Αποκλειστική συνέντευξη του blog μας με τον DJ LS One: «Η μουσική και τα κομμάτια που φτιάχνω είναι εντελώς βιωματικά»!

   Στην καρδιά του Πειραιά, σε έναν φιλόξενο και άκρως μουσικό χώρο όπου κυριαρχούν τα συστήματα ηχοληψίας, οι μουσικές κονσόλες και οι ηχομονωμένοι τοίχοι, μας υποδέχθηκε ο παραγωγός και ράπερ Δημήτρης Δάλδας ή αλλιώς πιο γνωστός στη μουσική πιάτσα ως DJ LS One και μας παραχώρησε μια συνέντευξη όπου τα είπε όλα! Για την ακρίβεια ήταν μια συζήτηση που κράτησε με τις ώρες! Στις παρακάτω γραμμές θα διαβάσετε κάποια από τα πιο σημαντικά από τη συζήτηση που κάναμε! Η κουβέντα μας είχε μπόλικες αναφορές στα πάντα θα λέγαμε! 

Για μουσική, για αθλητισμό, για πολιτική, για ιστορίες και καταγωγές ανθρώπων, για τον Πειραιά,  για ρεμπέτικο, για ραπ, για μεταλ, για παιδεία, για μαθητικές καταλήψεις, ακόμα και αναφορές σε προσωπικά του βιώματα! 

Τέλος, δεν παράλειψε να τονίσει ποιο είναι το όνειρό του σε μουσικό επίπεδο και τι θέλει να κάνει στο άμεσο μέλλον.

Τον ευχαριστούμε για τον χρόνο του!

Πες μας λίγα λόγια για τη καταγωγή σου

Η καταγωγή του πατέρα μου είναι από τη Σμύρνη. Προσπαθώ μια ζωή να δικαιολογήσω την κορμοστασιά μου. Οι συγγενείς που είχαμε ως οικογένεια στη Σμύρνη είχανε τα καπνά της Lucky Strike στην Ευρώπη και έκαναν εξαγωγή στην Αμερική για αυτό και φύγανε για εκεί (φαντάσου οι συγγενείς μας παλιά έπαιζαν ΝFL, ράγκμπυ!). Το Δαλδαβάνης το επώνυμο το έκαναν Nτάλας στην Αμερική γιατί δεν ήταν ας πούμε εύηχο! Ο πατέρας μου σαν ακρογωνιαίος λίθος, ανήσυχος ον, ήρθε από 11 χρονών στον Πειραιά και δούλευε στο λιμάνι τότε και έκανε δουλειές του ποδαριού κτλ. Άλλωστε είναι εξοικειωμένος με όλα αυτά γιατί μια ζωή είναι ναυτικός, γι΄ αυτό και δεν τον έχω ζήσει πολύ. Βασικά δεν μπορεί για πολύ καιρό στη στεριά!  Έχει γυρίσει όλον τον κόσμο! Η μάνα μου ήταν Πειραιώτισσα αλλά είχε κι αυτή καταγωγή από ένα χωριό κοντά στη Σμύρνη (οι γονείς της πήγαν κλασσικά Μυτιλήνη και μετά εγκαταστάθηκαν Πειραιά, φτωχικά πράγματα).

Προσωπικά έχω μεγαλώσει με άλλες αξίες. Αν δεν ζήσεις το να μένεις στο δρόμο, όλη η γειτονιά να έχει στα σπίτια ανοιχτές τις πόρτες γιατί εγώ το πρόλαβα αυτό και να βάζουν στρώματα και να αράζουν έξω- φαντάσου σαν κι αυτό που βλέπανε στις παλιές ταινίες- δεν έχεις ζήσει τίποτα!-

Διατηρεί δηλαδή ο τόπος εδώ τη παλιά εκδοχή…

Ακριβώς. Αυτό δυστυχώς τελειώνει τώρα στη δικιά μας γενιά.

