Η αποχώρηση του Βασίλη Σπανούλη αφήνει ορφανή την εθνική από μεγάλες προσωπικότητες, αλλά υπάρχει ακόμα ΜΙΑ που είναι ώρα να βγει από το σκοτάδι.
Κατά τη διάρκεια του χθεσινού ημιτελικού Ισπανία-Γαλλία κι ενώ στο παρκέ… χαλούσε ο κόσμος, οι σχολιαστές της ισπανικής τηλεόρασης ξεκίνησαν να συζητούν για τα άσχημα νέα της ημέρας». Αφιέρωσαν πάνω από ένα λεπτό για τον ανεπανάληπτο Βασίλη Σπανούλη που άφησε πιο φτωχές τις διοργανώσεις των εθνικών ομάδων».
Αν για εκείνους η αποχώρηση του Κill Bill αποτελεί μια τόσο μεγάλη απώλεια για το μπάσκετ σκεφτείτε τι σημαίνει για την εθνική ομάδα. Σε περίπτωση μάλιστα τον ακολουθήσουν και ο Ζήσης με τον Μπουρούση, τότε η επίσημη αγαπημένη οδηγείται σε μια νέα, ολόλευκη σελίδα. Μια σελίδα η οποία καλό θα είναι να μην αρχίσει να γράφεται με… μουτζούρες.
Το πρόβλημα είναι, ότι ενώ η παραγωγή μεγάλων ταλέντων και η εξέλιξή τους σε σπουδαίους παίκτες συνεχίζεται αδιάκοπα, η εθνική ομάδα έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Οχι ότι παλιότερα σάρωνε τα μετάλλια, αλλά μας είχε συνηθίσει να τα διεκδικεί με νύχια και δόντια! Κι από κει που η 4η θέση σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια μας άφηνε πικρή γεύση, πλέον δεν μπορούμε ούτε καν να την προσεγγίσουμε.
Ο κίνδυνος να παραμείνει χαμένη η …εθνική μας ταυτότητα διογκώνεται, αφού χωρίς τον Σπανούλη ξεμένουμε από μεγάλες προσωπικότητες. Από βαριές υπογραφές. Μπορεί να υπάρχουν ιδιαιτέρως ποιοτικοί παίκτες, έτοιμοι να βαδίσουν με φρέσκα πόδια και σταθερά βήματα, όμως χωρίς… σημαιοφόρο παρέλαση δεν υπάρχει. Κι ο σημαιοφόρος πρέπει να είναι πιο ψηλά από όλους. Να προκαλεί σεβασμό αναμφισβήτητο.
Τον Κατσικάρη τον ήθελαν πολλοί στην εθνική και από την πλευρά του προφανώς έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, αλλά εκ των πραγμάτων απέτυχε. Οχι γιατί χάσαμε από την Ισπανία και πέρυσι από τη Σερβία στα νοκ άουτ, αλλά γιατί δεν παλέψαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε. Η ήττα από τον αντίπαλο δεν είναι πρόβλημα, η ήττα από τον ίδιο σου τον εαυτό είναι μεγάλο…
Δυστυχώς, είχε στα χέρια του μια παραφουσκωμένη φαρέτρα και άφησε τα μισά βέλη να πέσουν κάτω. Δυστυχώς, δεν έφερε τον άνεμο της αλλαγής που όλοι περίμεναν από έναν σύγχρονο και όντως καλό προπονητή. Δυστυχώς, έχασε περισσότερους παίκτες από όσους κέρδισε. Δυστυχώς, αντί να διώξει τον συσσωρευμένο φόβο, πρόσθεσε κι άλλον, αναίτιο. Δεν άνοιξε φτερά, δεν ενέπνευσε, δεν τόλμησε, δεν έπεισε…
Ενα ρόστερ γεμάτο ταλέντο, όρεξη, εμπειρία, γεμάτο παραστάσεις, γεμάτο πρωταθλητές, γεμάτο καλούς χαρακτήρες και αγωνιστική ανιδιοτέλεια, θα έπρεπε να βγάζει στο παρκέ κάτι πολύ ανώτερο από αυτό που είδαμε, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Δύο χρόνια τώρα ποια ήταν, αλήθεια, η πινελιά του Κατσικάρη που μας γοήτευσε;
