Ακροδεξιά απειλή στη Γαλλία

«Σοκ» είναι ο τίτλος της Figaro και της L’ Humanite, «Πλησιάζει» στην εξουσία, το πρωτοσέλιδο της Liberation. Έτσι υποδέχεται ο γαλλικός τύπος τη νίκη του Εθνικού Μετώπου (FN), στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία, τρεις εβδομάδες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι.

Επι­βε­βαιώ­νο­ντας τις προ­βλέ­ψεις των δη­μο­σκο­πή­σε­ων, το ακρο­δε­ξιό Εθνι­κό Μέ­τω­πο της Μαρί Λεπέν, ανα­δεί­χθη­κε πρώτη δύ­να­μη με πο­σο­στό που ξε­πέ­ρα­σε το 29% (στις πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές του 2010 είχε συ­γκε­ντρώ­σει 11%), ενώ είναι στην πρώτη θέση σε έξι από τις 13 πε­ρι­φέ­ρειες της χώρας. Ακο­λου­θούν οι Ρε­που­μπλι­κά­νοι του Νι­κο­λά Σαρ­κο­ζί με 27% και τρί­τοι οι Σο­σια­λι­στές του Φραν­σουά Ολάντ με 22,7%. Το Μέ­τω­πο της Αρι­στε­ράς κα­τέ­γρα­ψε ένα 4,5% (από 6,5%). Οι Οι­κο­λό­γοι, χά­νο­ντας τη μισή δύ­να­μή τους, κα­θη­λώ­θη­καν στο 6,5%.

Εάν στο δεύ­τε­ρο γύρο, το πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό που απο­τυ­πώ­νουν τα απο­τε­λέ­σμα­τα αυτά επι­κυ­ρω­θεί, θα μι­λά­με για μια επι­κίν­δυ­νη εξέ­λι­ξη σε μια χώρα «βα­ρό­με­τρο» για την Ευ­ρώ­πη. Εν όψει των Προ­ε­δρι­κών εκλο­γών του 2017, η ακραία εθνι­κι­στι­κή και ρα­τσι­στι­κή Δεξιά διεκ­δι­κεί ανοι­χτά το προ­ε­δρι­κό αξί­ω­μα.

Ήδη ο Σαρ­μο­ζί απορ­ρί­πτει κάθε «τα­κτι­κή συμ­μα­χία» απέ­να­ντι στον ακρο­δε­ξιό κίν­δυ­νο, εν όψει του δεύ­τε­ρου γύρου. Πα­ρό­λα αυτά, οι Σο­σια­λι­στές απο­σύ­ρουν τους υπο­ψη­φί­ους τους σε δύο πε­ρι­φέ­ρειες, στη­ρί­ζο­ντας έτσι τους υπο­ψή­φιους της Δε­ξιάς.

Οι αντερ­γα­τι­κές πο­λι­τι­κές της διαρ­κούς λι­τό­τη­τας και η σκλη­ρή δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία στα κράτη μέλη της ΕΕ, έφε­ραν υψηλά πο­σο­στά φτώ­χειας και αύ­ξη­ση των ανι­σο­τή­των, τρο­φο­δο­τώ­ντας την κοι­νω­νι­κή δυ­σα­ρέ­σκεια. Η Γαλ­λία δεν ξέ­φυ­γε από τον κα­νό­να. Δεν είναι άλ­λω­στε τυ­χαίο ότι το FN κερ­δί­ζει σή­με­ρα προ­πύρ­για της Αρι­στε­ράς στον γαλ­λι­κό βορά.

Η υστε­ρι­κή ισλα­μο­φο­βία και η έξαρ­ση της ρα­τσι­στι­κής προ­πα­γάν­δας ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες και τους με­τα­νά­στες, που εντά­θη­κε δρα­μα­τι­κά μετά τα χτυ­πή­μα­τα της 13ης Νο­έμ­βρη, «έδεσε αρ­μο­νι­κά» με τα μι­σαλ­λό­δο­ξα κη­ρύγ­μα­τα της Λεπέν, ενά­ντια στο Ισλάμ και τους πρό­σφυ­γες.

Η μο­νι­μο­ποί­η­ση της κα­τά­στα­σης «έκτα­της ανά­γκης», που οδη­γεί στον ακρω­τη­ρια­σμό των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών και η υπο­κρι­τι­κή «εθνι­κή ενό­τη­τα» με τις κυ­βερ­νή­σεις που εξα­πο­λύ­ουν ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πο­λέ­μους, νο­μι­μο­ποί­η­σε τη ρη­το­ρι­κή του Εθνι­κού Με­τώ­που περί (φο­βι­κής) «ασφά­λειας» και υπε­ρά­σπι­σης της «γαλ­λι­κής ταυ­τό­τη­τας».

Τα νέα για τον γαλ­λι­κό λαό, για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά σε όλη την Ευ­ρώ­πη, είναι εξαι­ρε­τι­κά δυ­σά­ρε­στα. Η ακρο­δε­ξιά ανα­δύ­ε­ται ως αντι­δρα­στι­κή «απά­ντη­ση» στην ήδη αυ­ταρ­χι­κή Ευ­ρώ­πη του πο­λέ­μου, της μα­ζι­κής ανερ­γί­ας και του ρα­τσι­σμού. Οι ευ­θύ­νες για τους γάλ­λους συ­ντρό­φους και τις δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς πα­νευ­ρω­παϊ­κά, είναι ιστο­ρι­κές.

Περισσότερα στο https://rproject.gr/article/akrodexia-apeili-sti-gallia