Έχεις κάνει σπουδές γύρω από τη μουσική ή όχι;

Έχω τελειώσει το λύκειο, το ξέρετε, πάλι καλά (γελάει και αυτοσαρκάζεται). Έδωσα πανελλήνιες αλλά δεν κατάφερα να περάσω στη Ναυτική σχολή, ήθελα κι εγώ να γίνω ναυτικός.

Πήγα σε ιδιωτικό ΙΕΚ και σπούδασα δυο χρόνια μουσική τεχνολογία. Βέβαια το όνειρό μου όσον αφορά στη μουσική ήταν να γίνω καθηγητής μουσικής τεχνολογίας. Ήθελα να πάω για μάστερ στην Αγγλία, αλλά για διάφορους λόγους δεν προχώρησε αυτό.

‘Όμως είμαι κυριολεκτικά πάντα πολύ κοντά στη μουσική. Σκέψου ότι όλα τα προσωπικά μου βιώματα τα έχω κάνει τραγούδια. Πχ. για την αρρώστια και τον θάνατο της μάνας μου και για πολλά άλλα προσωπικά και οικογενειακά. Αν αυτά δεν τα εκφράσω, θα αρρωστήσω!

Άρα η μουσική και η hip hop είναι για σένα τρόπος ζωής;

Και κάτι παραπάνω φίλε, ψυχοθεραπεία! Πως ο συγγραφέας, αν δεν γράψει, θα τα παίξει; Έτσι κι εγώ!

Τι σε εκφράζει, σε αυτό το είδος της μουσικής που υποστηρίζεις;

Με εκφράζει το ότι ήταν το άλλο άκρο. Τι εννοώ. Μεγάλωσα δίπλα σε πολύ λαϊκούς ανθρώπους και έβλεπα τις τεράστιες καθημερινές δυσκολίες και τις στερήσεις. Και γι αυτό μέσα από αυτό το είδος, ήθελα να κάνω μουσική και να τα εκφράσω όλα αυτά. Τη φτώχεια που έβλεπα και βλέπω γύρω μου εδώ στη γειτονιά, τον τρόπο ζωής, τις διάφορες ελλείψεις…

Τρομερή και αξέχαστη στιγμή για μένα ήταν το 2001 όταν κατάφερα να αγοράσω ένα αρμόνιο και άρχισε το όνειρο! Οι Goin through μου κέντρισαν αμέσως το ενδιαφέρον στα καθημερινά ακούσματα! Κι αυτό γιατί έλεγαν κάτι πιο ανατρεπτικό και σύγχρονο για την εποχή! Ενώ τα ρεμπέτικα όντως εδώ στον Πειραιά ήταν το σημείο αναφοράς, όμως μιλούσαν για τη ζωή πριν από 40 και 50 χρόνια.

Το hip hop είχε μεγάλη απήχηση στη νεολαία, πχ ήταν μέσο έκφρασης μέχρι και σε μαθητικές καταλήψεις. Προσωπικά ήταν ένα μέσο έκφρασης, ένας τρόπος θα λέγαμε να πατήσω πόδι!

 

Αντισυστημικό;

 

Ναι, πάρα πολύ! Σκέψου οι περισσότεροι που είναι μέλη είναι ανάρχες. Εντάξει η κάθε μουσική έχει το κοινό της. Να πω εδώ και κάτι άλλο. Παρόλο που ας πούμε ιδεολογικά είναι κοντά αυτά τα δυο είδη μουσικής, φαντάσου ότι στα σχολεία στα 90s που πρόλαβα εγώ, υπήρχε κόντρα μεταξύ μεταλάδων και χιπχοπάδων. Κυριαρχούσαν οι ροκάδες και οι μεταλάδες σε αριθμό βέβαια. Αυτοί όλοι θεωρούσαν εμάς που ακούγαμε ή παίζαμε χιπ χοπ ότι δεν ήταν μουσική αυτή!

 

Έχω δουλέψει ξυλουργός, σε βενζινάδικο κι αλλού, αλλά αυτό που νοιώθω όταν είμαι εδώ στα ηχομονωμένα στούντιο, μέσα στις κονσόλες κτλ και δημιουργώ είναι τρομερό. Στην αρχή σαν χόμπι, αλλά αφού πήγε καλά, στη πορεία θα έλεγα… κατά λάθος έβγαλα και λεφτά! Δεν ζήτησα ποτέ χρήματα γι αυτό που έκανα, όμως μου πρότειναν αμοιβές.

