Ο ελληνισμός βάλλεται και κανείς μας δεν ξέρει αν και πως θα
σταθεί στο μέλλον… Όλα καταρρέουν γύρω μας. Εμείς είμαστε τρομακτικά αδύναμοι ακόμα
και να σκεφτούμε ότι στο μέλλον, σε μια άλλη- πιο δίκαιη- πιο ισότιμη-
Ευρωπαϊκή Ένωση, ίσως γίνουμε ξανά αυτό που μας αξίζει ως χώρα. Ισότιμος
εταίρος στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Η Κύπρος μπήκε σε μια νέα φάση της ιστορίας της. Διάφοροι
οικονομικοί αναλυτές κάνουν λόγο για αναγκαία απόφαση, με το κούρεμα 30% στις μεγάλες καταθέσεις.
Πάντα ξεχνάμε το αυτονόητο για τον Νόμο των πιθανοτήτων. Ότι τίποτα δεν είναι μονόδρομος.
Εν πάση περιπτώσει, πάει και αυτό… Όλοι μέσα μας ευχηθήκαμε να είναι το
τελευταίο κακό που μας βρήκε.
Πάντα (οφείλουμε να) ελπίζουμε,
αλλά δεν έχουμε απτές αποδείξεις, ούτε καν ενδείξεις ότι το αύριο θα είναι
καλύτερο. Πάντα θεωρητικά, αόριστα… Οι εθνικές γιορτές γιορτάζονται… Οι
Θρησκευτικές επίσης.. Έχω την εντύπωση, και αυτό αισθάνομαι, ότι όλα γίνονται
όλο και περισσότερο με μεγαλύτερη τυπικότητα και επικρατεί βουβαμάρα. Λύπη,
σιγή. Αυτή η νέα γενιά στην οποία ανήκω, δεν μπορεί να κάνει όνειρα.
Παρακολουθεί μια υπερταχεία να ισοπεδώνει τα πάντα στο διάβα της και όλα να
αλλάζουν γύρω. Οι κυβερνήσεις θα αλλάζουν, μα ο λαός δεν θα έχει ελπίδα όσο δεν
βλέπει δομικές αλλαγές στην νοοτροπία της άσκησης της πολιτικής και κατ
επέκταση της οικονομίας. Λες σήμερα έχω ένα σπίτι και ένα πιάτο φαγητό. Αύριο
ξέρεις ότι θα σαρωθείς και εσύ… Ο κόσμος αλλάζει γύρω μας και εμείς το μόνο που
μπορούμε να κάνουμε είναι να λέμε «χρόνια πολλά» «και του χρόνου»… Τι χρόνια πολλά όταν δεν
ΖΕΙΣ τη ΖΩΗ….
Πολλοί λένε, και δεν έχουν άδικο, ότι τα προβλήματα ειδικά
στη χώρα μας έχουν να κάνουν με την έλλειψη ουσιαστικής παιδείας και κριτικής
σκέψης στους πολίτες κτλ. Ναι είναι ένας λόγος… Και παθογένειες που επικρατούν
στον μηχανισμό του κράτους, δικό μας λάθος είναι… Είναι γεγονός ότι μόνοι μας μαυρίσαμε
το μέλλον μας και δώσαμε την ευκαιρία στους δανειστές μας να μας επιβάλλουν ΤΑ
ΑΠΑΝΤΑ. Φοβάμαι όμως ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Δεν αλλάζουμε νοοτροπία, δεν
φτιάχνουμε τον εαυτό μας, έχουμε αλλοτριωθεί πλήρως. Τις περισσότερες φορές
σκεφτόμαστε την πάρτη μας… Αν μιλήσεις ειδικά σε νέα παιδιά για εθνικό στόχο θα
θεωρήσουν ότι ζεις σε άλλη εποχή. Η πλάκα είναι ότι και σε εθνικό επίπεδο
έχουμε προβλήματα και σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά και σε ατομικό και ας δίναμε
τόσες (άχρηστες) … φροντίδες στους εαυτούληδές μας… Και όλα γύρω μας μένουν τα
ίδια. Τα ίδια και χειρότερα και ακόμα πιο χειρότερα… Πόσο ακόμα; Ως πότε;
Ρητορικές ερωτήσεις…
Μόνο ο Θεός και ο Ιστορικός του μέλλοντος ξέρει… Μέχρι τότε οφείλουμε
να αισιοδοξούμε, όσο αντέχουμε να έχουμε αισιοδοξία μέσα μας. Θεωρητικά έστω…
Και τέλος μην ξεχνάμε ότι η χώρα στην οποία ζούμε είναι δοξασμένη και
ευλογημένη… Πρώτα εμείς οι Έλληνες πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στην
ανεπανάληπτη ιστορία μας, μιας και πολύ συχνά λησμονούν να το κάνουν οι έξω…
Χρόνια πολλά…
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.