Από την άλλη, δεν μπορεί να ξεσκίζουμε την ΕΠΟ (δικαίως) για το ποδοσφαιρικό χάλι, αλλά στην αντίπερα όχθη να τα περνάμε όλα στο ντούκου. Δεν μπορεί μονίμως η ομοσπονδία να βγαίνει από πάνω, είτε πετυχαίνει, είτε τρώει τα μούτρα της με τις επιλογές της. Δεν είναι μαγκιά να λέμε τον Τρινκιέρι… εθνικό σταρ και τον Καζλάουασκας …Υπνάουσκας (μας έφερε το τελευταίο μετάλλιο και αυτή τη στιγμή μας… χαιρετάει από τα ημιτελικά) , αλλά για τον Ελληνα τεχνικό να βρίσκουμε κάθε πιθανή και απίθανη δικαιολογία, κατηγορώντας μέχρι… κι αυτούς που μας έχουν κάνει μάγκες.
Αν στη θέση του Κατσικάρη ήταν κάποιος ξένος, που δεν θα ήξερε να διαβάζει ελληνικά ή δεν θα μας ένοιαζε να… χαλάσουμε σχέσεις, θα τον είχαμε ήδη κρεμάσει ανάποδα και θα του… είχαμε βάλει φωτιά. Oχι ότι αυτό είναι αποδεκτό για τον οποιονδήποτε προπονητή, αλλά έτσι θα γινόταν. Μεταξύ μας τώρα…
Η ζωή συνεχίζεται, ο αθλητισμός το ίδιο και η εθνική θα επιχειρήσει κάτι πολύ δύσκολο, όπως η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τουλάχιστον θα έχει την ευκαιρία της. Λύσεις που να εγγυώνται επιτυχία δεν υπάρχουν, ούτε γνωρίζει κανείς τι θα κάνει ο Βασιλακόπουλος με τον Κατσικάρη. Επειδή όμως η συγκυρία είναι πραγματικά δύσκολη κι εκεί έξω μας περιμένει φουρτουνιασμένη θάλασσα, ας προσέξουμε μην πάμε στον πάτο…
Στο δικό μου μυαλό ο συνειρμός έρχεται εύκολα και γρήγορα: Παναγιώτης Γιαννάκης. Μακράν ο πιο επιτυχημένος προπονητής της εθνικής ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ, ο πιο συναισθηματικά δεμένος με την εθνική ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ, ο πιο αφοσιωμένος στρατιώτης της εθνικής ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ. Εκείνος που της έδωσε ταυτότητα… αγριμιού, εκείνος που της πήρε τον φόβο και τον έστειλε στον κάθε της αντίπαλο, εκείνος που έκανε έναν λαό να πιστεύει -στα όρια της παράνοιας- ότι δεν υπάρχει μη αναστρέψιμη κατάσταση στο μπάσκετ. Και όντως για την εθνική του Γιαννάκη δεν υπήρχε…
Με όλες τις ενστάσεις για τις… παραξενιές του δεκτές, πρόκειται για την ΜΟΝΑΔΙΚΗ πολύ μεγάλη προσωπικότητα του ελληνικού μπάσκετ, που έχει απομείνει ενεργή και διαθέσιμη. Γιατί πολύ απλά, αν η εθνική ομάδα αποκτούσε ξαφνικά… ανθρώπινη υπόσταση, θα είχε, πέρα από κάθε αμφιβολία, την μορφή του Δράκου.
Aρκετά δεν έμεινε κλειδωμένος στο σκοτάδι; Πλέον, είναι και δικό του χρέος να βοηθήσει…
πηγή: sportit.gr(Μιχάλης Στεφάνου)
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.