Μ.Μ.Ε: κρίση , με πιανει κρίση...

“Η ενημέρωση ειναι η ψυχή της δικαιοσύνης”

Μάγιερ και ξερο ψωμί ή για την ακριβεια πλεον μονο ξερο ψωμί!

Μετα τα τελευταια τεκτενόμενα στην δημοσιογραφική αγορά, μαλλον θα πρεπει να εισηγηθουμε ωστε η ΕΣΗΕΑ να αλλάξει τον Μάγιερ με την γνωστή ρήση “ο σώζων εαυτόν, σωθείτω”!

Οχι οτι προ κρισης η αγορα ηταν ομορφος κοσμος, αγγελικα πλασμένος αλλα τα πραγματα το τελευταιο εξαμηνο πραγματικά ξέφυγαν απο κάθε έλεγχο και οχι μονο για τους νεοαφιχθέντες στα δημοσιογραφικά λημέρια, αλλα και για βετεράνους του επαγγέλματος που πηραν τα παπούτσια στο χερι απο την μια μερα στην αλλη.

Εργασία και χαρά, τελος...

Ας περάσουμε ομως στην ερώτηση των 100.000 ευρω:

Πως ειναι δυνατόν οταν ολόκληρη η Ελλάδα εχει μεινει εμβρόντητη απο την έλευση των πιο αντιλαικών μέτρων που εχουν ληφθεί μετα την μεταπολίτευση και κρέμεται απο τις πένες και τα χειλια των συναδέλφων σε εφημεριδες,ραδιόφωνα και τηλεοράσεις ωστε να μαθει τι μέλλει γενέσθαι πως ειναι δυνατον οι δημοσιογράφοι να σημειώνουν τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας σε βαθος 30ετιας και να περνούν τις συμπληγάδες μιας νεας δημοσιογραφικής κρίσης;

Σαφως και ολοι οι κλάδοι επαγγελμάτων εχουν πληγεί απεριόριστα λόγω της οικονομικής κρίσης που εχει στην κυριολεξία εξαντλησει τα ψυχικά και οικονομικά αποθέματα ολων των Ελλήνων, αλλα ειδικά την περίοδο αυτη, οι δημοσιογράφοι μονο επαγγελματική κρίση δεν θα επρεπε να βιώνουν...Κι όμως! Η τεχνιτή και καθόλου τυχαία κριση στον χώρο της ενημέρωσης ειναι το μάννα εξ ουρανού για τους εργοδότες οι οποιοι χαμογέλασαν σαρδόνια και άδραξαν την ευκαιρία.Απο τον προηγούμενο Σεπτέμβριο λοιπον και αρκετά πριν ερθουν τα μαυρα μαντάτα της οικονομικάς χρεωκοπίας της χώρας, οι αλλαγες για τους επαγγελματίες της ενημέρωσης απέκτησαν χαρακτήρα – ντόμινο και διπλασίασαν τον αριθμό των ανέργων εγεγραμμένων στα κιτάπια της ΕΣΗΕΑ μεσα σε 20 μονο μερες!Ουτε λόγος φυσικα για τους εκατοντάδες νεους δημοσιογραφους που πεταχτηκαν εξω με συνοπτικες διαδικασιες σκουπας και δεν εχουν συμπληρώσει τα χρόνια για να μπουν στο σωματείο!

Αίμα, ψέμα και “πατέντα”

Η συνέχεια της αποψινής μας ιστορίας μονο βαρετή δεν ειναι: μεχρι τον Δεκέμβριο του 2009 εκατοντάδες συνάδερφοι απολύθηκαν και οι θεσεις τους καλύφθηκαν ειτε με απλήρωτες υπερωρίες οσων έμειναν χαρη στο φοβο της εξόδου απο το “κατάστημα”, είτε με τους νεους είλωτες που οι επιχειρήσεις “ψάρεψαν' απο τις σχολές με την κλασσική και αγαπημένη πατέντα των υποσχέσεων για καριερα και αναγνώριση ,εννοειται χωρις δεκάρα τσακιστή, φυσικα, αφου καθε μια τους ειναι θυσία στο βωμό της πρακτικής. Που να ηξεραν οτι βάση νόμου, η πρακτική πληρώνεται;

Υπερβολές;

Ναι πράγματι οταν πρωτοξεκινάς στο χώρο της δημοσιογραφίας δεν σε πληρώνουν ουτε για τα εξοδα κινησης, τουλάχιστον ομως δεν ειναι “πρακτική”, δηλαδη δουλειά- δουλεία με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης! Αντίθετα μετα την μαθητεία προσλαμβάνεσαι, αρχίζεις και πληρώνεσαι και αν το αξίζεις μενεις. Ετσι τα βρήκα εγω τα πράγματα, αλλα προς θεου αυτα κομμένα. Εδω που τα λεμε αξιζει να αναρωτηθει κανείς γα το τι θα συμβει μολις αποδειχθει οτι οι απειροι νεοι δημοσιογραφοι χρειαζομαστε την βοηθεια των παλαιοτερων; Μαλλον ενας νεος κυκεΏνας, λες και δεν μας φτάνουν οσοι εχουμε.