Ξέρεις πως ένοιωσα όταν έβγαλα τη πρώτη αμοιβή από τη μουσική;! Δεν φαντάζεσαι! Μια κατάκτηση δημιουργίας!

Είναι τεράστιο προσόν και ευτυχία να ασχολείσαι και να γουστάρεις αυτό που κάνεις! Το κάνεις καλά και είσαι χαρούμενος την κάθε μέρα και στιγμή! Δες πχ στο ποδόσφαιρο! Καμπιάσο, Ζιντάν! Τι καριέρες! Η ζωή τους όλη το ποδόσφαιρο! Αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν νεότεροι από την ηλικία τους. Γιατί απλά δεν μιζεριάζουν! Όταν αγαπάς, είναι άλλο πράγμα.

Ποιον θεωρείς τον no 1 καλλιτέχνη στην Ελλάδα σήμερα, στο είδος μουσικής που καταπιάνεσαι; Και ποιον είχες πρότυπο;

 

Για 5-6 χρόνια είχα τους  Terror X Crew . To 2001-2002 εκεί. Μετά στη ζωή μου ήρθαν οι Άλφα Γάμα. Μετά ο Ni Vo. Όπως και ο Οminus. Εξέφραζαν απόλυτα τα τραγούδια του τις συνθήκες ζωής μου! Να πω ότι ο πρώτος που μου έμαθε το ραπ ήταν ο πατέρας μου το 1993, όταν άκουσα για πρώτη φορά τους Public Enemy. Είναι ροκάς αλλά έβλεπε από παλιά ράπερ όταν ήταν στην Αμερική και τα είχε μάθει από τότε.

 

Ξεκίνησα με τους Active Member (Άκου μάνα κτλ) και μετά έπαιξα τους Terror X Crew με το «Δεν είμαι ο Έλληνας που έχεις συνηθίσει». Ήταν μια επαναστατική μου φάση τότε.

 Όπως και ο Ταραξίας με τα κομμάτια του και ο TNS διαμόρφωσαν αυτό που είμαι τώρα.

Τι ονειρεύεσαι να κάνεις τα επόμενα χρόνια σε μουσικό επίπεδο;

 

Ονειρεύομαι να κάνω ένα cd με αρχαία μουσική. Όπως ο Αναστασάκης έκανε τους Ορφικούς ύμνους και οι Terror X Crew έκαναν το Έσσεται Ήμαρ. Θέλω δηλαδή να φτιάξω ένα cd που να μιλάει για τον Απόλλωνα, για τον Μέγα Αλέξανδρο κ.α. Είμαστε ήδη στην φάση της ετοιμασίας. Το ετοιμάζω μαζί με τον αδελφό μου τον Κωνσταντίνο Βούλα.

 Και επιτέλους πλέον, θέλω να γράψω τραγούδια για τον Ολυμπιακό. Κυρίως θέλω να προσπαθήσω να μεταφέρω την σημασία συνθημάτων που είναι τρόπος ζωής για τους γαύρους όπως το «θυμάμαι ακόμα ήμουν παιδάκι» κτλ. Θέλω να κάνω τραγούδια που συνδέουν άμεσα τον Πειραιά με τον Ολυμπιακό. Αυτό είναι το όνειρό μου! Αν δεν τα κάνω θα σκάσω!

 

Ανήκεις σε κάποιο συγκρότημα ή είσαι ένας μοναχικός δημιουργός;

 

Είμαι και μοναχικός δημιουργός, αλλά ένωσα την καρδιά μου και την ψυχή μου με τον Παύλο τον Σεϊρλή και έχουμε ένα συγκρότημα τους Razon, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από συγκρότημα! Κάνουμε τραγούδια βιωματικά. Αν τα ακούσετε, θα καταλάβετε!

