιστικότητα των παλαιότερων; Το άμεσο μέλλον θα το δείξει....


ΥΓ: Ένας λαός που έχει τραβήξει ΤΑ ΠΑΝΔΕΙΝΑ 8 χρόνια, δικαιούται αν μη τι άλλο, ειρηνικά να διαδηλώσει για την χώρα αυτή, για τα δίκαιά της, για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του, στην αυτοσυνειδησία του. Η ζωή η ίδια σε τελική ανάλυση είναι το ζητούμενο σήμερα σε αυτόν τον χιλιοκαμμένο τόπο από τα διαδοχικά μνημόνια...

Στη ζωή υπάρχει και η νίκη, όχι μόνο οι ταπεινώσεις. Υπάρχει και ο αγώνας, η αντίσταση.
Αυτό που με άλλα λόγια λένε κάποιοι: Ας δώσουμε τον αγώνα μας κι ας χάσουμε...




Μίμης Κ.