Τις πταίει;

Η κρίση φυσικά. Οχι ομως μόνο η οικονομική, αλλα η κρίση συνείδησης των Μέσων, η κρίση αξιοπιστίας και σε συνδιασμό με τον πρωτοφανή πληθωρισμό μέσων, εντύπων και ηλεκτρονικών, αναντίστοιχο του μεγέθους της οικονομίας και των δυνατοτήτων της διαφημιστικής αγοράς.

Ο ανταγωνισμός επίσης είναι ανηλεής, στρεβλός, χωρίς κανόνες και αρχές, εν πολλοίς αυτοκαταστροφικός. Εως πριν από δύο-τρία χρόνια η ευφορία των καρπών της γης, του κράτους η γαλαντομία και η μεγαθυμία των τραπεζών κάλυπτε σε μεγάλο βαθμό το πλήθος των στρεβλώσεων και επέτρεπε την επιβίωση ακόμη και των πιο προβληματικών μέσων ενημέρωσης. Οπως πρόείπαμε όμως αυτα πλέον ανηκουν στην σφαιρα του φανταστικου. Το σκηνικο ειναι πλέον κατι παραπάνω απο ρευστό, σκηνικό στο οποιο συμβάλλει η καταρευση των διαφημιστικών δαπανων με αποτελεσμα οι 2 κυριες πηγες εσοδων των Μέσων να υποχωρησουν δραματικά. Απο κάπου λοιπον έπρεπε να μπαλωθει η τρυπα, το “παθητικό” στον ισολογισμό. Και φυσικά τι πιο εύκολο απο το να την πληρωσουν οι εργαζόμενοι;τι πιο ευκολο για τον καθε επιχειρηματια να ξεφορτωθει 20-30 εργαζόμενους οπως εγινε πολυ πρόσφατα στα ΝΕΑ και να στηριχθεί στις κονσερβοποιημένες ενημερωσεις των μεγάλων Πρακτορείων Ειδήσεων,που «πωλούν» πληροφορίες με τις οποίες καλύπτεται μεγάλο μέρος της ύλης των ΜΜΕ,και φυσικα στην νεα μοδα του λεγόμενου copy paste που εχει καθιερωσει την λογοκλοπια ως το υπέρτατο αγαθο της παρα-δημοσιογραφιας.

Τι αξια εχουν ολα αυτα στο φινάλε;

Τα παντά καλά ή κακά κανουν τον κύκλο τους και κάποτε τελειώνουν. Η συνέχεια οπως πάντα στις οθόνες σας ή ακόμα καλύτερα στις αράδες μας!

Υστερόγραφο

Ηρθες παλι, τρελλό καρναβάλι

Και ενω 1 στους 4 δημοσιογράφους εχει απολυθεί ή ειναι υπο καθεστώς απόλυσης, παρατηρώ απιυδησμένη πως άρχισαν παλι εκεινες οι χαριτωμένες διαφημίσεις απο γνωστές σχολές γεμάτες υποσχέσεις καριέρας, χρηματων κτλ. Οπως φαίνεται τα παντα ειναι θεμα μάρκετινγκ. Ενδεικτικά και ενω στην αγορά δεν υπάρχει δουλειά ούτε για δειγμα:“Ό Εκπαιδευτικός Όμιλος **** σε βάζει στην πρώτη γραμμή της μάχιμης δημοσιογραφίας. Δίπλα στους πιο καταξιωμένους δημοσιογράφους, απόκτησε όλα τα απαραίτητα εφόδια για να γίνεις κι εσύ ο δημοσιογράφος της επόμενης γενιάς."

(Ο δημοσιογραφος της επομενης γενιας ε; τι λες ρε παιδι μου...)Ωραιο το σλόγκαν έτσι; στερνή μου διαφήμιση να σε είχα πρώτα.... και να ηταν μονο αυτο! Υπαρχουν απο σεμιναρια δημοσιογραφιας δι αλληλογραφίας μεχρι σεμινάρια τηλεπαρουσίασης λες και μόλις δουν οτι τελειωσες ενα προγραμμα 3 εβδομαδων, θα ρθει ο Κοντομηνάς τρέχοντας και ξεφωνιζοντας “εισαι οτι έψαχνα εδω και 20 χρονια, απολύω τον εισαγγελάτο τωρα και το βραδυ βαψου και χτενίσου γιατι θα πεις δελτίο”. Δεν παμε καθόλου μα καθολου καλά. Και το λεω εγω που την “πάτησα” απο την ...”κορυφαια επιλογή”. Πολυ μεγάλο δούλεμα φίλε Δημήτρη. Όχι βεβαια οτι στο πανεπιστήμιο δεν τους κάνουν τα μυαλά πουρέ... για παράδειγμα η κοπέλα που δούλευε στο διπλανό γραφείο και απόφοιτος πανεπιστημίου πηγε για να καλύψει μια απεργία στο κέντρο της Αθήνας και...δεν την βρήκε!Πως να την βρει ομως, οταν στο πανεπιστήμιο δεν εχουν αιίθουσες πρακτικής και πείθουν τα παιδια οτι δημοσιογραφία και ρεπορτάζ ειναι η κατανόηση της “θεωρίας της κοινωνικής μάζας”;