 

Άρα ουσιαστικά είναι μια μελλοντική συνεργασία που θα ήθελες να προχωρήσεις;

 

Εννοείται. Σκέψου ότι με τον Παύλο κάνουμε μουσική όταν υπάρχει ανάγκη. Όταν αυτός είναι χάλια και όταν είμαι κι εγώ χάλια. Δες, έχω το λογότυπο του συγκροτήματος, τατουάζ πάνω μου! Είναι καθαρά μουσική για τον κόσμο. Επαναλαμβάνω: Μουσική για τον κόσμο!

 

Μέχρι στιγμής ποια θεωρείς την μεγαλύτερη μουσική σου επιτυχία;

 

Θα χαρώ πολύ να σας πω ότι είναι του Ολυμπιακού! Το «38 φορές πρωταθλητής» γιατί με βλέπουν ακόμα στο δρόμο και με αναγνωρίζουν. Γιατί έχει εκατομμύρια views στο youtube. Είναι μουσικό σημείο αναφοράς για μένα! Είχα αράξει με τον Μπάμπη τον Χριστόγλου σε μαγαζί έχουμε φάει έχουμε πιεί και λέγαμε για το τραγούδι! Μεγάλος Πειραιώτης ρε φίλε! Μπαμ και κάτω χαχα!

Όταν πρωτόπαιξε το κομμάτι στο Καραϊσκάκη το θεώρησα ευλογία! Να κατουριέσαι από τη χαρά σου! Σε ένα γήπεδο με 30.000 κόσμο! Παίζει στα μάτριξ του γηπέδου, είμαστε στις κερκίδες και  λέω στους δίπλα, παιδιά εμείς είμαστε!! Χαμός, στιγμές μοναδικές! Στο youtube χαμός επίσης! Ξέρεις πόσους φίλους έχω κάνει μέσα από τον Ολυμπιακό για αυτό το πράγμα;! Σίγουρα η μεγαλύτερή μου επιτυχία

 

Πες μας λίγα λόγια για τα τελευταία σου κομμάτια

 

Τα τελευταία κομμάτια μου είναι κομμάτια χωρισμού. Έβγαλα τα απωθημένα μου να το πω έτσι γιατί σου είπα αν δεν το βγάλω από μέσα μου θα σκάσω. Από τα πέντε που έχω βγάλει, τα τρία είναι χωρισμού και αποχωρισμού.

 

Βιωματικά καθαρά;

 

Πολύ, εντελώς βιωματικά! Μα γι αυτό κάνω μουσική! Η μουσική αυτή είναι δική μου. Όμως κάνω και μουσική για άλλους.

 

Οι τίτλοι και οι συντελεστές των τελευταίων κομματιών;

 

Είναι το «Λυπάμαι» γιατί όμως. Δώσε βάση: Το τελευταίο μήνυμα όταν χώρισα με την πρώην μου ήταν: Άλλον Δημήτρη σαν κι εμένα δεν θα βρεις, της λέω. Λυπάμαι για την κατάντια σου λυπάμαι. Το τραγουδάω στο μπάνιο λυ-πά-μαι και ώπ σε έξι ώρες ήταν έτοιμο! Ο Παύλος ο Σεϊρλής ήταν στην Κρήτη, του το στέλνω το πρωί και ήρθε την άλλη μέρα τα ξημερώματα και ήρθε εδώ και το γράψαμε επιτόπου! Τρέλα και έμπνευση της στιγμής!

Έχω κάνει επίσης το «Νόμιζες» που είναι πολύ βαρύ κομμάτι και ένα άλλο είναι το «Και ψάχνω να ενώσω κομμάτια της ψυχής μου στο κενό για μια στιγμή μονάχα τα μάτια σου να δω σε παρακαλώ. Καλό παιδί δεν ήμουν, μα με έκανες εσύ και στο χρωστώ!».

Αυτά όλα μπορείτε να τα βρείτε και στο youtube.

