Γκιζέλα Ντάλι:Η τελευταία συνέντευξη πριν φύγει από τη ζωή

Από το 1975 έμενε στη Νάξο, στην Απείρανθο, σε ένα κτήμα σκαρφαλωμένο στο βουνό. Δεν έφυγε ούτε όταν αρρώστησε – καρκίνος. Έξι χρόνια τον πάλευε. Μια επιγραφή στην πόρτα της προειδοποιούσε: «Δεν δέχομαι επισκέψεις λόγω ασθένειας. Ευχαριστώ». Η «Ελληνίδα Brigitte Bardot», όπως την αποκαλούσαν στα ʼ60s και στα ʼ70s, ζούσε σε απόλυτη απομόνωση. Μετά το Φεβρουάριο, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε. Πριν από δύο εβδομάδες, παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση και μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας της Νάξου. Μία ακόμη μάχη, πιο πολύς πόνος. Αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε.

Θυμάστε πώς νιώσατε όταν σας ανακοίνωσαν ότι πάσχετε από καρκίνο;
Όλοι θα περίμεναν ότι θα χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου, αλλά αυτό δεν συνέβη. Το είχα διαισθανθεί, όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτό που λέω. Μια μέρα είχα βγει από το σπίτι και, όταν μπήκα ξανά μέσα, ήταν κουλουριασμένο ένα φίδι. Το μάζεψα, αλλά το είδα ως οιωνό αυτό. Πίστευα ότι κάτι θα με βρει. Το περίμενα. Λίγες μέρες ύστερα από αυτό το συμβάν, ψηλάφισα το στήθος μου και ανακάλυψα ένα καρούμπαλο. Τότε άρχισαν όλα.

Γιατί δεν δέχεστε κόσμο;
Είμαι όλη μέρα με τα νυχτικά, με τις ρόμπες. Μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να ντύνομαι και να ανοίγω τις πόρτες. Το σπίτι μου δεν είναι ένα διαμέρισμα που χτυπάς την πόρτα, άνοιξα και μπήκες. Πρέπει να κάνω ενάμισι χιλιόμετρο μέσα στο κτήμα, μες στον πόνο μου, για να φτάσω ως την πόρτα.

Δεν υπάρχει κάποιος που να σας βοηθά στην καθημερινότητά σας;
Δεν θέλω. Όταν όλοι πατάνε το κουμπί της τηλεόρασης και βλέπουν μια κούκλα, την Γκιζέλα, και ξαφνικά βρίσκουν μπροστά τους έναν άλλο άνθρωπο, με κοιτάνε με οίκτο. Το βλέπω στα μάτια τους. Και δεν το αντέχω αυτό. Θέλω να με θυμούνται όπως ήμουν.

Υπάρχουν στιγμές που δεν αντέχετε άλλο τη μοναξιά σας;
Όχι, είμαι πολύ ευτυχισμένη εδώ. Μου αρέσει η μοναξιά μου. Επειδή μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια, ταξιδεύω με το μυαλό μου. Σκέφτομαι την ώρα που θα φύγω από τη ζωή και θα ταξιδέψω. Έχω την προσμονή να φύγω.

πηγή:People