Καταιγιστικές είναι το τελευταίο 48ωρο οι πολιτικές εξελίξεις. Στην ουσία κανείς δεν μπορεί να προδικάσει εάν θα πέσει ή όχι η κυβέρνηση μεθαύριο το βράδυ κατά την ψήφο εμπιστοσύνης που ζήτησε ο Πρωθυπουργός από τη Βουλή, ύστερα από την αποχώρηση του μέχρι πρότινος κυβερνητικού εταίρου του.
Πολλά ακούγονται, γράφονται. λέγονται, πολλά σίγουρα πραγματοποιούνται στο παρασκήνιο, εξάλλου όλα παίζονται για έξι βουλευτές. Αυτοί με τις αποφάσεις τους μεθαύριο θα κρίνουν το μέλλον της κυβέρνησης και την πορεία της χώρας. Εδώ αποδεικνύεται πόσο σημαντικό είναι τελικά το αξίωμα του βουλευτή ή- ορθότερα- πόσο θα έπρεπε πάντα να είναι.
Αυτό που σίγουρα διακυβεύεται πάντως είναι ένα: Το αν και πόσοι θα σηκώσουν το βάρος της ιστορικής ευθύνης. Γιατί μπορεί η εξουσία να είναι γλυκιά, αλλά παίζει ρόλο και το ηθικό μέρος του πράγματος (αναφέρομαι σε αυτούς που τάσσονται κατά της συμφωνίας των Πρεσπών). Είναι στιγμές που οι περιστάσεις οι ίδιες σε καλούν να αναμετρηθείς με την ιστορία και το ανάστημά σου. Να φανείς συνεπείς μπροστά στις Αρχές και στα Πιστεύω σου. Συνεπής ως προς τον ίδιον σου τον εαυτό. Να μπορείς να διαφυλάξεις την πολιτική υστεροφημία σου και παράλληλα να έχεις ήσυχη συνείδηση όταν θα αντικρίσεις τους ψηφοφόρους σου στη περιφέρειά σου.
Για τον καθένα βέβαια το εθνικό καθήκον σημαίνει και διαφορετική ερμηνεία και δέσμευση. Ο καθένας το εκλαμβάνει διαφορετικά βάσει της κοσμοθεωρίας του.
Εάν πάντως ήμουν βουλευτής, κατά την απόλυτα ταπεινή άποψή μου, θα επέλεγα ανενδοίαστα και με πλήρη συνείδηση, το «ΟΧΙ» στη συμφωνία. Σε μια συμφωνία που παραδίδει τα Ιστορικά κεκτημένα στο γειτονικό κρατίδιο, όπου, ας μην το λησμονούμε ποτέ, ο πρώην πρόεδρός του αείμνηστος Κ. Γκλιγκόροφ είχε δηλώσει καθαρά ότι δεν έχουμε καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο και ότι είμαστε Σλάβοι...
Λένε κάποιοι ότι δεν συνδέονται απαραίτητα η καταψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση. Μα είναι αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι δεν συνδέονται. Καλώς ή κακώς την ευθύνη για αυτή την απόφαση την έχει η κυβέρνηση, οπότε κρίνεται αυτό ακριβώς.
Κανείς μας δεν ξέρει πως θα καταλήξουν τα πράγματα. Το μόνο που εύχομαι είναι οι βουλευτές- τουλάχιστον- να έχουν σταθερή άποψη μέχρι τέλους. Είτε έτσι, είτε αλλιώς. Γιατί δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που μερικοί άλλαζαν απόψεις και αποφάσεις σαν τα πουκάμισα (και αγόμενοι- φερόμενοι από γύρευε ποιους και τι...) παραμονές ψηφοφοριών για τα Μνημόνια... Εξευτελίζοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο την έννοια της πολιτικής, των Θεσμών, της συνέπειας και όχι μόνο...
Κρυστάλλινες θέσεις και αποφάσεις μέχρι τέλους. Τον τελευταίο λόγο, την ετυμηγορία την έχει η ίδια η Ιστορία.
Μίμης Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.