 

Ένας καλλιτέχνης πρέπει να έχει μια ας το πούμε κοινωνική παρεμβατικότητα και έναν δημόσιο λόγο για τα συμβαίνοντα ή να παραμένει μόνο στη μουσική του;

Δεν γίνεται πιστεύω ένας καλλιτέχνης να μην έχει δημόσιο λόγο. Ρε φίλε δες τον μεγάλο Καζαντζίδη. Τον Νταλάρα. Τον Μητροπάνο. Μακάρι να υπήρχαν και σήμερα άνδρες σαν τον Μητροπάνο.  Άνδρες, καταλαβαίνεις; Παντελόνια.

Ερχόταν εδώ ο Καζαντζίδης και τον άκουγε όλος ο λαός. Οι απλοί άνθρωποι. Πες τους κομμουνιστές. Οτιδήποτε. Δεν με ενδιαφέρουν οι ταμπέλες. Ενέπνεε τους πάντες, μίλαγε στη ψυχή του κόσμου. Του απλού κόσμου!

Το θέμα είναι να βγάλουμε τις ταμπέλες αλλά και τη βλαχιά. Την ομαδοποίηση. Και ειδικά από την αριστερά. Εγώ δεν ανήκω πουθενά. Έχω φίλους και από άλλους ιδεολογικούς χώρους. Μέσα μου νοιώθω και σοσιαλιστής και φιλελεύθερος, σίγουρα πάντως ελεύθερος!

Και θα σου πω και κάτι άλλο: Ο αριστερός (όχι όμως ο τυφλωμένος ο δογματικός), έχει γράψει τραγούδια που μένουνε για πάντα, τι να κάνουμε τώρα! Όλοι οι βολεμένοι γενικώς είναι αυτοί που κάνουν κάτι εφήμερα hitάκια. Καμία σχέση, εδώ μιλάμε για άλλα πράγματα.

Όμως τις πιο σοβαρές συζητήσεις τις έχω κάνει με δεξιούς. Κι αυτό γιατί έχουν πάει εξωτερικό, έχουν ζήσει, έχουν σπουδάσει. έχουν δει πέντε πράγματα παραπάνω από τη πραγματική ζωή. Ενώ οι περισσότεροι από τους άλλους πάνε σε κάτι μέρη δικά τους κλαίγονται και συζητάνε. Είμαι λαϊκός αλλά δεν μπορώ αυτήν την μίζερη λαϊκούρα. Με πιάνεις τι λέω; Δεν έχω δει κανέναν αριστερό να πηγαίνει ποτέ σε ένα Μέγαρο Μουσικής. Κόμπλεξ είναι δεν ξέρω τι ακριβώς πραγματικά. Στερεότυπα ρε φίλε δεκαετιών. Την βρίσκουν με Μποφίλιου, τέτοια φάση και μετά λένε πως είναι και καλά ενάντια στο σύστημα! 

Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται ένας πραγματικός καλλιτέχνης να μην έχει λόγο για τα συμβαίνοντα, για να κλείσω την απάντησή μου.

 

Ανέφερες τη λέξη Πειραιάς πολλές φορές μέχρι τώρα. Αυτή η λέξη, τι σου φέρνει στο νου ακριβώς.

 

Φτώχεια. Κυρίως. Έχω δει από πολύ μικρός γύρω μου παιδάκια να μην έχουν να φάνε ένα κουλούρι. Όλο αυτό, η φτώχεια, οι δυσκολίες σε κάνουν άνδρα. Το κακό είναι και πρέπει να το πούμε, ότι ο Πειραιάς γενικά δεν έχει τις υποδομές. Τα τελευταία χρόνια αρχίζει κάτι και γίνεται.  Και στην εκπαίδευση υπήρχαν πολλά εμπόδια για τα παιδιά από τις λαϊκές οικογένειες. Δεν ήταν εύκολο για τους γονείς τους τους μεροκαματιάρηδες να πληρώνουν για την εκπαίδευσή τους. Έμεναν ένα σωρό παιδιά στην ίδια τάξη κτλ. Κι εγώ επίσης πέρασα δυσκολίες για να μάθω γράμματα. Πώς να προοδεύσεις ρε φίλε και να διαβάσεις, όταν δίπλα σου, στο σχολείο, πούλαγαν τη πρέζα; Γίνονταν τα χειρότερα. Είναι εύκολο να προχωρήσεις;

Ο Πειραιάς είναι λαϊκός αλλά υπάρχει και υπερλαϊκισμός. Στη μεγάλη του βάση αυτό δεν το θέλω. Στα θετικά όμως είναι ότι ο κόσμος περίμενε μια φορά τη βδομάδα να πάει να δει τον Θρύλο, να ξεσκάσει, να γουστάρει!

