Με αφορμή την πρόσφατη συνέντευξή της στο «People», όπου αποκάλυψε πως ο πατέρας της ασκούσε σωματική βία στη μητέρα της, η Χριστίνα Κολέτσα βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Αξίζει να το Zεις» και μίλησε στην Τατιάνα Στεφανίδου για όσα βίωσε ως παιδί, αλλά και για το πόσο αυτά την επηρέασαν στις μετέπειτα επιλογές της.
Για τη συνέντευξη στο «People»: «Δεν πήγα με σκοπό να μιλήσω γι' αυτό το θέμα, αλλά συζητώντας με τη Χρίσλα (Γεωργακοπούλου) μου βγήκαν κάποια πράγματα που δεν περίμενα ότι θα πω. Όλη η συνέντευξη ξεκίνησε όταν μου είπε ότι προφανώς ψάχνω κάποιον σύντροφο που να μοιάζει με τον πατέρα μου. Εκεί ανατρίχιασα και είπα ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μετά τη συνέντευξη, στη σελίδα μου στο Facebook μού έχουν γράψει πάρα πολλά παιδιά που έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις».
Οι πρώτες παιδικές αναμνήσεις της, πριν φτάσει τα επτά της χρόνια:
«Μέχρι τα εφτά μου, νόμιζα ότι έχω την καλύτερη οικογένεια του κόσμου. Πίστευα ότι οι γονείς μου είναι οι βασιλιάδες και εγώ η πριγκίπισσα. (…) Μέχρι εκείνη την ηλικία θεωρούσα ότι ο μπαμπάς απλά είναι δυνατός και ότι είναι φυσιολογικό να δώσει και μια σφαλιάρα στη μαμά. Μετά πήγα στο σχολείο, είδα και τα άλλα παιδάκια και κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. (…) Έπεσα από τα σύννεφα όταν συνειδητοποίησα ότι οι πράξεις του πατέρα μου έκαναν κακό και σε εμένα και σε άλλους».
Για την εικόνα της οικογένειάς της προς τα έξω:
«Ζούσαμε σε μια πολύ κλειστή κοινωνία. Εγώ και η αδερφή μου ήμασταν δύο κοριτσάκια πολύ καλοντυμένα, ζούσαμε σε ένα υπέροχο σπίτι, ο μπαμπάς μου είχε ένα πολύ ωραίο αμάξι αλλά μέσα στο σπίτι ήταν διαφορετικά. Και μέσα απ' όλο αυτό έχω συνειδητοποιήσει πως ό,τι αυτοκίνητο ή σπίτι κι αν έχεις, αν δεν είσαι καλά και δεν υπάρχει υγεία, όλα τα άλλα είναι ασήμαντα. (…) Θα προτιμούσα να είμαι φτωχή, να μην είχα τίποτα, και να ήμουν ευτυχισμένη. Και ακόμα είμαι πιο μαζεμένη και καχύποπτη με ανθρώπους έχουν μια καλή οικονομική κατάσταση».
Πώς την επηρέασε ως παιδί:
«Θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα μεγάλη. Πάντα στο σχολείο μού έλεγαν ότι είμαι πολύ ώριμη, πολύ συνειδητοποιημένη. Απλά κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να μεγαλώσεις απότομα. (…) Ως παιδί ήμουν απολύτως καταθλιπτικό».
Ο χωρισμός των γονιών της, όταν η ίδια ήταν 16 ετών:
«Κάποια στιγμή είπα στη μαμά μου ότι πρέπει να φύγουμε: “Πού θα πάει αυτό; Eίναι δικαιολογία να μου λες ότι μένεις για μένα. Δεν γίνεται άλλο να το ανέχεσαι αυτό. Φτάνει”. (…) Όταν χώρισαν, το είδα ως λύτρωση. (…) Εμείς φύγαμε. Αλλάξαμε πόλη, που κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Πήραμε τηλέφωνο ένα ταξί, πήραμε δύο ρούχα και φύγαμε. (…) Ζούσαμε με κάποιες οικονομίες που είχε η μαμά μου. Εκείνη δεν ζήτησε ποτέ τίποτα από τον πατέρα μου. Δεν μας ένοιαζε, και μένα ως 16χρονη που ήμουν και μπορεί να ήθελα να αγοράσω, για παράδειγμα, καινούρια ρούχα, δεν με ένοιαζε τίποτα. Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω».
Πόσο την έχουν επηρεάσει όλα αυτά στις προσωπικές της σχέσεις:
«Ο μεγαλύτερος φόβος της ζωής μου είναι να μη με εγκαταλείψουν. Φεύγω πριν με εγκαταλείψουν. (…) Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου. (…) Είχα αυτοκαταστροφικές τάσεις. Έμπλεκα με άτομα που δεν κάνανε για μένα. Τους διάλεγα γιατί δεν ήθελα να καταλήξει κάπου. Έτρεμα στην ιδέα ενός αποτυχημένου γάμου και ήθελα να έχω την ασφάλεια ότι δεν θα καταλήξει πουθενά. (…) Βαθιά μέσα μου ελπίζω ακόμα ότι μπορεί κάπου στον πλανήτη να υπάρχει ένας άνθρωπος που κάποια στιγμή θα με νιώσει στα αλήθεια, που θα με κάνει να νιώσω ασφάλεια και θα με πείσει να κάνω το επόμενο βήμα μαζί του. Μακάρι να βρεθεί αυτός ο άνθρωπος».
πηγή: www.yupi.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.