 

Πειραιάς= Ολυμπιακός;

Πειραιάς ίσον προβλήματα, ίσον ξεχαρμάνιασμα Ολυμπιακός, απλοί άνθρωποι, κρασάκι, Ταμπούρια, Καμίνια, Αγιά Σοφία κ.α!! Αν σε πάω δυο στενά πιο κάτω σε συνοικιακό καφενείο, αυτό θα δεις. Θα τους δεις όλους στα ερυθρόλευκα να μιλάνε με τις ώρες για την ομάδα. Τρόπος ζωής, καθημερινή ασχολία.  Και σκέφτομαι ότι αν δεν ασχοληθεί κανείς με τον αθλητισμό κάπως, είτε δηλαδή ενεργά σαν αθλητής, είτε σαν φίλαθλος- οπαδός, ή όπως εγώ ασχολούμαι με τη μουσική, ο ψυχίατρος και ο ψυχολόγος είναι σίγουροι, στις μέρες μας ειδικά…

 

Και να πω κάτι και για τους νεόγαυρους για να επανέλθω λίγο στα του Ολυμπιακού. Έχουν πιάσει τα τελευταία χρόνια «Μαρινάκη πούλα φύγε», για τον Κόκκαλη έλεγαν παλιά. Μεγαλοπιαστήκαμε; Παλιά στα πέτρινα χρόνια ούτε πρωτάθλημα, σε γήπεδα με τσιμέντα! Θυμάμαι αμυδρά πολύ μικρός στο δημοτικό θέατρο που σήκωναν τον Ντέταρι όρθιο! Ποιο ΠΑΣΟΚ; Ντέταρι! ΕΝΑΣ παίκτης, ένας μόνο!

 Η νοοτροπία των γαύρων στράβωσε. Πας γήπεδο για τη φανέλα και την ιστορία. Δεν μπορώ αυτούς τους προπονητές της εξέδρας. Που όλο κλαίγονται. Άρα ο φτωχός άνθρωπος αλλάζει, που αποτελεί την βάση του συλλόγου. Έμαθε στη καλοπέραση του νέου γηπέδου και στα πρωταθλήματα, ξεχνώντας τα παλιά.

 

Μουσική ή αθλητισμός;

 

Μουσική. Λίγο παραπάνω. Παλιά όμως έπαιζα μπάσκετ στον Πειραϊκό. Απλά δεν είχε λεφτά η μάνα μου να συνεχίσει τη συνδρομή και όπως καταλαβαίνεις δεν μπορούσα να συνεχίσω. Και ποδήλατο πολύ έκανα. Αλλά στα 80s και στα 90s ήταν αλλιώς, έπαιζα παλιά δίπλα στο ΣΕΦ στην αλάνα να παίζω με τα παιδιά, τένις στο τσιμέντο, μπάλα, μπάσκετ, σούπερ παιδικά χρόνια. Ευτυχώς τα προλάβαμε.

 

Μετά μεγαλώνοντας θες να κάνεις την επανάστασή σου που λέμε! Τα έβαζες με το σύστημα, έκανε μουσική κτλ. Κάθε εποχή έχει τη φάση της, ζεις το όνειρό σου. Άκου μάνα για όλους έχει ο Θεός και τα σχετικά! Γκράφιτι κτλ, αλητεία! Με κέρδισε η μουσική αλλά πάντα αγαπάω και τον αθλητισμό.

 

 

Επιμέλεια: Γιάννης Δ.,  Μίμης Κ.